"เสียงนั้น..ชื่อปรารถนา"

ขอบคุณ MyChild Singular , Rozenvivi สำหรับรูปค่ะ ^^

              นาทีนี้คงจะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าผลงานการแสดงความสามารถของใครบางคนที่กำลังใส่ใจและทุ่มเทเป็นอย่างมากกับงานด้านนี้ ละครเวที นี่ไม่ใช่ผลงานครั้งแรกในด้านนี้ของ นัท Singular แต่ก็เป็นอีกหนึ่งผลงานที่เจ้าตัวภูมิใจไม่แพ้กันกับผลงานที่ผ่านมาต่างหาก

“วันนี้นัทขอกลับดึกนะซิน พอดีจะออกไปดื่มกับพีชต่อสักหน่อย” น้ำเสียงทุ้มลอดผ่านไอโฟนสีดำคู่ใจของคนที่กำลังนั่งลูบคอแมวอยู่เพลินๆ ดวงตาคู่สวยกระตุกวูบชะงักกับประโยคที่เริ่มทำให้ตัวเองไม่พอใจ ดวงตาคู่สวยฉายประกายวิบวับโดยที่ปลายสายที่กำลังเอื้อนเอ่ยนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“อีกแล้วเหรอ?” น้ำเสียงหวานตอบกลับไปอย่างเรียบนิ่งตามสไตล์แต่ภายใต้ถ้อยคำเหล่านี้กับแฝงไปด้วยความไม่พอใจกรายๆ

“โถ่ ซินอ่ะ พูดอย่างกับนัทออกไปดื่มทุกคืนงั้นล่ะ” เสียงประตูรถปิดลงทำให้ซินรู้ว่าถึงตอนนี้จะห้ามยังไงก็คงไม่ทัน อีกฝ่ายคงเตรียมตัวจะสตาร์ทรถออกไประเริงยามค่ำคืนอีกแล้ว

“ไม่ออกไปดื่มก็กลับดึกทุกวันแล้วมั้ย” แมวตัวกลมกระโดดออกจากตักของร่างบางก่อนจะโดนลูกหลงจากฝ่ามือบางฟาดเข้าให้บนตัว ร่างบางหายใจฮึดฮัดอย่างไม่พอใจเบาเบาแต่ก็ทำอะไรไปไม่ได้มากกว่านั้น

“นะซิน นะครับ...” นอกจากน้ำเสียงทุ้มที่แสนจะออดอ้อนนั่นแล้วก็ยังมีเสียงหัวเราะของใครอีกคนที่ปลายสายบอกจะไปดื่มด้วยเล็ดลอดผ่านออกมา

ไอ่เชี้ย หุบปากเลย 

และก็เหมือนว่าซินจะได้ยินอีกประโยคที่ดังตามออกมาของนัทหันไปด่าเพื่อนที่หลุดหัวเราะออกมา คนสวยที่นั่งแนบโทรศัพท์อยู่กับหูหัวเราะหึหึออกมาแต่คาดว่าปลายสายคงจะไม่ได้ยิน

“ตามสบาย” ประโยคสั้นสั้นจากเสียงหวานที่ดูจะมีความหมายมากกว่านั้น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้นัทรู้สึกไม่สบายใจอะไร หลังจากได้ยินอย่างนั้นซินก็กดวางสายไปซะดื้อๆ นัทยกยิ้มขึ้นมาอย่างได้ใจก่อนจะกดปิดโทรศัพท์ไปและหันออกไปใส่ใจกับเพื่อนข้างๆมากกว่า

               เสียงเพลงในผับที่ดังกระหึ่มในจังหวะที่ชวนมันส์ แสงสีสวยสาดส่องไปทั่วร้าน ร่างสวยของผู้หญิงบอบบางในชุดสั้นเสมอหูส่ายไปมายั่วเย้าร่างสูงอยู่ตรงหน้านับสิบ นัทกระดกแก้วเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นก่อนจะส่งผ่านมันลงไปยังลำคอด้วยริมฝีปากฉ่ำ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของนัทเผยขึ้นเมื่อหญิงสาวคนหนึ่งที่เต้นยั่วเย้าอยู่ด้านหน้ากำลังส่งสายตาเชื้อเชิญให้เขา

“อ้ออกกก กลับยางงงงวะ” เพื่อนรักเดินเข้ามาตบบ่านัททันก่อนจะเดินไปหาสาวสวยคนนั้น พีชในสภาพเมาแอ๋แทบไม่มีแรงพยุงตัวเดิน ไม่รู้หายไปเมาอยู่ตรงไหนของร้านมาทิ้งให้นัทนั่งดื่มอยู่คนเดียวตั้งนานสองนาน  ใจจริงก็นึกโมโหเพื่อนแต่ไอ่สิ่งรอบกายนี่ก็ทำให้ลืมไปซะสนิท

“มึงเมาขนาดนี้กูก็ต้องพากลับแล้วป่ะวะ” นัทหันไปค้อนใส่เพื่อนรักที่โซซัดโซเซใส่เขาด้วยความเซ็ง  มืออีกข้างที่ว่างจากแก้วเครื่องดื่มเอื้อมไปพยุงเพื่อนรักก่อนจะจัดการนั่นนี่และลากร่างของเพื่อนออกไปที่รถ

“มึงอย่าอ้วกในรถกูนะเว่ย” นัททิ้งพีชที่เมาไม่รู้เรื่องลงบนเบาะหลังรถก่อนจะทำหน้าจริงจังด่าเพื่อนรักที่ตอนนี้ก็คงไม่รู้เรื่องกับภาษาคนไปแล้ว

                 ร่างสูงกลับมาทำหน้าที่คนขับอีกครั้ง แอบลอบสายตาไปมองไอ้เพื่อนรักเป็นครั้งคราวเพราะทุกครั้งที่ไอ่คนข้างหลังรถทำเสียงอ้อกแอ้กออกมาก็ทำให้เขาใจหล่นวูบไปทุกครั้ง กลัวมันจะมาทำให้ลูกชายสุดที่รักเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยกลิ่นและเศษอ้วกของมันน่ะสิ ขณะรอไฟแดงสายตาอันเฉียบคมก็บังเอิญหันไปสังเกตโทรศัพท์ตัวเองที่ตอนนี้หน้าจอยังคงดำมืดไร้การติดต่อมาจากอีกคนนึง นัทยกยิ้มขึ้นมาจางๆ ก่อนจะหันไปปัดเกียร์และเหยียบคันเร่งเอาเพื่อนรักไปส่งบ้าน

               กว่าจะมาถึงบ้านเพื่อนรักก็เล่นเอาใจหายไปหลายรอบ นัทจัดการกดกริ่งเรียกคนในบ้านให้ออกมารับเพื่อนรักที่นอนเมาแอ๋อยู่เบาะหลัง ทำการสวัสดีพ่อแม่ของเพื่อนและขอโทษขอโพยตามฟอร์มไปจนเสร็จกว่าจะได้กลับเข้ามาในรถอีกครั้ง

                มือหนายกขึ้นมาดูนาฬิกาที่ข้อมือเพื่อดูเวลา  22:45  นัทพรูลมหายใจทันทีเมื่อเป็นเวลาที่ล่วงเลยมานานมากแล้ว ระดับความเย็นในรถทำให้นัทคิดอะไรไปเพลินๆจนลืมเรื่องของใครอีกคนไปเลย....

ชาตินี้จะมีแต่ไฟแดงรึไงวะ 

               นัทเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาด้วยความเคยชิน นิ้วกดเลื่อนปลดล็อกเพื่อจะเข้าเล่นโซเชี่ยลแต่หน้าจอกลับยังไม่ขึ้น

เชี่ยละ....

           ดวงตากลมที่สลึมสลือนิดหน่อยปรือขึ้นมาโดยอัตโนมัติเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกดปิดเครื่องไปตั้งแต่ที่คุยกับซินเสร็จ นิ้วเรียวรีบกดเปิดเครื่องโดยรวดเร็วก่อนจะวางมันลงไปที่เดิมเมื่อไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวแทน มืออีกข้างที่ว่างจากพวงมาลัยหันไปจับบลูทูธเสียบเข้าที่หู  ยังไม่ทันไรข้อความเสียงก็เล่นขึ้นมาอัตโนมัติทันที

น๊าทท...กลับเมื่อไหร่

        น้ำเสียงหวานแสนจะคุ้นเคยที่บ่งบอกชัดเจนว่าตอนนี้คนสวยของเขาที่อยู่บ้านกำลังมีอาการมึนเมาเพราะเครื่องดื่มชนิดใดชนิดหนึ่งเป็นแน่

ร้อน ซินร้อนอ่ะนัท อื้อ...!

                อีกประโยคที่เรียกให้ขนนัทลุกวาบขึ้นมาทั้งตัว ไม่รู้ปลายสายจงใจยั่วเขาหรือยังไง แต่จากน้ำเสียงตอนนี้ก็ทำให้เขาไม่อาจหยุดจินตาการเลยว่าปลายสายกำลังมีสภาพเป็นยังไง ร่างสีขาวน้ำนมคงจะขึ้นสีแดงจัดและกำลังบิดเร่าอยู่บนเตียงตามเคยแน่ๆ

ซินต้องการนัท

              ดวงตาคมที่กำลังมองไปยังถนนตรงหน้าลุกวาวขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้ยินประโยคสุดยั่วยวนจากปลายสาย น้ำเสียงหวานออดอ้อนสุดๆ อาจจะเพราะฤทธิ์เครื่องดื่มที่ดื่มเข้าไป เท้าที่กำลังเหยียบคันเร่งยิ่งกดย้ำเพิ่มความเร็วไปอีกเมื่อได้ยินอีกประโยคตามมาชวนให้รู้สึกร้อนวูบวาบในทันที

อื้อ...น..นัท

              และนั่นก็เป็นเสียงสุดท้ายจากคนสวยที่ส่งข้อความเสียงมาหา ความเร็วของรถที่พุ่งเป็นจรวดมุ่งตรงถึงบ้านภายในระยะเวลาไม่นาน โดยคนขับไม่คิดนึกกลัวอะไรนอกจากอยากจะสัมผัสเจ้าของเสียงที่โทรมาฝากข้อความเอาไว้มากกว่า

แกรก...

               ประตูห้องนอนถูกมือหนาบิดเปิดออกมา แสงไฟจากด้านนอกส่องเข้าไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้เห็นอะไรในห้องชัดไปกว่านี้  กลิ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์บางอย่างแตะเข้าที่จมูกของนัททันทีเมื่อก้าวเท้าเขาไป นัทจัดการปิดประตูห้องนอนลงช้าๆ ก่อนจะเอื้มมือไปควานหาสิวตช์เพื่อเปิดไฟในห้องซึ่งก็ไม่ได้ใช้ระยะเวลานานสำหรับห้องที่คุ้นชินอยู่แล้ว

พรึ่บ.......

             ไฟสีขาวกลางห้องสร้างความสว่างไว้จนทั่วห้องเล็กแคบนี่  แสงสว่างสาดส่องให้เห็นร่างของใครบางคนบนเตียง ซึ่งไม่มีอะไรน่าสนใจและจะดึงดูดใจคนตรงประตูไปได้มากกว่านั้นแล้ว

“อื้อ...นัท เปิดทำไม! จะนอน” ร่างบนเตียงที่กำลังหลับพริ้มอยู่พูดออกมาด้วยความหงุดหงิด  ใบหน้าสวยออกจะเหวี่ยงขึ้นมาเมื่อนัทเปิดไฟรบกวนการนอนของเขา

“อะไรเนี่ยซิน?!” ร่างสูงกลับขมวดคิ้วใส่คนบนเตียงที่บิดตัวไปมาอย่างรำคาญแสงไฟที่จ้าแสบตาอยู่กลางห้อง

“ฮึ่ม! สมน้ำหน้าอยากออกไปสนุกนักนี่” ในที่สุดร่างบนเตียงก็ลุกขึ้นมานั่งด้วยสภาพสลึมสลือ ชุดนอนเสื้อเชิ้ตบนตัวยิ่งทำให้นัทได้คำตอบชัดเจนมากขึ้นไปอีก

“แกล้งกันหรอ” นัทกดน้ำเสียงต่ำลงเมื่อร่างบางบนเตียงอยู่ในสภาพเรียบร้อยดี ไม่มีการหลุดร่นหรือกระเซอะกระเซิงจากอะไรทั้งสิ้น ทั้งมือที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มนั่นก็ยกขึ้นมากอดอกเล่นๆซะอย่างนั้น

“ช่วยไม่ได้ อยากเชื่อเอง” ซินยกยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นว่านัทเดินไปตามเกมส์ที่เขาวางไว้ ร่างบางส่งสายตาเยาะเย้ยใส่นัทที่ยืนพิงผนังห้องอยู่

“แสบนะเดี๋ยวนี้” นัททำสีหน้าเจื่อนลงเมื่อโดนคนบนเตียงแกล้งเข้าให้ ทั้งทั้งที่ในใจกำลังหงุดหงิดไม่พอใจกับคนตรงหน้าที่หาเรื่องมาแกล้งเขาจนได้ แต่กลับโกรธไม่ลงเพราะอะไรบางอย่างที่กำลังรู้สึก

“ก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว ไว้เถียงพรุ่งนี้ละกัน ปิดไฟได้ละ จะนอน!” พูดจบซินก็ทำสีหน้ามึนตึงขึ้นมาอีกครั้ง ริมฝีปากบอกอ้าปากหาววอดๆก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง

“คิดหรอว่าทำแบบนี้แล้วจะได้นอนน่ะ” ร่างสูงก้าวเท้าไปยังปลายเตียง ก่อนจะหยุดมองร่างบนเตียงที่ลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากนัท

“นัท! มันดึกแล้วนะ ซินจะนอน” ซินหันไปเหวี่ยงใส่นัทเต็มๆเมื่อคนตรงหน้าส่งสายตามีเลศนัยน์มาให้ เสียงหวานเอ่ยกลับไปด้วยความหงุดหงิดพร้อมใบหน้าที่แสดงความไม่พอใจอย่างมาก

“แน่ใจหรอว่าอยากนอน”  นัททิ้งเข่าลงปลายเตียงก่อนจะคลานเข้ามาค่อมร่างซินเอาไว้ทันก่อนที่คนตรงหน้าจะลุกหนีออกไป

“นอนสิ นอน !” ซินเถียงออกไปสุดเสียงเมื่อตัวเองจนมุมขึ้นมา

“แต่นัทว่าตรงนี้มันคงไม่ได้อยากนอนหรอก จริงมั้ย” มือหนาแทรกเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนาก่อนจะลูบผ่านส่วนสำคัญตรงกลางของซินภายใต้กางเกงนอนบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋ว ซึ่งการกระทำนั้นก็ทำให้ซินรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาได้เหมือนกัน

“อื้อ! อย่าแกล้งกันนะ” ซินบิดตัวหลบฝ่ามือของนัทแต่ก็คงไม่ทันเมื่อมีขาของนัทเข้ามาปิดกั้นทางหนีเอาไว้แล้ว

“ช่วยไม่ได้ อยากแกล้งกันก่อนนี่” สิ้นคำนั้นริมฝีปากบางชมพูที่เตรียมจะเถียงก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนของนัทแทน ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็กที่ต้องจำยอมจนได้ในที่สุด

“ทีนี้ยังอยากจะนอนอยู่อีกรึเปล่าครับคนดี”  นัทยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อผละออกมาจากร่างตรงหน้าที่จูบตอบเขาได้อย่างดี

“นิสัย! ทำซะขนาดนี้ถ้าคิดจะมาหยุดตอนนี้ซินจะโกรธมากกว่านี้เลย” ใบหน้าสวยบ่นออกไปอย่างไม่พอใจเมื่อโดนปลุกอารมณ์เข้าให้แล้ว ไม่ใช่ว่าเพียงจูบเน้นๆของนัทสิ่งเดียวที่ทำให้อารมณ์เขาพุ่งขึ้นหรอกนะ เป็นเพราะฝ่ามือหนาๆของนัทที่ลูบเล่นและแหวกเข้าไปใต้บอกเซอร์นั่นต่างหากที่ทำให้อารมณ์มันถูกปลุกขึ้นมา

“ก็อยากแกล้งนัทก่อนนี่” มือหนาจัดการดึงบ็อกเซอร์ตัวจิ๋วของซินลงไปยังข้อเท้าด้วยมือข้างเดียว มืออีกข้างก็เอื้อมไปปลดกระดุมบนแผงอกสวยของซินออก จนเมื่อเสื้อเลิ่กเผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มน่าสัมผัสนัทก็ไม่รอช้า ริมฝีปากหนาก็จัดการกดจูบลงไปอย่างรุนแรงและกัดเบาเบาจนเกิดเป็นรอยแดงตามขึ้นมา

“มันก็ควรแล้ว..อยากทิ้งให้รออยู่บ้านเอง” ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเมื่อถูกลุกล้ำจากคนตรงหน้ามากขึ้น  ลิ้นร้อนที่ลากผ่านจุดต่างๆบนแผงอกของร่างบอบบางยังเพิ่มความเสียววาบที่แผ่เข้ามาในร่างกายของซิน

“พอแล้ว ไม่เถียงแล้ว” ที่นัทพูดออกไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากเถียงกับคนสวยตรงหน้า แต่อยากจะใช้ปากทำอย่างอื่นมากกว่า

“ฮึก..อื้อ” ส่วนอ่อนไหวผุดโผล่ออกมาจากกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวบางของซิน ใบหน้าขาวออกสีแดงระเรื่อทันทีเมื่อเห็นคนด้านบนเอาแต่จับจ้องมันก่อนจะใช้มือสัมผัสแผ่วเบา

“หึหึ” นัทยิ้มเยาะเมื่อละสายตาไปมองด้านบนของซิน ร่างกายอันแสนจะบอบบางมีรอยแดงขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตากลมปรือฉ่ำมองกลับมาหานัทด้วยความต้องการมากมายที่ไม่สามารถเผยออกมาได้หมด

“อ้าห์” มีเพียงส่วนอ่อนไหวนั้นที่ตอบสนองกับการกระทำของนัทได้ดีที่สุด ส่วนอ่อนไหวของซินถูกกลืนกินลงไปด้วยโพรงปากอุ่นร้อนของนัท ลิ้นร้อนที่ใช้ลากสัมผัสซินในทุกส่วนกำลังจัดการกับส่วนอ่อนไหวของซินอย่างเคยชิน ในขณะที่มือของซินก็เอื้อมมาขยุ้มศีรษะของนัทเล่นเพื่อระบายอารมณ์เช่นกัน

               ความอุ่นร้อนภายในโพรงปากบวกกับการถูกลิ้นร้อนของนัทดุนดันเล่นทำให้ส่วนอ่อนไหวของซินเตรียมที่จะปะทุอะไรบางอย่างออกมาในทันที แต่ยังไม่ทันให้อารมณ์ของซินได้ขึ้นไปยังจุดสูงสุด นัทกลับผละริมฝีปากตัวเองออกก่อน ใบน้าสวยหันไปตวัดใส่นัทอย่างไม่พอใจเมื่อคนตรงหน้าหยุดการกระทำไปโดยไม่มีเหตุผล

“หยุดทำไม” ซินมองตามร่างด้านบนอย่างไม่พอใจด้วยแววตาที่ยังคงฉ่ำเยิ้มกับความรู้สึกในส่วนนั้น นัทยกยิ้มแต่กลับไม่ตอบอะไรยันตัวเองลุกขึ้นพร้อมเดินไปกดปิดสวิตช์ไฟจนห้องมืดลง

“แก้แค้นไง” ประโยคสั้นๆที่ดังมาข้างๆหูซินพร้อมกับแรงยวบบนเตียงบริเวณพื้นที่ว่างข้างๆ

“นัท!” ซินตวาดใส่นัททันที นี่คือการแก้แค้นหรอกหรอ? การแก้แค้นของนัทคือการทำให้ซินอารมณ์ค้างเนี่ยนะ !!

“ปิดไฟแล้ว นอนเถอะ” มือหนาวาดเข้ามาโอบร่างบางให้นอนลงก่อนจะพยามดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

“ไม่ต้องมากอดเลย!” ซินสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดอุ่นๆของนัท ยันร่างตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

                ไฟสีขาวในห้องน้ำส่องลอดออกมาทางช่องระหว่างประตู คนบนเตียงที่ยกแขนขึ้นค้ำหัวมองไปยังประตูด้วยความสนใจ

เพราะอยากเห็นต่างหากล่ะ...

                อีกฝั่งของซินที่หนีเข้ามาในห้องน้ำกำลังปลุกเร้าเพื่อช่วยตัวเองอย่างที่สุด ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงกับชักโครกก่อนจะใช้มืออันเล็กของตัวเองกอบกุมส่วนอ่อนไหวที่ตั้งชูชันไว้และค่อยรูดสาวมันขึ้นลงไปตามจังหวะในใจตนที่นึกต้องการ  เปลือกตาสีน้ำนมปิดลงพร้อมกับคิ้วคู่สวยที่ขมวดเข้าหากันเมื่อแรงรูดสาวที่มือกำลังเพิ่มจังหวะมากขึ้น

“อื้ม...อ๊ะ ..อา” มือเรียวเล็กขยับขึ้นลงอีกสองสามทีก่อนจะปล่อยส่วนอ่อนไหวนั่นให้เป็นอิสระพร้อมกับของเหลวสีขาวขุ่นที่พุ่งพรวดออกมาในทันที

              ร่างบางทิ้งตัวลงพิงกับด้านหลังก่อนจะหอบหายใจเหนื่อยเบาเบากับการช่วยตัวเอง ยิ่งนึกยิ่งโมโหไอ่คนที่กำลังนอนสบายใจอยู่บนเตียง แก้แค้นก็ได้น่าหงุดหงิดมาก เอาไว้ก่อนเถอะ ถึงคราวซินเมื่อไหร่จะแกล้งให้เจ็บจนจำเลย คอยดูนะนัท

“ยิ้มหัวเราะอะไรคนเดียว หาเรื่องจะแกล้งนัทรึไง” เสียงที่ดังขึ้นภายในห้องน้ำทำให้ซินต้องรีบลืมตาขึ้นมามองดู แล้วก็พบเจ้าของเสียงที่ยืนกอดอกพิงประตูเอาไว้ มือหนาเอื้อมไปกดล็อกประตูห้องน้ำทันทีเมื่อเห็นซินทำสีหน้าตกใจพร้อมกับสอดส่ายสายตาไปมาเพื่อต้องการหาทางหนี การที่แอบเข้ามาดูคนรักกำลังช่วยตัวเองนี่มันก็ทรมานเหมือนกันนะ ทรมานตรงที่อยากจะเข้าไปช่วย แต่ก็อยากเห็นคนตัวเล็กนี่ช่วยตัวเองดูสักครั้งว่ามันจะน่ารักขนาดไหน แล้วการกระทำของซินมันก็เกินคาดจริงๆ

“เข้ามาตอนไหนน่ะ” ซินรีบดึงเสื้อเชิ้ตตัวเองลงมาบดบังส่วนอ่อนไหวที่เพิ่งปลดปล่อยไปเมื่อสักครู่ด้วยสีหน้าแดงจัด ก็ใครเค้าชอบให้คนอื่นมาจ้องส่วนนั้นของตัวเองกันล่ะ..

“ก็ตั้งแต่ที่ลุกออกมาจากเตียงนั่นล่ะ” ร่างสูงตรงหน้าก้าวเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก่อนจะเท้าแขนค้ำคนบนชักโครกเอาไว้แถมขยับหน้าเข้าไปใกล้ กระซิบเบาเบาข้างๆหูพร้อมกับลมอุ่นร้อนที่เป่ารดเพื่อปลุกอะไรบางอย่าง

“อื้อ! กลับไปนอนเลยนะ ไม่ต้องมายุ่งกับซิน” ซินสะบัดหน้าหลบลมหายใจอุ่นร้อนของคนตรงหน้า แต่ก็ไม่ได้ระวังไปมากกว่านั้นเมื่อมือของนัทกลับกอบกุมส่วนอ่อนไหวของซินเอาไว้อีกครั้งเสียแล้ว

“อย่านะนัท!” ดูเหมือนคำพูดของซินจะไร้ผลเมื่อมือนั่นบีบเค้นส่วนอ่อนไหวของซินจนมันเริ่มแข็งขืนขึ้นมาอีกรอบ ถ้อยคำที่เตรียมจะเอ่ยออกมาต่อถูกกลืนกินไปด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนของนัท และดูเหมือนการดีพคิสครั้งนี้จะลึกซึ้ง เร่าร้อนและยาวนานกว่าครั้งแรกมากจนซินแทบจะหมดลมหายใจ

“เคยฟังกันบ้างมั้ยเนี่ย!” เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ซินก็รีบกอบโกยลมหายใจเข้าไปในปอดก่อนจะเอ็ดขึ้นมาเบาเบา

“ก็รู้ๆกันอยู่” นัทลดกางเกงของตัวเองลงก่อนจะเผยให้เห็นส่วนแข็งขืนของนัทที่ผุดโผล่ออกมาทันที ส่วนแข็งขืนที่ตื่นตัวเต็มที่ทำให้ซินไม่กล้าจะสบมองนานนัก เพราะมันยิ่งเพิ่มความเขินอายให้เขามากขึ้นน่ะสิ ทั้งทั้งที่เห็นกันมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ แต่ก็ไม่เคยชินสักที

“อ๊ะ..เจ็บ!” ไม่ทันไรที่ซินจะบิดหน้าหนี ใบหน้าสวยก็นิ่วหน้าขึ้นทันทีเมื่อความเย็นจากนิ้วของนัทสัมผัสลงไปในช่องทางด้านล่างพร้อมทั้งกดลึกหาจุดสำคัญอีกด้วย

“น่าจะชินได้แล้วน้า” นัทเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีเลศนัยน์ มืออีกข้างที่ว่างจับขาของซินขึ้นมาพาดเอวไว้ ก่อนจะค่อยๆถอดถอนนิ้วสองนิ้วนั้นออกมาจากช่องทางสีสวยของคนด้านล่าง

“เอาเลยแล้วกันนะครับที่รัก”  นัทยกยิ้มก่อนจะสอดส่วนแข็งขืนของตัวเองเข้าไปในช่องทางของซินจนสุดโดยไม่รอคำตอบใดใด ความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาทำให้ซินต้องร้องเสียงหลงตอบกลับไปแทน

“อ๊า !  คนบ้า” น้ำเสียงหวานที่ทอดอ่อนอย่างเห็นได้ชัด ความเสียวซ่านที่พุ่งขึ้นมาลบล้างความเจ็บปวดไปได้ชั่วขณะเลยทีเดียว

“ไม่ถนัดเลย..” นัทบ่นออดแอดก่อนจะใช้มือยกร่างบางบนชักโครกขึ้นมาเกาะตัวเขาไว้ ร่างสูงดันซินเข้ากับผนังห้องน้ำจนแผ่นหลังขาวเนียนสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของแผ่นกระเบื้องห้องน้ำ

“..เรื่อง..ม..มาก  อื้อ” ยังไม่ทันได้ว่ากลับไปแรงขยับด้านล่างก็ทำให้ถ้อยคำเหล่านั้นถูกกลืนหายลงไปและแทนด้วยเสียงครางหวานๆของซิน

“อื้ม..ขอคำหวานๆหน่อยสิครับที่รัก” นัทกระซิบแผ่วเบาข้างๆหูซินก่อนจะขบกัดมันเล่นเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ซินมากขึ้นไปกว่าเดิม แรงบีบรัดจากด้านล่างทำให้นัทแทบจะระเบิดออกมาให้ได้ แต่มันก็คงไม่รู้สึกดีเท่ากับการได้ยินคำบางคำจากคนตรงหน้านี้หรอก

“ยังจะมีหน้ามาขอ” ประโยคสั้นสั้นที่มีความเป็นนัยน์ว่าไม่พอใจถูกพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มือเรียวที่กำลังโอบคอนัทจิกลงบนแผ่นไหล่แทนเมื่อความรู้สึกมันกำลังเพิ่มสูงมากขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดที่พุ่งเข้ามาถูกความเสียวซ่านจากการที่ส่วนแข็งขืนของนัทกดโดนจุดสำคัญลบล้างไปจนหมด

“นะครับ” นัทบดจูบลงไปบนริมฝีปากแดงเจ่อของซินอีกครั้ง ส่งความหวานพร้อมกับแรงอารมณ์เป็นการออดอ้อนเข้าไปให้คนตรงหน้า

“รักนะ” ซินผละออกมาพร้อมกับเอ่ยคำรักเบาเบาที่คาดว่ามันคงจะดังที่สุดภายในห้องนี้แล้ว แรงขยับของร่างกายทำให้ซินแทบจะเปล่งเสียงออกมาไม่ได้เพราะความรู้สึกที่มากเกินจะห้ามไหว

“ขอคำที่พูดเมื่อตอนเย็นสิ .. นะ..ครับ” นัทสวนสะโพกตัวเองเข้าไปในจังหวะที่แรงและเร็วมากขึ้น จนร่างบางที่คอยตอดรับต้องสั่นไหวตามแรงกระแทกกระทบกับแผ่นกระเบื้องผนังห้องน้ำมากขึ้น

“อึกก...อื้อ ช้าหน่อยสิ” ซินทาบมือตัวเองลงบนแผ่นอกของคนตรงหน้าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำเป็นการปราม โดยที่นัทก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย จังหวะของส่วนล่างถูกลดลงมาแต่ก็ยังคงลึกซึ้งไม่ต่างจากเดิม

“ซินต้องการนัท” ซินยื่นหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะยั่วเย้าข้างๆใบหูของนัท ริมฝีปากแดงกดจูบเบาเบาข้างโหนกแก้มของใบหน้าหล่อ ก่อนจะเลื่อนมาจูบแผ่วเบาลงบนริมฝีปากหยักหนาของนัทแทน

“น่ารักมาก” นัทแอบยกยิ้มอย่างได้ใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ต้องการ จังหวะในการสอดใส่ถูกเพิ่มขึ้นอีกครั้ง โดยครั้งนี้ไม่มีการบ่นอิดออดจากซินอีก ส่วนอ่อนไหวของซินกระตุกเกร็งสองสามทีก่อนจะปล่อยของเหลวขุ่นสีขาวออกมา โดยที่นัทก็ขยับส่วนล่างของตัวเองอีกสองสามทีจึงจะปลดปล่อยของตัวเองออกมาในช่องทางด้านล่างของซินบ้าง

......

...

..

.

เสียงนั้น....ชื่อปรารถนา 

มันคือปรารถนาของซิน

นัทเลยอยากจะทำให้ซินสมหวังดั่งปราถนาไงครับที่รัก

End.

Talk..

มาสั้นสั้น หวังว่าจะทำให้ฟินกันบ้าง ^_____^

Happy 4th Anniversary "singular" 

อยู่ด้วยกันตรงนี้ไปนานๆนะ

Happy Songkran's Day

“ทำไมรับช้า..”  เสียงหวานจากปลายสายเอ่ยขึ้นกับชายหนุ่มที่ยกผ้าขนหนูผืนเล็กในมือซับเหงื่อที่เกาะพราวบริเวณคางและตามลำตัว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนิ่ม

“เพิ่งออกกำลังกายเสร็จอ่ะ” เนื่องจากน้ำเสียงของปลายสายก็พอรู้ได้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดเล็กคิดน้อยอยู่แน่ๆ พลอยทำให้ชายหนุ่มพูดออกไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างเคยชิน

“แล้วไม่ไปซ้อมละครรึไง” น้ำเสียงปลายสายที่ดูโอนอ่อนลงก็พอทำให้นัทใจชื้นขึ้นมาบ้าง

“ไม่ไปครับ..นัทมีซ้อมมะรืนนั่นล่ะ” 

ตอบไปก็พลางยกน้ำเปล่าขวดตรงหน้าดื่มไปแก้กระหายเรียกความสดชื่นให้กลับมาสู่ร่างกาย

“จะโทรมาบอกว่าวันนี้ไม่ต้องมาหานะ มีไปซ้อมคอนฯกะพี่โต๋” คำตอบของปลายสายแทบจะทำให้นัทต้องรีบกลืนน้ำในลำคอทันที ไหงวันนี้มีซ้อมแล้วไม่โทรบอกแต่แรก ดูในตารางงานซินมันก็ไม่มีนี่หว่า

“อ้าว แล้วไปตอนไหน ไปยังไง ซ้อมกะใครบ้างเนี่ย” คำถามที่ถูกยิงรัวจากฝ่ายนี้เรียกเสียงหัวเราะของปลายสายขึ้นมาในทันที พอที่จะได้ยินมันเล็ดลอดผ่านมาด้วยซ้ำ

“ใจเย็นดิ ทีละคำถามได้ป่ะ ทำอย่างกับป๊าซินแน่ะ”

“ไม่ได้หรอก ป๊าอุตส่าห์ฝากฝังซินไว้กับนัทแล้ว ต้องดูแลอย่างดี มดไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม” พูดไปถึงตอนงานมงคล(?)ของเค้าทั้งสองคนเมื่อสองปีก่อน ซึ่งยังคงไม่มีใครรู้ว่าวันนั้นมันเป็นวันมงคลสำหรับนัทและซินจริงๆ ไม่ใช่แค่คอนเสิร์ตของวง Singular หลังจบงานนัทก็อุตส่าห์พูดถ้อยคำซึ้งๆให้ว่าที่พ่อตาได้ใจอ่อนยกซินให้ แต่เกมส์กลับพลิกเมื่อพ่อตาบอกว่าฝากเอาเจ้าแมวตัวน้อยนี้ไปอยู่ด้วย ว่าที่พ่อตาของเขาก็ใจดีซะจริงๆยกซินให้อย่างว่าง่าย

“เว่อร์ !!” ถ้าเห็นหน้าได้นัทก็คงเห็นว่าตอนนี้ใบหน้าสวยเบะปากอย่างหมั่นไส้

“แล้วจะบอกได้ยังว่าไปอะไรยังไง” นัทออกน้ำเสียงมาดโหดขึ้นมา ไม่ใช่ว่าไม่ชอบให้ซินไปทำงานร่วมกับคนอื่น แต่แค่เป็นห่วงว่าคนตัวเล็กนี่จะไปทำงานยังไง จะกลับดึกรึเปล่า ไม่รู้เหมือนกันว่านัทกลายเป็นคนจุกจิกไปตั้งแต่เมื่อไหร่

“ก็เดี๋ยวป๊าไปส่ง อีกสักพักก็จะไปแล้วล่ะ ก็ไปซ้อมกันแค่ไม่กี่คนหรอกแต่แป๊ปเดียวก็เสร็จ” เมื่อโดนคุณพ่อประจำตัวอีกคนถามซินก็ตอบไปตามตรง มันก็ไม่มีอะไรให้โกหกอยู่แล้วนี่ เพียงแต่ในใจกำลังอมยิ้มกับการเป็นห่วงของอีกฝ่ายที่แสดงออกมาชัดเจนเหลือเกิน

“แล้วจะกลับยังไง ให้นัทไปรับมั้ย?”

“แน่ใจว่าจะมารับ..วันก่อนให้ซินรอเก้อตั้งสองชั่วโมง” พูดออกไปด้วยความอารมณ์เสีย ก็เมื่อวันก่อนนัทบอกจะมารับแล้วเป็นยังไงล่ะ ให้ซินนั่งรอเก้ออยู่ที่สตาร์บัคตั้งสองชั่วโมง แล้วมารู้ทีหลังว่าแอบหนีไปซิ่ง มันน่าโมโหมั้ยล่ะ

“โถ่ นัทขอโทษ...เดี๋ยววันนี้นัทไปรับนะ” พูดออกไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเบาเบา ก็รู้ว่าตัวเองผิดเต็มๆที่ลืมเวลาไปรับซินวันนั้น แต่อีกคนก็ยังโกรธไม่หายสักที

“ไม่ออกไปแรดที่ไหนหรอครับคุณนัท” ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดประชด ใบหน้าหล่อยกยิ้มหัวเราะชอบใจเมื่อโดนปลายสายด่าทางอ้อม

“ก็ไม่รู้สินะ” น้ำเสียงที่ตอบกลับไปนัทยอมรับว่ากวนประสาทมาก  แต่ไม่รู้เขากลายเป็นคนอะไรแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเป็นความเคยชินแล้วล่ะที่จะทำให้อีกคนของเขาหัวเราะและยิ้มได้

“แค่นี้ล่ะ ซินไปซ้อมก่อน บาย~” ปลายสายไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรก็รวบรัดประโยคบอกลาแล้วกดวางสายไป

สองสามชั่วโมงต่อมา.....

“กลับก่อนนะครับ..สวัสดีครับพี่พี่” ใบหน้าสวยยกยิ้มพร้อมกับยกมือไหว้พี่พี่ที่มาร่วมซ้อมงานคอนเสิร์ตด้วยกัน ก่อนจะปลีกตัวออกนอกห้องและกดโทรศัพท์หาใครอีกคนที่บอกว่าจะมารับ แต่ก็ไร้การตอบรับแต่อย่างใด ใบหน้าสวยบึ้งขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อรู้สึกว่าตัวเองต้องอยู่กับการรอคอยอีกครั้ง มืออีกข้างที่ว่างเท้าเอวขึ้นมาอย่างอารมณ์ไม่ดีในขณะที่มืออีกข้างก็กดโทรศัพท์ไปด้วย บอกว่าจะมารับแต่ไม่รับสายเนี่ยนะ..!!  ให้ตายเถอะ!! เอาจริงๆซินก็ไม่อยากนั่งรอเก้อแบบครั้งที่แล้วเหมือนกัน กว่าจะมารับเล่นเอาซะซินหลับไปหลายตื่นเลย

          โทรศัพท์คู่ใจในมือถูกยัดลงไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนเจ้าของเรือนร่างบอบบางผมยาวที่กำลังอารมณ์เสียจะเดินไปนั่งม้านั่งไม้ด้านหน้าห้องซ้อม..เสียงหายใจฮึดฮัดกับสีหน้าหงุดหงิดของซินพอที่จะทำให้คนอีกคนที่มองมาในระยะร้อยเมตรเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ

“งอนหรอ?” จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของคนที่กำลังนั่งหน้าบึ้งตึง เรียกให้ร่างบางที่นั่งยันคางตัวเองสะดุ้งตัวรีบหันไปมองเจ้าของเสียงที่เอื้อมมือมาแตะไหล่เขาด้วยเบาเบา

“เฮ้ย! เล่นไรเนี่ย” จากใบหน้าสวยที่บึ้งตึงอยู่แล้วกลับเบะไปใหญ่อย่างอารมณ์เสีย เมื่ออีกคนทำเขาอกสั่นขวัญหายด้วยการโผล่มาเงียบๆแบบนี้

“โอ๋ๆ นัทขอโทษนะ นี่มาตั้งนานแล้วแต่นั่งเหม่ออยู่เลยลืม” นัทแกล้งพูดหาข้ออ้างไปเรื่อยทั้งทั้งที่จริงเขาเองก็นั่งมองประตูบานใหญ่ที่จะเปิดออกพร้อมกับคนของเขาที่เดินออกมาอยู่ตั้งนานสองนานแล้ว

“เหม่อดูผู้หญิงที่ไหนล่ะ” ร่างบางฮึดฮัดลุกขึ้นยืนแถมยังสะบัดหน้าเมินคนข้างหลังด้วยความไม่พอใจ

“คนที่ผมยาวๆทำหน้าบูดเป็นตูดลิงแถมนั่งอยู่ตรงม้านั่งด้วย” นัทก็พูดเรื่อยไปด้วยสีหน้าพอใจเมื่อคนข้างหน้าหันไปมาอย่างอยากรู้อยากเห็นว่าคนที่เขาพูดถึงคือใคร

“คนไหน..” เสียงหวานกดต่ำอย่างพอใจพร้อมหันหน้ากลับมาหาร่างสูงอย่างเอาเรื่อง

“คนนี้ไง” พูดจบมือแกร่งก็เอื้อมไปดึงเอวคนตรงหน้าเข้ามาแนบชิด พร้อมฝังจมูกโด่งลงไปบนแก้มขาวและสูดดมความหอมที่เคยชินจากร่างบางอย่างถือวิสาสะและไม่กลัวใครจะมาเห็นเลย

“อ๊ะ !!  นัทบ้า...หยุดเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวใครมาเห็นขึ้นมาจะทำยังไง ... อ้ะ พอเลยย!!” ร่างบางของคนหน้าแดงพยามดิ้นออกจากอ้อมกอดของนัทแต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่มีก็ไม่เคยสู้ร่างกำยำตรงหน้าได้สักทีเลย แก้มขาวยิ่งถูกฉีดสีมากขึ้นเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมหยุดหอมแก้มเขาสักที

“พอแล้วก็ได้ ฮ่าๆ ป่ะ...กลับบ้านกันเนอะ” นัทยอมคลายอ้อมกอดคนตรงหน้า ก่อนจะขโมยมือของคนตรงหน้ามากอบกุมไว้แน่นและออกเดินนำไปยังลูกชายคนโปรดที่จอดแน่นิ่งรออยู่

“อื้ออ” ร่างบางจำยอมให้คนร่างสูงกว่าเดินจูงไปยังรถ รอยยิ้มหวานฉีกยิ้มขึ้นมาในทันทีเมื่อแอบลอบมองฝ่ามือหนาที่กอบกุมมือบอบบางไว้

อยากให้เราจับมือกันอย่างนี้ตลอดไป....

“ซิน..พรุ่งนี้สงกรานต์ไปไหนรึเปล่า” นัทเอ่ยแทรกความเงียบภายในรถกับเสียงดนตรีที่ดังคลอขึ้นมาเรียกคนที่นั่งหันหน้าออกนอกหน้าต่างรถให้หันขวับกลับมาทำหน้าสงสัยหนัก

“ถามทำไม...ปกติก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว นัทก็รู้นี่” คนที่เอาแต่นั่งเท้าคางมองถนนหันขวับกลับมาทำหน้าเป็นแมวงง ปกติเขาก็ไม่ได้ออกไปไหนอยู่แล้ว เบื่อจะตายกับความวุ่นวายช่วงสงกรานต์สู้นอนเล่นสบายเพลินๆที่บ้านดีกว่าอีก

“เผื่อซินอยากจะออกไปเล่นบ้าง ไม่เบื่อหรือไงเนี่ยอยู่บ้านทุกปีๆ” มือหนาย้ายจากพวงมาลัยรถมาขยุ้มเส้นผมที่ยาวเหยียดเล่นอย่างหมั่นไส้คนที่นั่งจ้องตาแป๋ว

“ไม่เห็นน่าเบื่อเลย...ทำไมอ่ะ จะหาเรื่องอะไรมาแกล้งซินอีกหรอ?” สายตาหวานใสเมื่อครู่ดูจะขุ่นมัวขึ้นมาเมื่อนึกได้เมื่อปีทีแล้วที่นัทมาแกล้งเขาวันสุดท้าย เข้ามาสาดน้ำในห้องหาเรื่องให้เหงื่อออกอีก

“เปล่าซะหน่อย...รึอยากโดน” ถามกลับไปด้วยแววตามีเลศนัยน์ก่อนจะโดนฝ่ามือบางตีไปบนแขนอย่างแรง

“บ้า!!  แล้วปีนี้ไม่ไปต่างจังหวัดกับครอบครัวแล้วหรือไง”

พูดประชดไปอย่างหมั่นไส้คนเจ้าเล่ห์ที่ยิ้มกรุ้มกริ่มกลับมาให้อย่างเดียว

“ไม่ไปแล้ว อยู่กับเมียดีกว่า”พูดออกไปทั้งทั้งที่รู้ชะตาตัวเองว่าต้องโดนฝ่ามือบางฟาดเข้าให้อีกรอบ คนอะไรเขินน่ารักชะมัดเลย เป็นยังไงตั้งแต่วันแรกที่เจอกันซินก็ยังเป็นอย่างนั้นเรื่อยมา

“ปากมันดีอย่างนี้นี่เอง!” เสียงหวานกระแทกเน้นอย่างต้องการจะประชดคนปากไม่ดีข้างๆทั้งทั้งที่พวงแก้มขาวกลับขึ้นสีแดงจัดโดยไม่รู้ตัว

“ก็ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเลยอ่ะ นัทคิดถึ๊งคิดถึงพี่ซิน” น้ำเสียงออดอ้อนของคนขับที่ทำหน้าหมาหงอยทำให้ซินแทบอยากจะฟาดหน้าไปรัวๆ ยิ่งทำปากจู๋หน้าอ้อนสักเท่าไหร่ยิ่งชวนให้ซินหมั่นไส้ขึ้นไปอีก

“ไม่ต้องมาอ้อนเลยก็เจอกันอยู่ทุกวัน จะมาคิดถึงอะไรอีกล่ะ” 

สายตาก็พลันมองกลับไปยังคนที่หันหน้าไปมองดูถนนอย่างรู้ทัน

“โธ่...ซินอ่ะ” น้ำเสียงทุ้มอ่อนยวบลงในทันที นึกน้อยใจเมื่อคนข้างๆไม่ยอมตามใจอะไรเขาบ้าง

“ถึงแล้ว....ซินไปก่อนนะ” ประจวบพอดีเมื่อนัทขับมาถึงหน้าบ้านซิน ใบหน้าหล่อหันไปมองคนข้างๆที่กำลังปลดสายเข็มขัดด้วยแววตาละห้อย

“อะไรอีกอ่ะ...จะเอาอะไรบอกมาตรงๆ” เมื่อหันกลับไปมองคนขับอีกทีก็ได้รับสายตาเว้าวอนที่ส่งมาให้ซะอย่างนั้น

“ไปนอนบ้านนัทนะ..”ดวงตากลมกระพิบถี่อย่างน่ารักแต่หารู้ไม่มันไม่ได้ดูน่ารักอย่างที่ต้องการเลยสักนิดในสายตาของซิน แต่กลับจะพาให้ซินหลุดขำกับการกระทำแสนอ้อนของนัทมากกว่า

“ไม่ต้องเลยกลับบ้านได้แล้ว ขับรถดีดีนะ เป็นห่วงรู้มั้ย” พูดจบก็เขยิบหน้าเข้าไปใกล้ สัมผัสริมฝีปากตัวเองลงไปอย่างแผ่วเบากับริมฝีปากของคนตรงหน้าก่อนจะลงจากรถและเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้คนหล่อขับรถกลับบ้านไปอย่างเซ็งๆ

13 เมษายน  ..... สวัสดีวันปีใหม่ไทย : )

เมี้ยวววว~ ตุ้บบบบ!! หลังจากที่เจ้าแมวตัวอ้วนกลมร้องเสียงดังเพื่อปลุกคนบนเตียง ฝ่าเท้าเล็กก็กดน้ำหนักลงบนตัวของคนที่นอนซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มทันที

“อื้อ....แสงดาว!  ซินจะนอน” ดวงตากลมปรือขึ้นมามองดูสิ่งมีชีวิตบนตัวก่อนจะเอื้อมมือไปปัดเบาเบาให้ลงไปจากที่นอน ร่างบางพลิกตัวหนีเจ้าแมวตัวกลมไปอีกทาง ก่อนจะหลับตาพริ้มอีกครั้ง

“ขี้เซาจังเลยพี่ซิน” ไม่ทันได้หลับลงอีกครั้งก็ได้ยินเสียงกระซิบเบาๆข้างๆหูดังขึ้นมาพร้อมกับลมอุ่นที่ถูกเป่าใส่

“อื้อ....” ร่างบางบิดตัวในทันทีด้วยความรู้สึกที่เสียววาบขึ้นมา ดวงตากลมปรือขึ้นมองดูอีกครั้งก็พบเข้ากับร่างสูงตรงหน้าที่อยู่ในชุดเสื้อลายดอกสีเขียวนอนเท้าแขนยิ้มแป้นให้

“ตื่นได้แล้วน่าซิน จะนอนไปถึงไหนห้ะ” เมื่อเห็นคนตรงหน้าดึงผ้าห่มขึ้นมาบังหน้าและเตรียมจะหลับลงอีกครั้งร่างสูงก็ได้บ่นออกมาเสียงดังพร้อมเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มลง

“แล้วนัทมีอะไรเนี่ย มาปลุกทำไมแต่เช้าห้ะ!” 

ร่างบางลืมตาขึ้นมาเต็มตื่นพร้อมกับจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจเอาซะมากมาก

“ไปเล่นน้ำกันนะ นะ นะ” พูดจบพลางทำเบะปากอ้อนซินอย่างสุดๆ ไม่รู้นัทกลายเป็นคนขี้อ้อนมากขนาดนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เดี๋ยวนี้ก็ชักจะอ้อนเยอะเหลือเกิน

“โอ้ยยย ซินไม่ชอบออกไปเล่นน้ำนัทก็รู้นี่ จะมาตื้อทำไมเนี่ย” ซินพลิกตัวหันหนีไปอีกฝั่งที่มีเจ้าแมวตัวกลมนั่งสะบัดหางพลิกไปมาอย่างสบายใจ

“โธ่ นะครับพี่ซินนะ” มือหนาสอดรั้งเข้ามาภายใต้เสื้อนอนของคนขี้เซา ก่อนจะรั้งคนตรงหน้าเข้ามากอดแนบแน่น น้ำเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างๆใบหูของคนตรงหน้า

“ไม่เอาหรอก” กลับกลายเป็นว่าน้ำเสียงหวานติดจะอ่อนโยนลงมาแทนที่จะดุเหมือนเมื่อครู่

“นะครับ..ที่รัก” น้ำเสียงทุ้มกระซิบลงข้างๆใบหูซินอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับมีการประทับจูบเบาเบาบนโหนกแก้มให้คนขี้เซาได้แก้มแดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย

“โอ้ยย..นัทอ่ะ!! ไปก็ไป ชิ” ซินรีบดีดตัวออกมาจากอ้อมกอดของคนข้างหลังที่ติดจะอ้อนซะเหลือเกิน ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ แต่ก็ยังจะปั้นหน้ามึนตึงไม่พอใจใส่คนบนเตียงและเดินหนีเข้าห้องน้ำไปทันที

ซ่าส์~~~ น้ำอีกถังที่สาดเข้ามาอย่างจังบริเวณกระจกรถด้านหน้าที่ตอนนี้มีคราบแป้งดินสอพองเปรอะอยู่บ้างแล้ว

“โหยยย !! เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย แล้วจะได้เล่นมั้ยถามจริง?” คนที่นั่งหาววอดๆบ่นออกมาอย่างเหลืออดเพราะนี่ก็ปาไปเกือบสองชั่วโมงแล้วที่รถยังติดอยู่บนถนนเส้นนี้

“น่านะ...นัทก็อยากให้ซินออกไปสนุกบ้างก็เท่านั้น” พูดไปก็พลางหันไปหาคนที่นั่งกอดอกไม่พอใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มนิ่มเล่นอย่างเอาใจ

“รอรถติดนี่สนุกมากเลย!” เสียงหวานประชดอย่างเห็นได้ชัดทั้งยังขยับหัวหนีฝ่ามือของนัทอีกด้วย ดูก็รู้ว่างอนตัวเท่าบ้าน

“งั้นเดี๋ยวจอดไว้แถวนี้ก็ได้เนอะ เดี๋ยวเราเดินกันไปเองก็ได้” นัทหักเลี้ยวรถเข้าไปยังซอยเล็กๆที่พอจะหาที่จอดได้ ก่อนจะทิ้งรถไว้ตรงนั้นและจูงมือพาซินเดินไปแทน

“พี่สาวครับ ผมขอปะแป้งพี่ได้มั้ยครับ?” ยังไม่ทันไรเด็กผู้ชายตัวน้อยที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าซินพร้อมถังที่ใส่แป้งดินสอพองในมือ

“ครับ..ได้สิครับ” ริมฝีปากบางฉีกยิ้มหวานอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักแต่ก็จำยอมให้เด็กน้อยเอาแป้งดินสอพองมาป้ายหน้าทั้งแก้มซ้ายและขวา

“พี่สาวน่ารักจัง ฮิฮิ” เมื่อเด็กชายตัวน้อยได้ป้ายแป้งดินสอพองบนหน้าคนสวยเต็มที่แล้วจึงวิ่งหายออกไปทันที

“ไม่ต้องมาขำเลยนะนัท!” 

ซินทำเสียงดุใส่คนข้างๆที่ไม่คิดจะห้ามหรือช่วยอะไรเลยยืนยิ้มยืนขำอยู่นั่นล่ะ มันน่าโมโหซะจริง

“คร้าบบบบบ ไปต่อกันเถอะเนอะ” พูดจบก็เอื้อมมือไปดึงหัวซินเข้ามาซบก่อนจะพาเดินโอบซินไปตลอดทาง เพราะรอบข้างนั้นมีแต่สายตาที่ดูไม่น่าไว้วางใจเอาซะมากมายเหลือเกิน เขาก็หวงคนของเขาเหมือนกันนะ...

“ว้ากกก” ซินตะโกนลั่นเมื่อโดนฉีดน้ำใส่มาจากด้านหลัง ก่อนคนสวยจะรีบหันขวับกลับไปมองที่มาของหยดน้ำเหล่านั้น

“ไม่เปียกเลยแล้วจะสนุกได้ยังไงกันครับ” ชายหนุ่มรูปหล่อส่งยิ้มมาให้ซินพร้อมกับเล็งปืนฉีดน้ำเพื่อจะยิ่งใส่อีกครั้ง

“ฟู่~~~” ปืนฉีดน้ำขนาดใหญ่ยิงกลับไปก่อนที่อีกฝ่ายจะยิงกลับมาทัน แต่คนที่ฉีดใส่ชายหนุ่มรูปหล่อนั้นกลับไม่ใช่ซินน่ะสิ

“ขอโทษครับ....พอดีเมียผมเค้าไม่ค่อยสบายเล่นไม่ค่อยได้น่ะครับ” ใบหน้าหล่อส่งสายตาที่ซินเองก็ไม่ทันมองใส่ชายหนุ่มรูปหล่อคนนั้น ก่อนชายคนนั้นจะทำหน้างุนงงเล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินห่างออกไป

“พูดอะไรเนี่ย !! อายเค้าบ้างมั้ย? นัทนิ่!!” ซินสะบัดหน้าใส่นัทที่พูดคำว่าเมียได้เต็มปากไม่อายคนอื่นเลย

“ก็มันจริงนี่ นัทไม่ผิดซะหน่อยนะซิน” พูดจบก็ยังตีหน้ามึนตึงใส่ซินอยู่ดีเรียกให้อารมณ์ซินแทบจะปะทุขึ้นมา

“แล้วนี่พาซินมาเล่นน้ำไม่ใช่หรอ? ไม่ให้เปียกแบบนี้จะเล่นยังไง เอามานี่เลย!!” มือเรียวบางที่ยังไม่โดนน้ำสักนิดเอื้อมไปแย่งปืนฉีดน้ำของนัทมาทันทีด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างหนัก ก่อนซินจะเดินดุ่มๆหายไปวงผู้คนที่กำลังสาดน้ำกันอย่างสนุกสนาน

“เห้ยซิน !!  เดี๋ยวก่อน รอด้วย” นัทที่เผลอหันไปถอนหายใจแป๊ปเดียวหันกลับมาก็ไม่ทันเห็นร่างบางแล้วว่าเดินหายไปไหน ใบหน้าหล่อที่เคร่งเครียดชะเง้อมองหาร่างบางของเขาแต่ก็ไม่เจอสักที ก่อนจะตัดสินใจเดินตามซินเข้าไปในกลุ่มคนเหล่านั้นแทน

ฝ่ายซินที่อารมณ์เสียเดินหนีนัทเข้ามาในกลุ่มคนก็มัวเพลินเมื่อถูกคนนั้นคนนี้สาดน้ำใส่ แถมยังโดนป้ายแป้งบนใบหน้าเพิ่มอีก แล้วซินเองก็ยิงน้ำตอบกลับไปอย่างสนุกสนานจนลืมไปเลยว่าใครอีกคนที่เขาทิ้งไว้นั้นจะเป็นห่วงมากขนาดไหน....

“ฟู่~~ แกร่ก แกร่ก” ร่างบางเริ่มหมดสนุกเมื่อน้ำในปืนฉีดน้ำเริ่มหมดลง ก่อนสายตาคู่นี้จะกวาดไปรอบๆมองหาจุดเติมน้ำแต่ไม่ทันไรก็ดันโดนน้ำจากคนรอบข้างๆสาดเข้าให้ซะแล้ว

“อ้ะ...ขอทางหน่อยครับ” ซินรีบก้มหัวงุดลงหลบสายน้ำที่สาดเข้ามาอีกระลอกใหม่ นี่เขาเองก็เริ่มชักจะกลัวแล้วสิเมื่อคำขอของเขาไม่ได้ผลกับคนรอบข้างเลย

“อึก...” ซินยกมือขึ้นบังสายน้ำที่พุ่งใส่หน้าเขา ก่อนจะรีบๆวิ่งหาทางออกไป

                 ซินหลบมาอยู่ในมุมที่มองเห็นได้ทั่วแถมยังไม่มีคนเล่นน้ำบริเวณนี้ด้วย สายตาคู่สวยสอดส่องไปยังบริเวณถนนด้านหน้าที่เขาเองก็เพิ่งเอาชีวิตรอดออกมาได้  พยามมองหาร่างสูงของเขาที่มาด้วยกันกลับไม่ยักจะเจอสักที ร่างบางพลันรู้สึกผิดขึ้นมาตะหงิดๆที่งอนแล้วหนีมาอย่างนี้ แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ นัทอยากหาเรื่องกวนประสาทให้เขาโมโหตลอดเวลานี่ ช่วยไมได้...

                   แต่ไม่ทันไรที่จะกวาดมองออกไปไกลสายตาที่เฉียบคมของซินก็ดันไปสะดุดกับชายหนุ่มหัวเห็ดที่ยืนเล่นน้ำอยู่ด้านหน้าที่ห่างออกไปไม่ไกล เนื้อตัวเปียกปอนไปหมดไม่ต่างอะไรไปจากซินเลยด้วยซ้ำ แต่ที่แปลกและแตกต่างมากๆก็คือสาวๆนมโตที่ยืนรุมล้อมนั่นอยู่คืออะไร !!! นัท !!!!!!!!!!!!

“ขอโทษครับคนสวย...มาเล่นน้ำกันมั้ยครับ” เสียงเรียกจากข้างหลังเรียกให้ซินต้องหันขวับไปหา ตรงหน้าซินคือชายหนุ่มที่จัดว่าหล่อมากเลยทีเดียวแหล่ะ แถมในมือก็ยังมีขันน้ำเล็กๆที่ถือเตรียมจะสาดใส่ร่างบางที่ยืนหน้ามึนอยู่อีกด้วย

“เอ่อ...ขอโทษครับ พอดีผมจะกลับพอดี” ซินที่กำลังอารมณ์เสียตอนนี้ตัดสินใจปฏิเสธไป เขาไม่อยากไปเล่นน้ำแล้ว หมดสนุกตั้งแต่เห็นนัทสนุกสนานอยู่ท่ามกลางสาวๆพวกนั้น

“ผู้ชายหรอเนี่ย….เอาเถอะ น่านะครับ ไปเล่นน้ำด้วยกันเถอะ” ถึงชายหนุ่มจะมีทีท่าเหวอเล็กน้อยเมื่อรับรู้ว่าร่างบางที่ยืนสวยตรงหน้าเป็นผู้ชายแต่ก็ยังตื้อให้ไปเล่นน้ำด้วยอยู่ดี

“ไม่เอาหรอกครับ ผมจะกลับแล้ว” 

ซินตัดสินใจพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ถ้าครั้งนี้คนตรงหน้ายังตื้ออยู่อีกเขาก็จะไม่ทนแล้วเหมือนกัน

“นะครับ..” ชายหนุ่มตรงหน้าโดนปฏิเสธไปอีกครั้งแต่ก็ไม่มีท่าทีจะเดินหนีออกไปไหน มือหนาของชายแปลกหน้าเอื้อมเข้ามาโอบเอวซินหน้าตาเฉยก่อนจะดึงให้เดินไปด้วยกัน

“เห้ย !! ปล่อยเดียวนี้เลย ผมบอกว่าไม่ก็ไม่สิ” ร่างบางที่แอบเซตามแรงดึงที่เอวสะบัดตัวหนีคนที่ถือวิสาสะโอบเอวเขาหน้าตาเฉยด้วยความไม่พอใจอย่างมาก ไม่เคยมีใครทำแบบนี้เลยยกเว้นนัทคนเดียว

“เค้าบอกว่าไม่ก็ไม่ไง!” ร่างสูงของใครอีกคนพรวดเข้ามากระชากมือชายหนุ่มรูปหล่อที่กำลังจูงมือซินออก ก่อนจะเข้ามายืนกั้นอยู่ตรงหน้าซิน

“ยุ่งอะไรด้วยวะ” จากรอยยิ้มที่หล่อๆกลับกลายเป็นใบหน้าบึ้งตึงที่ชวนหาเรื่องทันที

“นี่เมียกู มึงต่างหากยุ่งอะไรด้วย” เมื่อเห็นคนตรงหน้าทำทีท่าว่าจะเอาเรื่องฝ่ายนัทเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน ใช่ว่าเมื่อกี๊ไม่เห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“นัท พอเหอะ..กลับกันนะ” ซินเอื้อมมือไปดึงแขนตรงหน้าให้หันกลับมาสนใจกัน เขาเองก็ไม่อยากจะมีเรื่องกับพวกคนที่พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวเองนักหรอก ซินไม่รอคำตอบจากนัท มือบางออกแรงดึงให้นัทเดินตามออกมาในทันที

“จิ๊..!” น้ำเสียงเหวี่ยงเบาเบาของนัททำให้ซินต้องหยุดเดินลงและหันกลับไปมองคนที่ยอมเดินตามมาข้างหลัง

“ใจเย็นสิ” ซินกลับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อดับไฟร้อนในใจของนัทและเดินจูงมือนัทแหวกผ่านกลุ่มคนออกไปดังเดิม

“คนแบบนั้นมันน่าโดนสักหมักสองหมัด”ในระหว่างที่ทั้งสองอยู่บนรถด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจฮึดฮัดของคนขับเท่านั้น ซินเองก็ไม่อยากจะพูดอะไรด้วย รู้ว่าคนข้างๆกำลังโมโห แต่เขาเองก็โมโหไม่ต่างกัน

“เรื่องมันแล้วไปแล้วน่านัท” ซินพูดออกมาด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง ที่เขายังหงุดหงิดอยู่อย่างนี้ไม่ใช่เพราะเรื่องตาหนุ่มรูปหล่อคนนั้นคนเดียวหรอกนะ

“ถ้านัทมาไม่ทันซินไม่ปล่อยให้มันลูบทั้งตัวแล้วรึไง” คนขับที่กำลังอารมณ์เสียทุบมือลงไปบนพวงมาลัยรถอย่างโมโห

“นัท !! จะดูถูกซินเกินไปแล้วนะ ทีนัทยืนให้ยันผู้หญิงนมโตพวกนั้นลูบไล้ล่ะ ซินยังไม่พูดถึงเลยนะ” อีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดอารมณ์ออกมาบ้าง ก็ในเมื่ออีกคนพูดหาเรื่องเขาก่อนนี่นา

“ที่ซินโมโหคือเรื่องผู้หญิงพวกนั้นอย่างเดียวหรอ ไม่มีเรื่องของไอ้ผู้ชายคนนั้นเลยว่างั้น” ถึงแม้ในใจจะแอบรู้สึกดีที่อีกคนหึงหวงเขา แต่ดูทีท่าซินไม่มีแม้แต่จะรู้สึกโมโหผู้ชายคนนั้นสักเท่าไหร่เลย รึว่าชอบกันแน่!?

“นัท....อย่ามั่วได้มั้ย ซินว่าใจเย็นก่อนแล้วเราค่อยคุยกันดีกว่า” ในเมื่อคิดว่าพูดอะไรออกไปก็คงไม่เป็นผล ซินเลยตัดสินใจจบปัญหาด้วยการเงียบไปทั้งสองฝ่าย ปล่อยให้ไฟในใจดับมอดลงก่อนแล้วค่อยคุยกัน นั่นคือหนทางที่ดีที่สุด

สงกรานต์นี่มันร้อนสมชื่อรับเมษาจริงๆเลย

แต่ที่ว่าร้อนน่าจะเป็นใจคนมากกว่านะซินว่า......

                กรึก... มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูรถทันทีเมื่อมาถึงคอนโด ซินไม่เอะใจอะไรที่นัทไม่พาไปบ้าน เพราะทั้งสองคนเคยตกลงกันไว้แล้วว่าถ้าหากทะเลาะกันหรือมีปัญหาอะไรกัน ไม่อยากให้ใครคนนึงหนีกลับบ้าน ไม่อยากให้พ่อแม่ไม่สบายใจ ขอให้มาเคลียร์กันในพื้นที่ส่วนตัวก่อน ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องเล็กแค่ไหนก็ตาม ยังไงก็ต้องเคลียร์ให้จบ ซึ่งพอมาถึงนัทไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก ปล่อยให้ร่างบางเดินตามขึ้นไปบนห้องด้วยความเงียบระหว่างเขาสองคน

ครั้งนี้นัทรู้ว่ามันเป็นการทะเลาะกันที่งี่เง่ามาก แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง แต่แปลกที่เขาเองก็ยังไม่ชินสักที

“จะอาบน้ำก่อนมั้ย?” เมื่อนัทไขกุญแจเข้ามาในห้องแล้ว ร่างสูงตัดสินใจเดินไปยังตู้เย็นก่อนจะเปิดเอาน้ำดื่มมาดื่มให้ร่างกายสดชื่นสู้กับความร้อนด้านนอกกับความร้อนในใจสักหน่อย นัทรินน้ำอีกแก้ววางไว้ให้ซินก่อนจะเอ่ยถามอีกคนที่พอเข้ามาในห้องก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาพร้อมเปิดทีวีดูเลย

“นัทไปอาบก่อนเถอะ...” ในมือของซินยังคงมีรีโมทที่เจ้าตัวกดไปเรื่อยไม่ได้สนใจใครอีกคน อาจเพราะซินเองก็ยังแอบเคืองไม่หายอยู่เหมือนกันเรื่องผู้หญิงพวกนั้น ทั้งทั้งที่รู้ว่าการออกไปเที่ยวแบบนั้นยังไงก็ต้องเจอเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว แต่ยิ่งนึกภาพหญิงสาวพวกนั้นกับใบหน้าหล่อของนัทที่ยิ้มจนแก้มจะปริแล้วยิ่งโมโหทวีคูณ

“ไม่เอาอ่ะ...อาบด้วยกันนะ” อยู่ดีดีใบหน้าหล่อที่ซินเพิ่งนึกถึงไปเมื่อครู่ก็เอาจมูกโด่งรั้นมาหายใจรินรดแก้มอยู่ข้างข้าง แถมยังกระซิบด้วยน้ำเสียงอ้อนแบบแปลกๆซะด้วย

“อื้อ... ไม่ต้องเลย ไปอาบเลยไป๊” ซินขยับตัวหนีห่างออกมาจากใบหน้าหล่อที่เกือบจะฝังจมูกลงบนแก้มแต่ก็ไร้ผล เมื่อมือข้างซ้ายของนัทรวบเอวซินไว้ไม่ให้ขยับไปไหน

“นะครับ...นะ”น้ำเสียงทุ้มที่ติดจะเซ็กซี่เอ่ยกระซิบเบาเบาข้างใบหูซิน พร้อมทั้งลมอุ่นร้อนที่พัดผ่านชวนให้รู้สึกหวิวๆ

“ขี้อ้อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” เมื่อโดนจู่โจมเข้าเรื่อยๆคนอย่างซินก็ไม่เคยใจแข็งได้สักทีหรอกกับลูกอ้อนของนัทเนี่ย ใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมาเบาเบาเมื่อโดนขโมยหอมฟอดใหญ่หลังจากพูดจบ

“ก็อ้อนแบบนี้กับซินคนเดียวแหละ” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าได้เขินอายจนหน้าแดงจัดนัทก็อดยิ้มกับความสำเร็จของตัวเองไม่ได้ ก่อนจะค่อยๆช้อนร่างบนโซฟาขึ้นมาในอ้อมอกและพาเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน

ก็เพราะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากมายที่จะต้องมาโกรธมาทะเลาะกันให้รู้สึกไม่ดีไป มันก็แค่ต้องการให้ใครสักคนรู้สึกบ้างว่าการทำอย่างนั้นเราไม่ชอบ และ แค่อยากให้ใครอีกคนเอาใจแค่นั้นเอง : )

“หายโกรธนัทแล้วยัง” คนที่นั่งซ้อนหลังร่างบางอยู่ค่อยๆนวดไหล่ของคนตรงหน้าเบาเบาอย่างเอาใจ เพราะนัทเองก็รู้ว่าตัวเองผิดที่ยอมให้ผู้หญิงพวกนั้นมาลูบไล้รุมล้อม ก็แค่อยากประชดใครอีกคนที่เดินหนีเขาไปเท่านั้นเอง

“ไม่ได้โกรธสักหน่อย” คนปากแข็งก็ยังปากแข็งอยู่วันยันค่ำอยู่ดี ใบหน้าสวยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนที่กำลังนวดไหล่ให้อย่างเอาใจเลยสักนิด

“ปากแข็งจังเลยนะ..แบบนี้ต้องโดน” ยังไม่ทันพูดจบนัทก็ขยับตัว เอี้ยวหน้าไปหาคนที่นั่งซ้อนตัวเองอยู่ก่อนจะค่อยๆจรดริมฝีปากตัวเองลงไปยังริมฝีปากอุ่นร้อนของคนด้านหน้า โดยมือทั้งสองข้างก็รวบรัดมือของซินไว้อย่างแน่นหนาไม่ยอมให้หรุบดิ้นออกจากอ้อมกอดอย่างง่ายดายเลย

“อื้ออ อึก !!” ซินออกแรงดิ้นสุดตัวเมื่อถูกขโมยจูบไปอย่างนั้น ทั้งพยามดิ้นยังไงก็ไม่หลุดจากฝ่ามือที่รวบแขนเขาไว้อยู่ดี จนเมื่อเกือบจะหมดลมหายใจนัทถึงจะปล่อยให้เป็นอิสระได้ มันน่าโมโหซะจริงๆเลย -^-

“ซินจะขึ้นแล้ว !” ร่างบางเอ่ยขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะใช้มือของตัวเองจับขอบอ่างเลยยันร่างตัวเองในอ่างน้ำให้ลุกขึ้นแต่ก็ไม่ทันมือของอีกคนอยู่เหมือนเคยที่เอื้อมมือกอดเอวเขาไว้ตอนไหนก็ไม่รู้ แถมยังไม่ยอมปล่อยให้ลุกง่ายๆด้วย

“รีบไปไหนล่ะ.. ยังไม่ตอบนัทเลยนะว่าหายโกรธรึยัง”ใบหน้าหล่อหลุดหัวเราะออกมาเบาเบากับท่าทีของซิน เนื้อตัวขาวน้ำนมออกสีแดงระเรื่อโดยที่ซินไม่ทันรู้ตัวเลย

“ก็บอกว่าไม่ได้โกรธไง....................ก็แค่หวง” น้ำเสียงหวานของซินเอ่ยอย่างแผ่วเบาจนเกือบไมได้ยิน แต่ในความเงียบแบบนี้แม้แต่เสียงลมหายใจของซินนัทก็ได้ยิน..

“หวงแบบนี้บ่อยๆก็ดีสิ นัทชอบเวลาซินหวงนัท” พูดจบก็ยิ่งรวบรัดคนตรงหน้าเขามากอดไว้แน่นจนลืมไปแล้วว่าร่างกายของทั้งเขาและซินก็ต่างเปลือยเปล่าจนสัมผัสได้อย่างแนบเนื้อมาก

“ดี...งั้นซินจะลองยอมให้คนอื่นลูบนั่นนี่บ้างจะได้เจ๊าๆกัน ... เนอะ!” ได้ยินนัทพูดงั้นใจจริงก็แอบหมั่นไส้ว่าตัวเองคงโดนแกล้งอีกแล้วแน่ๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะประชดกลับไปเหมือนกัน

“โธ่...ซินอ้ะ ล้อเล่นน่า” มือทั้งสองข้างของนัทกลับไม่ได้กอดรัดอยู่แค่ที่ตรงเอว ตอนนี้กลับลูบไล้วนลงไปยังบริเวณท้องน้อยให้คนด้านหน้าได้ขยับหยุกหยิกตัวมากขึ้นกว่าเดิมอีก

“นัท ! อย่าแกล้งกันสิ” เสียงหวานพูดชื่อของคนขี้แกล้งไปอย่างดังเมื่อมือหนานั้นไล้วนผ่านยังส่วนอ่อนไหวของซินที่มันเริ่มมีอาการแปลกๆขึ้นมาตั้งแต่ที่โดนจูบจากนัทแล้วล่ะ

“งั้นขึ้นกันดีกว่าเนอะ ..............บนเตียงนะครับ” ใบหน้าสวยแอบยกยิ้มขึ้นมาจางจาง แอบนึกอยู่ว่าถ้าหากไม่มีประโยคหลังมาต่อท้าย คืนนี้คงมีใครสักคนได้นอนนอกห้องบ้างล่ะ

                 พูดจบนัทก็ค่อยๆช้อนร่างซินขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ อุ้มขึ้นก่อนจะวางคนในอ้อมอกให้นั่งลงที่ปลายเตียง เรือนร่างที่เปลือยเปล่าหยดน้ำเม็ดใสเกาะพราวอยู่ทุกส่วนบนร่างกาย ซึ่งไม่ต่างอะไรจากอีกคนเลย มือหนาที่กุมผ้าขนหนูผืนน้อยไว้ค่อยไล่เช็ดตั้งแต่ใบหน้าสวยเรื่อยลงมา จากร่างกายขาวนวลที่พราวไปด้วยน้ำค่อยๆเผยให้เห็นผิวสีน้ำนมที่ชัดขึ้นเมื่อถูกผ้าขนหนูผืนน้อยซับร่างกายให้แห้ง ผ้าขนหนูในมือของนัทถูกทิ้งลงบนพื้นเมื่อซับหยดน้ำหมดแล้วทุกส่วนบนร่างกาย นัทเอื้อมมือไปหยิบบางอย่างที่หัวเตียงก่อนจะหันกลับมาสนใจกับเรือนร่างของอีกคนที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียง มือหนาสวมใส่อะไรบางอย่างไว้ที่ปลายเท้าของซิน โดยที่ดวงตาคู่กลมก็จ้องมองด้วยความสงสัย

“นัทให้ซินนะ..” สร้อยข้อเท้าอันสวยถูกสวมอยู่บนข้อเท้าข้างซ้ายก่อนจะตามด้วยการประทับจูบเบาเบาลงบนสร้อยข้อเท้าอันนั้นให้ร่างบางบนเตียงได้เขินอายไปเบาเบา เพชรรูปดาวอันน้อยที่ห้อยอยู่บนสร้อยข้อเท้าส่องแสงระยับกระทบกับแสงโคมไฟบนหัวเตียงเล็กน้อยพอให้ซินได้สังเกตเห็นได้ชัดขึ้น

“รูปดาวนี่ก็หมายถึงความรักของซินที่คอยเป็นแสงสว่างให้นัท” ริมฝีปากหนาค่อยๆเคลื่อนขึ้นมายังต้นขาอ่อนของซิน ทุกครั้งที่ริมฝีปากอุ่นทาบทับไปบนผิวเนื้อเนียนนุ่ม ไม่เพียงแต่สัมผัสเพื่อให้ร่างตรงหน้าได้รู้สึกเสียวขึ้นมาอย่างเดียว ทั้งยังดูดเม้มเล็กน้อยให้พอขึ้นรอยอีกด้วย

“อื้อ..” ใบหน้าสวยที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกต้องการที่ปกปิดไว้ไม่ได้ทั้งแววตาและสีหน้า ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อความรู้สึกวาบหวิวค่อยๆเพิ่มทวีคูณมากขึ้น

“เป็นความรักที่ส่องแสงงดงามให้นัทมาตลอด” มือหนาทั้งสองข้างไล้วนอยู่ตรงสะโพกรูปงามของซิน ทั้งริมฝีปากหนาก็ยังจูบไล่ขึ้นมาเรื่อยจนถึงส่วนกลางของร่างตรงหน้าที่ดูจะชูชันขึ้นมาเล็กน้อย ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นมาเมื่อสีหน้าของซินดูจะทรมานไม่น้อยกับความรู้สึกครึ่งๆกลางๆของตัวเอง

“นัทรักซินนะ...” ริมฝีปากหยักจูบลงบนยอดส่วนอ่อนไหวนั้นเบาเบาก่อนจะผละออกมาโดยที่ส่วนนั้นของซินก็กลับชูชันขึ้นมาทันทีเมื่อถูกสัมผัสไปอย่างแผ่วเบาจากนัท ร่างบางบนเตียงทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นเตียง มือทั้งสองของคนบนเตียงกำผ้าปูที่นอนไว้อย่างแน่นเพราะความรู้สึกตอนนี้พุ่งเข้ามาอย่างสุดขีด ความต้องการของซินมากขึ้นจนเกือบจะควบคุมไว้ไม่อยู่

“อื้อ...รู้แล้วน...น่ะ” เสียงหวานสั่นเครือตอบกลับไปตามนิสัย เปลือกตาคู่สวยหลับตาลง คิ้วทั้งสองข้างผูกเข้าหากันเพียงเพราะอารมณ์ที่พุ่งขึ้นมา

“หึหึ” นัทยกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อคนบนเตียงถูกปลุกอารมณ์ได้มากขนาดนั้น ไม่รอช้านัทจัดการใช้โพรงปากอุ่นของเขาเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหวของซินในทันที ความอุ่นร้อนของโพรงปากทำให้ส่วนอ่อนไหวนั้นตื่นตัวขึ้นมากกว่าเดิม ลิ้นร้อนไล้วนสัมผัสไปทั่วยอดปลายส่วนอ่อนไหวอย่างชำนาญ เพราะยังไงนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกของนัทและซิน เพียงแต่ครั้งนี้นัทกลับชำนาญมากขึ้นไปอีกขั้นมากกว่า

“อ๊ะ .. น..นัท อย่า..แกล้ง” ถ้อยคำที่ร่างบนเตียงพยามจะเอื้อนเอ่ยออกมาให้มากที่สุดบอกให้คนขี้แกล้งหยุดยั่วเย้าส่วนอ่อนไหวของเขาสักที แรงดูดดุนส่วนอ่อนไหวที่เป็นช่วงๆที่นัททำนั้นทำให้อารมณ์ของซินไม่ได้ปลดปล่อยสักที

“จุ้บ...” ริมฝีปากอุ่นร้อนใช้ลิ้นดุนดันส่วนอ่อนไหวของซินอย่างสนุกปากก่อนจะใช้แรงดูดอีกครั้งสุดท้ายและถอดถอนโพรงปากของตัวเองออกมา จูบลงบนปลายยอดที่ปริ่มน้ำอีกครั้งก่อนส่วนนั้นจะปลดปล่อยหยดน้ำสีขาวออกมาเปรอะใบหน้าหล่อได้พอดิบพอดี

“อึก...ส..สมน้ำหน้า” เมื่อความต้องการของซินถูกปลดปล่อยออกมา ริมฝีปากสวยก็ยกยิ้มขึ้นมาจางๆอย่างสะใจเมื่อใบหน้าหล่อเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำสีขาวข้นของเขา

“ขำอะไรครับ...หืม” ร่างสูงจากที่ทิ้งตัวนั่งคุกเข่าอยู่ค้างๆเตียงก็ค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างบนเตียงทันที มือหนาทั้งสองข้างรวบแขนของซินขึ้นสูงก่อนจะจัดการฟัดแก้มของร่างบนเตียงไปข้างละหลายๆทีอย่างหมั่นไส้

“อื้อ..ฮ่าๆ พอแล้วน่า จักจี้นะ” ใบหน้าสวยส่ายไปมาอย่างน่ารักเมื่อถูกจับฟัดไปอย่างนั้น

“ซินล่ะรักนัทมั้ย?” ใบหน้าหล่อคมตรงหน้าที่อยู่ห่างไปเพียงไม่ถึงนิ้วเอ่ยถามพร้อมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอยากต้องการคำตอบ

“รักสิ...รักมากด้วย  ทั้งรักทั้งหวงเลยนะ บ่องตรง!” พูดจบก็ฉีกยิ้มหวานกว้างๆให้นัทที่คร่อมร่างของตัวเองอยู่ด้านบน

“เดี๋ยวนี้วัยรุ่นเหลือเกินนะ ทำตัวน่ารักมากอย่างนี้ต้องให้รางวัล” พูดจบก็แอบยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะยกร่างบอบบางตรงนี้ให้หัวไปถึงหมอน จมูกโด่งรั้งกดสัมผัสดมกลิ่นกายอันหอมหวานของซินทบริเวณลำคอขาวที่คอยยั่วยวนเขาตลอดเวลา ริมฝีปากหยักหนากดจูบลงไปตามๆกันจนเกิดรอยแดงขึ้นมา

                ลิ้นร้อนที่เพิ่งจัดการส่วนอ่อนไหวของซินไปเมื่อครู่กำลังลากลิ้นสัมผัสความหวานของร่างตรงหน้า ร่างสีขาวน้ำนมที่หอมละมุนชวนให้กลืนกินทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ความหวานที่ยังคงตราตรึงใจตลอดเวลาที่ได้สัมผัส ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอยากสัมผัส ยิ่งสัมผัสยิ่งทำให้อยากครอบครอง เมื่อได้ครอบครองกลับกลายเป็นความหวงแหน ความหวานของซินนี้นัทอยากเก็บไว้คนเดียว อยากให้ซินมอบให้นัทแค่คนเดียวไปตลอดชีวิต...

“อ้ะ...ซินเจ็บ” มือทั้งสองข้างถูกปลดปล่อยจากคนตรงหน้าผวาเข้าโอบรอบคอนัททันทีเมื่อความเย็นจากนิ้วเรียวยาวของนัทสอดเข้าไปในช่องทางสีสวย เพียงแค่นี้ความเจ็บก็โลดแล่นเข้ามายังส่วนนั้นทันที ซินก็แอบนึกโมโหตัวเองอยู่เหมือนกันที่ยังไม่รู้สึกชินสักที

“ครับ..ใจเย็นๆนะ” นัทก็ไม่เคยคิดเบื่อที่จะต้องคอยปลอบประโลมร่างตรงหน้าทุกครั้งที่มีอะไรกัน เพียงเพราะแค่คนตรงหน้าให้ได้มากขนาดนี้เขาเองก็รู้สึกดีมากอยู่แล้ว นัทละริมฝีปากจากแผงอกกว้างของซินมายังริมฝีปากได้รูปที่กำลังขบกัดริมฝีปากด้านล่างของตัวเองเพื่อระบายความเจ็บปวด ลิ้นร้อนของนัทพยามเปิดปากของอีกคนให้ตัวเองได้ลิ้มรสชาติความหวานของซินเพิ่มขึ้นอีกในขณะที่ซินก็ยอมอ่อนคล้อยตามไปเมื่อถูกมืออีกข้างของนัทไล้วนเล่นอยู่บริเวณยอดอกสีสวย

“อืม...เข้ามาเถอะ” ซินละริมฝีปากออกจากนัท และพูดอย่างนั้นเพราะความต้องการของซินก็พุ่งแล่นตามขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน  ร่างบางไม่รอคำตอบจากคนตรงหน้า มือเรียวเล็กเอื้อมไปถอดถอนนิ้วเรียวยาวของนัทออกในทันทีก่อนจะค่อยๆสัมผัสแก่นกายของคนตรงหน้าและจ่อบริเวณช่องทางของตัวเอง

“ใจร้อนไปไหนเนี่ย..หืม” รอยยิ้มหล่อถูกฉีกขึ้นจางๆกับการกระทำของซินที่ดูจะน่ารักไปหมด แก้มสีขาวก็แดงจัดจนน่าจับมาฟัดเล่นอีกสักสองสามที นัทปล่อยให้ซินจับแก่นกายของตัวเองสอดเข้าไปในร่างของซินโดยระหว่างนั้นไม่ลืมที่จะเบี่ยงเบนความสนใจซินไปทางอื่นด้วยการก้มลงใช้ลิ้นจูบไล่บริเวณแผงอกขาวและหยอกล้ออยู่กับยอดอกสวยของคนตรงหน้า

“อา....อึก น...นัท” เมื่อมือเรียวเล็กสอดแก่นกายเข้าไปได้ครึ่งทางก็แทบจะกรีดร้องออกมาเมื่อส่วนนั้นของนัทมันใหญ่เกินจะรับไหว แต่ก็ทั้งทั้งที่ทำกันมาหลายครั้งแล้ว ของคนตรงหน้าก็ยังคงขนาดเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ คนบ้าอะไรใหญ่ได้ขนาดนี้ -/////- ซินก็ได้แต่แอบคิดในใจอยู่คนเดียวทั้งทั้งที่กำลังเจ็บจนร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

“ชู่วห์....ใจเย็นสิครับ” นัทเอ่ยปลอบประโลมคนที่ทำตัวน่ารักข้างๆหูก่อนจะขบกัดไปเล็กน้อยอย่างยั่วยวน เมื่อรับรู้ได้ถึงความผ่อนคลายของคนตรงหน้าในขณะที่มือเรียวเล็กอีกข้างของซินก็จิกลงบนแผ่นหลังนัทอย่างต้องการหาที่ระบายความรู้สึกเหล่านี้ มือหนาจึงทาบทับฝ่ามือบางของซินก่อนจะค่อยขยับแก่นกายของตัวเองให้สอดเข้าไปให้ได้จนหมด

“อ๊าห์...” เมื่อแก่นกายของนัทเข้าไปได้จนหมด มือเรียวเล็กก็ผละออกมาจากบริเวณช่วงล่างของนัทก่อนจะย้ายมาโอบรอบคอคนตรงหน้าทันที ดวงตากลมที่ปรือฉ่ำไปด้วยความต้องการและหยดน้ำตาใสใสถูกนิ้วโป้งของนัทเกลี่ยออกไปจนหมด ริมฝีปากหนาจูบซับลงบนหน้าผากมนที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อของซินอย่างรักใคร่ ก่อนส่วนล่างของนัทจะทำหน้าที่ต่อไป

“นัทชอบเสียงซินนะ ยั่วกันสุดๆเลย” ในขณะที่ส่วนล่างของทั้งสองกำลังโยกสอดรับกันดี นัทก็ก้มหน้าไปกระซิบเบาๆข้างหูของคนที่ทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้ง มือหนาทั้งสองข้างค้ำยันกับพื้นเตียงไว้ก่อนจะสอดใส่จังหวะรักให้เร็วขึ้นไปอีก

“บ้า !” เรียวขาสวยยกขึ้นพาดเอวคนด้านบนเพื่อที่จะได้ให้นัทขยับได้อย่างถนัดและลึกขึ้นไปอีกจนซินก็รู้สึกดีตามไปด้วย ส่วนอ่อนไหวของซินที่นัทยังไม่ได้แม้แตะต้องอีกรอบชูชันขึ้นด้วยตัวเองเพียงเพราะความรู้สึกเสียวซ่านที่นัทมอบให้ ทำให้ความต้องการของซินพุ่งขึ้นสูงพอๆกับนัทในตอนนี้

“แต่ก็รักนี่....อือ..อืม” นัทจูบลงบนกลุ่มผมยาวของซินก่อนจะโยกช่วงล่างให้เร่าร้อนมากกว่านี้

                 เสียงเตียงที่ขยับเอี๊ยดอ๊าดยามค่ำคืนภายในห้องดังก้องชัดเจนไปทั่วห้องปนกับเสียงครางของทั้งสองคนที่ยังคงดังสลับกันไปมา บทสนทนาที่เริ่มน้อยลงแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าที่ตามมาหลังจากจบกิจกรรมรักของทั้งสอง หยดน้ำสีข้าวที่ไหลปริ่มออกมาจากช่องทางสีสวยของซินล้นออกมาเปรอะเปื้อนที่นอนรวมถึงหน้าท้องของนัทที่เปรอะเปื้อนไปด้วยความต้องการของซินที่ปลดปล่อยออกมาในระยะเวลาใกล้กัน เสียงแอร์ที่ดังหึ่งชัดเจนมากขึ้น เมื่อลมหายใจที่ดังถี่ค่อยๆช้าลงพร้อมกับร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนที่นอนกอดกันภายใต้ผ้าห่มผืนหนา..ความหนาวของทุกสิ่งภายนอกไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวอย่างที่คิด เพียงเพราะมีหัวใจของอีกคนอยู่ใกล้ๆ แค่นั้นมันก็อบอุ่นมากพอที่จะใช้ชีวิตต่อไปในแต่ละวัน...

END.

สวัสดีวันปีใหม่ไทยย้อนหลังค่ะ :)

ฟินน้อยๆแก้คิดถึงศิลปินเนอะ....

สร้อยข้อเท้าพี่ซินแต่เปลี่ยนตรงดาวให้เป็นเพชรนะ มโนเอา 55