[SF-Singular] แรงหวง

แต่งเพราะความอยากฟิน.. (อารมณ์ล้วนๆ)

จากการพยายามไปหาฟิคมาอ่าน... อยากได้ฟิคเรียกเลือดจริงๆ

ใครมีแนะนำได้นะ . .. 555+

อาจสั้นไปรึเปล่า ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้

เสียงฟ้าร้องดัง ครืน ครืน เป็นช่วง กับท้องฟ้าสีมืดมัวยามค่ำคืน เสียงฟ้าที่ยังคงเทกระหน่ำไม่หยุด

ทำให้รู้ได้เลยว่าพายุที่ออกข่าวยังไม่คิดจะเพลาลงแต่อย่างใด

ร่างบอบบางบนเตียงขยุบยุกยิก ก่อนจะค่อยๆกระพิบตาตื่นขึ้น  
เมื่อรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครจ้องมองอยู่..

‘อื้ออ..’ ยังไม่ทันได้พูดได้กล่าวอะไร ทันทีที่ลืมตา มือหนานุ่มของคนตรงหน้าก็กระชับร่างบอบบางนี่เข้าไปกอด   ก่อนจะสัมผัสจูบแผ่วเบาที่กลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยน

‘มอนิ่งคิส..’ เพียงประโยคสั้นสั้นที่กระซิบแผ่วเบาข้างๆใบหูของร่างบาง ก็เรียกให้หน้าขึ้นสีอย่างบอกไม่ถูก ร่างสูงตรงกระชับร่างบอบบางเข้าไปกอดแนบอกแน่น ใบหน้าหวานละมุนร้อนผ่าวๆขึ้น เมื่อหน้าแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของนัท จนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจคนตรงหน้า

‘ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกกันห๊ะ ? จ้องกัอนยู่ได้’ ร่างบางผละตัวออกจากแผ่นอกกว้าง
ก่อนจะมองสบตาคนตรงหน้าอย่างคาดโทษ แววตาเขินอายที่พยามแสดงความกล้าออกไป ยิ่งทำให้ชายร่างสูงนึกยิ้มในใจ

‘ก็เห็นซินหลับสบายอยู่..ก็เลยไม่อยากปลุก’ คำตอบของนัทพาให้พวงแก้มขาวเนียนของซินออกสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แล้วใครเค้าชอบให้มาจ้องกันล่ะ

‘ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว...ถ้าไม่ไปซินจะไปอาบก่อนเลยนะ’ เสียงหวานเอ่ยเจื้อยแจ้ว ก่อนจะยันร่างตัวเองขึ้นจากเตียง ร่างบอบแบงที่เต็มไปด้วยรอยรักทั่วลำตัว ยิ่งมองดูตัวเองยิ่งนึกอาย

‘อาบให้มั้ยครับ?’ เสียงทุ้มเบากระซิบยียวนข้างๆใบหูของซินกับลมอุ่นร้อนๆที่ทำให้ร่างกายซินเสียววาบขึ้นมา

‘จะบ้าเรอะ เดี๋ยวก็ไม่ได้อาบกันพอดีเหอะ’ ร่างบางตีมือลงไปที่แผ่นอกนัทเบาเบา เมื่อคนร่างสูงยันกายขึ้นมาโอบพร้อมกระซิบอะไรชวนหื่นแต่เช้า

‘โธ่..คิดอะไรอยู่เนี้ยย นัทบอกแค่ว่าจะอาบน้ำให้นะ’ ร่างสูงทำสีหน้าได้ใจเมื่อใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงทั้งยังไม่ต่อกลอนอะไรกลับมา ก่อนจะโดนค้อนวงใหญ่จากร่างบางที่ลุกขึ้นวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมเสียงตะโกนรั้งท้ายที่เรียกให้นัทระเบิดขำออกมา

‘ไอ้บ้า!’

...............

‘ซิน...เสร็จหรือยัง? เดี๋ยวเราจะสายเอานะ’ น้ำเสียงทุ้มตะโกนเรียกคนในห้องน้ำ

‘เสร็จแล้ว..ก็คะ..ใครให้ใช้แรงนักล่ะเมื่อคืน ดีแค่ไหนแล้วที่ยังมีแรงไปทำงานไหวน่ะ’

ร่างบางพูดติดๆขัดๆออกท่าทีเขินเมื่อจะพูดถึงเรื่องเมื่อคืน

ทั้งนัทและซินเล่นดนตรีและร้องเพลงอยู่ที่ร้านอาหารกลางคืนแห่งหนึ่ง...

ทุกๆวันเขาก็มักต้องกลับบ้านในเวลาเกือบเช้ากันอยู่แล้ว..

แต่สำหรับเมื่อคืนนี้นัทกลับพาลอยากจะรักซินขึ้นมาเสียดื้อๆซะอย่างนั้น

ดีแค่ไหนที่ร่างบอบบางยังพอหอบหิ้วตัวเองไปร้องเพลงได้อยู่ในคืนนี้

‘โอ๋ๆ .. งั้นเดี๋ยววันนี้ชดเชยเพิ่มให้อีก’ พูดจบร่างบางก็หันขวับไปมองด้วยสายเพชฆาตทันที

‘ไปอาบน้ำเลยไป๊...’ ซินพูดพร้อมโยนผ้าขนหนูผืนใหญ่ใส่นัทที่นอนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ได้

‘คร๊าบบบบบบบบ’ นัทลุกขึ้นจากเตียง เขาไปฉวยโอกาสหอมแก้มนุ่มๆของซิน ก่อนจะเดินหนีเข้าห้องน้ำไป

‘เห้ย! มากันแล้วหรอวะ?’ นัทเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมวงอีกสองสามคนที่มานั่งยกแก้วน้ำสีเหลืองอำพันขึ้นดื่ม ก่อนจะลงไปนั่งแจม

‘กูมากันตั้งนานแล้วเถอะ..มึงกับซินต่างหากที่สาย’ บาส มือเบสท์ของวงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันไปยิ้มทักทายซินที่เดินตามหลังนัทมาติดติด

‘โทษทีว่ะ...พอดี’ ยังไม่ทันพูดจบ เสียงหวานใสก็เอ่ยแทรกขึ้นมาทันที

‘แล้วนี่ขึ้นได้รึยัง?’ น้ำเสียงหวานปนดุเอ่ยถามเพื่อนร่วมวงที่นั่งชนแก้วกันอยู่ ยังไม่ทันจะเริ่มเล่นเลย  เดี๋ยวก็เมากันอีกจนได้หรอก..

‘ได้เลยๆ .. ไป ไป กันเถอะ’ ดิว มือกลองของวงหันไปสบตากับเพื่อนก่อนจะพยักหน้าตามๆกันไป

ร่างบางมองแต่ละคนด้วยสายตาดุดัน...เพราะเขาไม่ชอบนักที่จะให้เพื่อนดื่มก่อนเล่น

กลัวจะพาลทำให้งานเสียซะมากกว่า..

‘สวัสดีครับ..’ เสียงหวานใสของซินเอ่ยทักทายแขกในร้าน ถึงแม้ค่ำคืนนี้จะมีฝนตกเป็นสิ่งรบกวน

แต่ก็ไม่ทำให้ร้านนี้ดูน่าเบื่อขึ้นเลยแม้แต่นิด...ทั้งคนก็ยังเต็มร้านอยู่เช่นเคย

‘วันนี้เป็นวันฝนเทกระหน่ำ ซินจึงอยากจะเอาเพลงเก่าๆมาร้องให้ฟังกันบ้าง’

ก่อนดนตรีจะเริ่มเล่นเพลง ‘วันฝนพรำ’




ผ่านมากี่ฝน ยังทนไม่ได้
ไม่รู้ทำไม ใจต้องหวั่นไหว..
แค่เพียงความเหงาที่เข้ามากับฝน
แต่ว่ามันซึม ไปถึงหัวใจ..

พลันสายตาหวานก็หันไปมองคนข้างๆ ที่ยืนเล่นกีต้าร์สบสายตากลับมาเหมือนกัน

ทำไมซินถึงเลือกเพลงนี้...มันก็มีแต่นัทคนเดียวเท่านั้นที่รู้ความหมาย

ในวันที่ฝนพรำ..นัทยังจำได้ดี มันคือวันที่นัทได้พบกับซินที่ร้านนี้...

วันที่นัทบังเอิญไปเดินชนใครบางคนเข้า...คนที่กำลังเปียกปอนไปทั้งตัว

ก่อนจะชวนให้มานั่งด้วยกัน เพราะนัทก็เล่นกีต้าร์ที่นี่ พอจะให้ซินยืมเสื้อผ้าที่มีไว้ได้

แปลกที่นัทคิดที่จะไว้ใจคนที่เพิ่งเจอ .. แม้ว่าคนคนนี้จะเป็นเพศเดียวกันก็ตาม..

กลับมีเสน่ห์ที่ต่างไปจากผู้หญิงทั่วไป ร่างบอบบางที่ดูน่าทนุถนอม ยิ่งทำให้นัทอยากปกป้องคนคนนี้

ช่วงเวลาที่นัทได้พบกับซินมันกลับเป็นช่วงเวลาที่ดูมีความหมายขึ้นมามาก ต่างจากเดิม

ต่างจากช่วงเวลาที่ผ่านมา ที่นัทก็ได้แต่นั่งเฝ้ารอ ‘ใครคนหนึ่ง’ คนที่นัทรักมาก แต่กลับไม่สนใจไยดี

ยิ่งเวลาล่วงเลยผ่านไปมากเท่าไหร่ นัทกลับยิ่งแน่ใจในหัวใจตัวเองมากขึ้นเท่านั้น...

คนตรงหน้านี้ล่ะ..คนที่มาพร้อมกับหยาดฝน คือคนที่นัทรักและอยากจะดูแลมากที่สุด

......

‘กรี๊ดดด..’ เสียงใสดังขึ้นเมื่อมีหญิงสาวกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาด้านหน้าเวทีเล็กๆนี่ ก่อนจะยื่นผ้าซับเหงื่อให้นัท ทั้งยังมีป้อนน้ำ ป้อนข้าวกันด้วย... เรียกให้ร่างบางที่ยืนร้องเพลงอยู่นั้นเกิดอารมณ์พุ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาหวานกลับกลายเป็นเยือกเย็นขึ้นทันที...

‘นัท..คิดถึงจัง’ ไม่ทันไร ก็มีผู้หญิงอีกคนเดินแหวกกลางวงเข้ามา ชุดเดรสสีส้มชมหูอ่อนที่สั้นแค่ต้นขาเรียวของเธอ เรียกให้คนในร้านมองกันตาลุกเป็นแถว ผู้หญิงคนนั้นประกบริมฝีปากแดงฉ่ำกับกลีบปากหนาของนัทอย่างเบาบาง ก่อนจะโดนนัทผละออกไป

‘ขอบคุณที่มาฟังเพลงของซินกันนะครับ .. ขอบคุณครับ’ พูดจบร่างบางก็ทิ้งไมค์ไว้บนเวที ก่อนจะเดินหลีกตัวลงไปด้านหลังที่ห้องรับรองศิลปินของร้าน

‘หะ..เห้ย ! ‘ นัทมองตามอย่างรีบร้อน ก่อนจะรีบวางกีต้าร์และวิ่งตามลงไป

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้องรับรอง..นัทกลับได้พบกับความเงียบสงบ และว่างเปล่า..

พอกดโทรหา กลับโดนตัดสาย ก่อนซินจะปิดเครื่องหนีไปเลย..

‘ไอ้บาส ดิว ว่าน กูกลับก่อนนะ...’ นัทพูดลวกๆก่อนจะโบกมือลาเพื่อนร่วมวงที่ยังงงกันเป็นไก่ตาแตก

ไม่ทันได้เดินพ้นประตูร้าน นัทก็ถูกมือบางของใครคนนึงดึงไว้..

‘จะรีบไปไหนน่ะนัท..ไม่อยู่คุยกันก่อนหรอ ? เราคิดถึงนัทนะ’ เสียงใสเอ่ยพร้อมแววตายั่วยวน

‘ขอโทษนะ นัทลืมเรื่องของเราไปแล้ว  นัทมีคนที่นัทคิดว่าเขารักนัทได้กี่กว่านี้’ นัทแกะมือบอบบางนั่นออก ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวไปสตาร์ทรถออก..กลับบ้านทันที

เม็ดฝนที่โปรยปรายเริ่มเทกระหน่ำลงหนัก....ป่านนี้ซินคงจะถึงบ้านแล้วสินะ

ไม่ทันได้เลี้ยวรถเข้าบ้าน..นัทกลับรีบวิ่งลงมา เมื่อเขาเห็นร่างบางเดินตากฝนอยู่..

‘ซิน..ขึ้นรถเร็ว เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก’ ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกฝ่ามือหนาจับข้อมือไว้

‘ถึงแล้ว..จะขึ้นรถทำไม?!’ ร่างบางพูดน้ำเสียงห้วนๆ ก่อนจะเดินเข้าประตูบ้านไป

แกรก .. ปึกกกก !  เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ก่อนจะปิดอย่างแรงทันที...

‘วันซวยอะไรของไอ้นัทมันละคร้าบเนี่ย..’ นัทบ่นพึมพำกับตัวเอง ก็ไม่คิดว่าซินจะหึงได้ถึงขนาดนี้

ยอมเดินกลับมาบ้านเองท่ามกลางสายฝน อากาศเย็นๆอย่างนี้เนี่ยนะ.. งานนี้คงได้เคลียร์กันยาว

‘แกรก..’ ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ร่างบางเดินออกมาพร้อมชุดนอนเสื้อยืด กางเกงขาสั้น

แต่ใบหน้ากลับนิ่งเฉย ไม่ทันที่นัทจะได้พูดอะไร เสียงหวานก็เอ่ยดักไว้ก่อน

‘อย่าเข้ามาใกล้ อย่ามาพูดอะไร ไม่อยากฟัง...’ ร่างบางทิ้งตัวลงข้างเตียง ก่อนจะซับผมที่เปียกชื้นจากหยดน้ำอย่างเบามือตัวเอง

ทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบ ก่อนกระดาษแผ่นน้อยของนัทจากอีกฝั่งเตียงจะยื่นให้คนที่นั่งหันหลังให้

แล้วเมื่อไหร่จะพูดได้ล่ะ

ร่างบางมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้น..แต่ก็นิ่งเฉยไป ไม่พูดไม่จาอะไรอีกเช่นเดิม

นัทกับเค้าไม่มีอะไรกันจริงๆนะ

ข้อความอีกอันถูกเขียนลงบนกระดาษแผ่นเดิม... แต่ก็ถูกเมินเฉยเช่นเคย

จะทำยังไงถึงจะยกโทษให้นัทกันล่ะ..

ประโยคสุดท้ายที่นัทเขียนมันลงไปบนกระดาษ ก่อนร่างบางจะลุกขึ้นไปทำอะไรยุกยิกที่หน้ากระจก                    

และเดินกลับมานั่งที่เดิม..กระดาษแผ่นที่ถูกเมินกลับถูกร่างบางหยิบไปเขียนอะไรบางอย่าง...

‘งั้นก็ต้องล้างออกให้หมด’

ประโยคสั้นสั้นเรียกให้นัทก้มหน้างง... ก่อนจะตกใจเบาเบาอีกทีเมื่อคนที่เคยนั่งอยู่อีกฟากของเตียง

ทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงบนหน้าตักนัท ทั้งยังเริ่มลุกไล้อารมณ์ของนัทด้วยการลูบไล้ไปภายใต้สาบเสื้อที่หลุดออกมานอกกางเกง ก่อนจะกระชากมันออกไป เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่ริมฝีปากหยักบางกดจูบลงจนเป็นรอยขึ้นมา

‘ซะ..ซินทาลิปหรอ?’ นัทขมวดคิ้วด้วยอารมณ์ที่พุ่งขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าร่างบางบนตักนี่แอบทาลิปสีแดงบนริมฝีปาก ซ้ำยังแดงกว่าคนที่มาขโมยจูบนัทไปตรงหน้าเวทีอีกด้วย

‘ใช่...จะลบมันออกให้หมดเลยคอยดู ไอ้รอยเก่าเนี่ย..’ พูดจบริมฝีปากบางก็ประกบลงกับริมฝีปากหนาทันที.. ลิ้นเล็กร้อนดุนดันรุกไล่ลิ้นร้อนในโพรงปากอย่างเคยชิน จนริมฝีปากโดยทั่วของนัทมีสีแดงจากลิปเปรอะเปื้อนแทนรอยของผู้หญิงคนนั้นไว้จนทั่ว

นัทแอบยิ้มเยาะในใจจากการรุกของซิน มือหนาเลื่อนละวนไปแถวสะโพกน้อยของร่างบางบนตัก ก่อนจะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนอนของคนตรงหน้าออก มือหนาบีบคลึงสะโพกของซิน ก่อนจะค่อยๆลดขอบกางเกงนอนขาสั้นของซินลงจนเผยให้เห็นส่วนอ่อนไหวของซินที่ตั้งชูชัน ยอดปลายเยิ้มฉ่ำจากแรงอารมณ์ของเจ้าตัวเอง..

ร่างกายบอบบางขาวน่าทนุถนอมตอนนี้กลับกลายเป็นสีแดงระเรื่อจากความเขินอายของตัวเอง

มือเรียวจากที่ลูบไล้ร่างกำยำตรงหน้ากลับจิกลงที่แผนหลังของนัทโดยลืมตัว เมื่อมือหนาเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของซินจนหมด ทั้งยังลูบไล้ให้ซินได้เสียวซ่ายอีก..

‘อื้ออ..นะ..นัท’ ร่างบางผละริมฝีปากของตัวเองออกจากนัท ก่อนจะกดริมฝีปากตัวเองเบาเบาเพื่อระบายความเสียวว่ายที่พุ่งขึ้นมาไม่หยุด

ร่างบางกดจูบลงไปที่ลำคอของนัทอย่างต้องการที่ระบายจนเกิดรอยแดงขึ้น... ซ้ำยังพรมจูบไปทั่วแผ่นอกแกร่งจนแทบจะไม่มีที่ว่างเหลือให้เห็นผิวสีเนื้อเลย..

‘อื้ออ’ ร่างบางผละจากทุกอย่างและพลันครางออกมา เมื่อส่วนนั้นถูกกระตุก ขยับขึ้นลงอย่างเนิบช้า

ร่างบางแทบจะหมดเรี่ยวแรงจะทำอะไรเมื่อโดนเล่นเข้ากับส่วนอ่อนไหวของตัวเอง

มือหนาอีกข้างโอบเอวของซินไว้เพื่อไม่ให้หงายหลังตกไป...ก่อนจะค่อยๆเข้าครอบงำส่วนอ่อนไหวนั้นด้วยโพรงปากอุ่นๆ เรียกให้ร่างบางสะดุ้งตัวรับแรงดูดเล็กน้อย...  ไม่นานนักอารมณ์ของซินก็ขึ้นจนถึงขีดสุดจนปลดปล่อยมันออกมาภายในโพรงปากอุ่นของนัท

‘ก..กลืนทำไม’ ร่างบางเอ่ยเสียงระเส่าแทบอยากจะล้มตัวลง เพราะอารมณ์เมื่อสักครู่พาลทำให้ซินแทบจะหมดแรงไปกับตัวเอง ทั้งทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย

‘หวานดีออก....’ ร่างสูงกลับสอดนิ้วของตัวเองเข้าไปในช่องทางด้านหลังของซิน ที่ตอดรับแรงจนนัทแทบจะขยับนิ้วไปไหนไม่ได้เลย

‘ผ่อนคลายสิ...’ พูดจบพลางกดจูบไปยังหัวไหล่บางจนเกิดรอยแดง สัมผัสจูบแลกลิ้นกับร่างบางได้สักพัก แรงตอดรัดแน่นในช่องทางนั้นก็คลายลง

‘หึงนัทก็บอกมาเถอะ..’ คำพูดสั้นสั้นชวนให้ร่างบางส่งสายตาจิกคนตรงหน้าอย่างอดไม่ได้ ทั้งนิ้วเรียวของนัทกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนร่างบางต้องสะดุ้ง

‘ใครหึงกัน...เค้าเรียกว่าหวงต่างหากล่ะ’ ร่างบางดันร่างสูงที่ตนนั่งอยู่ให้นอนราบลงกับพื้นที่นอน

ก่อนจะละเลียดชิมตั้งแต่แผ่นอกกว้างลงมาจนถึงแก่นกายตรงกลางที่ต่างตั้งชูชันไม่แพ้กับซิน

ลิ้นเล็กร้อนสัมผัสจูบมันแผ่วเบารอบรอบแก่นกายที่ตั้งชูชันของนัท ก่อนจะกอบกุมมันเอาไว้ทั้งหมดด้วยโพรงปากเล็กๆ ออกแรงตอนรัดมันแน่น ใช้ฟันขบกัดจนเรียกให้ร่างบนเตียงสะดุ้งกับสัมผัสที่ซินทำให้

ไม่นานอารมณ์ขีดสุดของนัทก็ไหลออกมาเต็มโพรงปากของซิน จนร่างบางกลืนกินมาลงไปจนหมด

‘อย่าให้ซินเห็นแบบนั้นอีกนะ..ไม่ชอบเลย’ ร่างบางดันตัวเองขึ้นมานั่งทับบนแก่นกายที่ค่อยๆแข็งขืนขึ้นมาอีกรอบ...

‘ครับ.....น่ารักแบบนี้ ไม่ไปมีใครอื่นแน่นอน’ นัทพลางเอื้อมมือไปกดขนด้านบนลงมารับสัมผัสจูบอันดูดดื่ม ก่อนร่างด้านบนจะค่อยๆยกตัวเองขึ้น มือนุ่มจับแก่นกายของนัทไว้ ก่อนจะค่อยๆสอดใส่มันเข้าไปในช่องทางของตัวเอง

‘อื้ออ..’ ร่างบางเผลอขบกัดริมฝีปากหนาอย่างลืมตัว เมื่อสิ่งที่แทรกเข้าไปในร่างของตัวเองนี้ แทบจะทำให้ซินแหลกสลาย.. ความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามา กับสัมผัสที่ทำให้เขารู้สึกดีไม่แพ้กัน

‘แน่นไปนะคนดี...’ นัทยันกายตัวเองขึ้นมานั่ง ยิ่งทำให้แก่นกายในช่องทางสีหวานขยับเข้าไปลึกจนร่างบางสะดุ้ง.. มือเรียวเข้าโอบกอดนัทแน่น น้ำตาเม็ดใสผุดไหลออกมาจากความเจ็บที่ลวดแล่นไปทั่วร่างกาย

‘ใจเย็นสิครับซิน..’ น้ำเสียงทุ้มกระซิบเบาที่ใบหูของซินที่แดงก่ำไปหมด มือหนาไล้วนไปทั่วร่างของซิน หยอกล้อกับตุ่มไตที่พอทำให้ซินเคลิ้มตามไปได้ ลดอาการเกร็งจากช่องทางนั้นไปได้

‘อา...’ นัทเผลอร้องออกมาเบาเบา เมื่อร่างบางบนตักค่อยๆขยับกายขึ้นและลงจนสุด

นิ้วโป้งของนัทเอื้อมไปเกลี่ยนหยดน้ำตาเม็ดใสของซินด้วยนัยน์ตาปรือฉ่ำ...

เพราะแรงหวงหรือยังไง ? ที่ทำให้ซินเป็นอะไรได้มากกว่าปกติขนาดนี้..

‘นัทอยากได้ยินเสียงของซินนะ..’ เสียงทุ้มกระซิบพร่าข้างๆใบหูของร่างบางที่ยังโยกขยับตัวบนตักของนัทอยู่ .. เส้นผมยาวสลวยที่ดึงดูดสายตาของนัทตั้งแต่แรกพบ บัดนี้กลับสะบัดไปมาตามแรงขยับกายของร่างบาง ไม่เคยเลยที่ร่างบางจะยอมทำให้เขา ภาพตรงหน้าจึงเป็นภาพที่นัทอยากจะกอบเก็บมันเอาไว้ให้ได้นานที่สุด

‘อื้อ....’ เสียงครางคล้ายเดิมที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมา...ริมฝีปากบางยังคงขบกัดตัวเองอยู่อย่างนั้น ก่อนจะเผยอออก เมื่ออารมณ์ของซินเริ่มใกล้จะสิ้นสุด

นัทโอบรัดเอวคนตรงหน้าก่อนจะขยับส่วนนั้นเร็วขึ้นอีกหลายจังหวะ...จนร่างบางถึงกับหมดแรงจะต่อสู้

ปล่อยให้นัทขยับมันไปเองในจังหวะที่เร่าร้อนขึ้น..

‘รักนะ..รักคนเดียวเลย’ เสียงหวานที่ยั่วยวนของซินเอ่ยเบาเบาข้างหูนัท ก่อนจะขบกัดมันเบาเบา

มือเรียวสองข้างวาดกอดคอคนตรงหน้า ก่อนจะบดจูบลงไปอีกรอบ

‘เหมือนกันครับ..’ นัทขยับแก่นกายแรงๆอีกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยความสุขของตัวเองให้พุ่งแล่นเข้าในช่องทางนั้น จนเอ่อล้นออกมาเปรอะเตียงนอน

นิ้วเรียวลากไล้ไปตามกรอบหน้าละมุนของร่างบางที่มีเม็ดเหงื่อผุดไหลลงมา..

‘ไหวไหม?’ ร่างสูงเอ่ยถามคนตรงหน้า ก่อนจะกดจูบลงไปบนหน้าผากมน

‘ไม่มีแรงแล้ว...อาบน้ำให้ทีสิ’ 
ร่างบางทิ้งตัวเข้ามากอดร่างสูงแน่น ก่อนจะซบลงบนไหล่กว้างอย่างอ่อนแรง

‘ทีเมื่อเช้ายังว่ากันอยู่เลย...’ นัททำท่าจะลุกขึ้นแต่กลับถูกฝ่ามือน้อยๆตีแผวเบาที่แผ่นหลัง

‘เอามันออกไปก่อนสิ...’ ร่างบางพูดไปพลางหน้าร้อนขึ้นมาวูบวาบ เพราะแก่นกายของนัทยังคงฝังลึกอยู่ในร่างกายของซิน ยิ่งขยับ ยิ่งเหมือนจะปลุกให้มันตื่นขึ้นมาอีกรอบซะมากกว่า

‘หึหึ..’ นัทหัวเราะในคอ ก่อนจะค่อยๆถอนมันออกมา พร้อมของเหลวสีขาวขุ่นที่ไหลเลอะเรียวขาของซิน

นัทจัดการวางซินให้นอนลงอย่างเบามือ เมื่ออีกคนหมดแรงหลับไปตั้งแต่ยังอยู่ในอ่างอาบน้ำ..

มือหนาเอื้อมไปหยิบผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างบอบบางเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยรัก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆ มือหนาสอดเข้ารั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาใกล้

‘หึงกันบ่อยๆอย่างนี้ก็ดีสิ...ฝันดีนะครับ คนขี้หวง’ 

นัทกระซิบมันเบาเบาก่อนจะกระชับอ้อมกอดและหลับไป

โดยที่ใบหน้าละมุนของอีกคนค่อยๆระบายยิ้มออกมาน้อยๆกับคำพูดของนัท ก่อนจะหลับลงไปเช่นกัน

จบ....

อะไรยังไงก็ฝากกลับไปเม้นท์ไว้ให้ด้วยแล้วกันน้าาาาา ~

http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=930156&chapter=23