Short Fiction

‘พ่อมาเฟียรูปหล่อ’

By: Water_Cool

พ่อหนุ่มรูปหล่อที่แต่งตัวออกมาดเจ้าพ่อมาเฟียแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

เนื่องจากรูปภาพที่เด้งขึ้นมาในอินสตาแกรมของค่ายหนังที่ตัวเขาเองก็เพิ่งไปร่วมแสดงมา 

โพสต์รูปที่ชวนให้เขานึกอยากจะรู้เหลือเกินว่าใครกันที่กล้าเหิมเกริมกับบุคคลคนนี้ได้ถึงขนาดนั้น

เห็นรูปยัง?

                             Nut

อดไม่ได้ที่จะส่งข้อความไปถามความเห็นจากคนในภาพ...

โดยต่อจากไม่ถึงนาทีก็มีเสียงเรียกเข้าจากเบอร์เดียวกันกับที่นัทเพิ่งจะส่งข้อความออกไป

“เอามาจากไหนน่ะ” เสียงหวานต่ำเอ่ยขึ้นโดยน้ำเสียงดูเหมือนจะไม่พอใจนัก

“หัดเปิดโลกมั่งซะนะคุณ ไม่ใช่ว่าอยู่แต่กับธรรมชาติ พ่อคุณ Green World”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยหยอกล้อปลายสายกลับไปด้วยใบหน้าที่ฉายแววอารมณ์ดี

“เราถามว่าได้รูปมาจากไหน...ไม่ใช่ให้มาถามกลับ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นโดยความไม่พอใจ เนื่องจากโดนกวนประสาท

“นี่ไม่คิดจะโทรมาให้กำลังใจกันเลยใช่ป่ะ? ต้องมีแต่เรื่องอะไรแบบนี้ถึงจะโทรมาใช่ไหม”

นัทที่ออกจะน้อยใจขึ้นมาเหมือนกัน  ทั้งทั้งที่ช่วงนี้งานเขาก็หนักทุกวัน

แต่เห็นวี่แววจะได้กำลังใจจากคนปลายสายสักนิด

“นี่ตกลงจะชวนทะเลาะ?” ปลายสายเริ่มกลับมามองดูตัวเองตามที่นัทได้พูดออกไป

ใบหน้าหวานแอบยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเมื่อเห็นนัทแสดงท่าทีน้อยใจตนเอง

“ไม่คงไม่คุยด้วยแล้ว งอน!” พูดจบนิ้วเรียวก็เลื่อนกดวางสาย ก่อนจะกดปิดเครื่องตามไปทันที

และนั่นเป็นคำสุดท้ายที่นัทได้พูดกับซิน จนเวลาล่วงเลยมาจนดึกดื่น

งานเดินสายโปรโมทหนังนี่ไมได้ง่ายเลยจริงๆ  เดี๋ยวลงรถ เดี๋ยวขึ้นรถ

แล้วยังมีติดต่อกันหลายวันแบบนี้  จะไม่ให้เขาเหนื่อยก็กระไรอยู่

อย่างน้อยก็ยังมีกลุ่มแฟนคลับที่ตามมาให้กำลังใจไม่ห่าง ...

“น้องนัท .. พรุ่งนี้ที่เดิม เวลาเดิมนะ”

พี่สาวผู้จัดการส่วนตัวเอ่ยขึ้น ก่อนที่นัทจะลงจากรถตู้ของบริษัท

“ครับ ไม่เลทแน่นอน” นัทหันกลับไปตอบพี่สาวผู้จัดการก่อนจะรับคำอย่างมั่นใจ

“อย่าให้ต้องโทรมาปลุกอีก” แววตาของพี่สาวผู้จัดการจ้องกลับมาอย่างอยากจะเข่นฆ่านัทซะเหลือเกิน เนื่องจากวันนี้นัทก็ตื่นสายพอสมควร ดีที่ยังตามคนอื่นๆไปทัน ไม่งั้นคงได้โดนบ่นหูฉีก

เสียงโทรทัศน์ภายในบ้านที่ดังลอดออกมา เรียกให้นัทหันกลับไปมองนาฬิกาข้อมือที่เข็มก็ชี้ไปที่เลข 12 แล้ว นึกอยู่ว่าอาจจะเป็นแม่ที่ยังนั่งรอเขากลับบ้าน

“กลับมาแล้วครับแม่” นัทพูดเสียงลากยาวก่อนจะเดินไปทิ้งตัวบนตักของแม่ที่โซฟา

ซุกอย่างต้องการพักผ่อนเพราะวันนี้เขาก็หมดแรงมามากแล้ว

“แม่น่ะหลับไปแล้ว...เหลือแต่ซิน”คำตอบของเจ้าของตักทำให้นัทต้องลืมตาขึ้นมามองอย่างตกใจ

ก่อนจะรีบยันตัวเองขึ้นมานั่งพิงโซฟาแทน

“ไม่นอนแล้วหรอ?” เจ้าของเสียงหวานเอ่ยถามนัทที่ยังคงนั่งพิงโซฟาข้างๆเขาอย่างเงียบเชียบ

“ไม่... ดึกแล้ว ไปนอนซะ” นัทพูดจบพลางจะลุกไปจัดการอาบน้ำอาบท่าให้สดชื่น

กลับต้องชะงักเมื่อถูกมือบอบบางของคนบนโซฟารั้งเอาไว้

“อาบให้ไหม?”

แววตาหวานที่ออกจะแสดงโหมดอ้อนให้คนตรงหน้าหลงก็ไมได้ทำให้นัทยอมหายงอนไปง่ายๆเลย

“ไม่” นัทยังยืนยันจะพูดแต่คำเดิมจนเจ้าของใบหน้าหวานเริ่มงอง้ำขึ้นมา

“นี่! จะให้เราง้อยังไง บอกเราซิ” ร่างบางหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะจ้องหน้านัทอย่างจริงจัง 

ใบหน้าหวานอมลมแก้มป่องอย่างไม่พอใจกับการกระทำของนัท

“อยากรู้หรอ” เสียงทุ้มที่ออกจะเซ็กซี่ยั่วยวนข้างใบหูของซินเบาเบา 

เมื่อฉวยโอกาสเอื้อมมือไปกระชับคนตรงหน้าเข้ามาแนบชิด

“อื้อ..” ใบหน้าหวานบิดหนีเล็กน้อยเมื่อลมอุ่นกระทบที่ข้างหู 

เรียกให้ซินเกิดอาการร้อนวูบวาบขึ้นมาทันทีอย่างบอกไม่ถูก

“หึ..ไปนอนเถอะ นัทจะอาบน้ำ” นัทยกยิ้ม ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา 

ปล่อยร่างบางตรงหน้าให้เป็นอิสระ ก่อนตนเองจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว

“จิ๊” ร่างบางยืนกอดอกมองตามพ่อหนุ่มมาดมาเฟียวันนี้ระหว่างเดินเข้าไปในห้องน้ำ 

ก็พลางจิ๊ปากออกมาด้วยความไม่เข้าใจ นี่ต้องการให้เขาง้อยังไงกันแน่!?

ใช้เวลาไม่นานนักสำหรับการจัดการร่างกายให้สะอาดสดชื่น 

นัทก็เดินโผล่พ้นประตูห้องน้ำออกมา พร้อมผ้าเช็ดตัวที่คาดผูกไว้กับเอวอย่างหมิ่นเหม่

ฝีเท้าก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนก็แทบจะต้องชะงักเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าถึงแม้จะมองไม่ชัด

 เนื่องจากภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งหัวเตียงเท่านั้น  แต่ก็พอที่จะทำให้นัทจินตนาการไปได้ไกลว่าคนตรงหน้าเป็นยังไงบ้างในชุดกี่เพ้าที่แบ่งออกเป็นสองส่วนอย่างชัดเจนสุดแสนจะเซ็กซี่

“หะ...เห้ยซิน” หลังจากกดลงกลอนปิดประตูห้องแล้ว มือข้างซ้ายก็ควานหาสวิตซ์ไฟภายในห้อง

“อย่าเปิดนะ..” ซินลุกขึ้นมาจากปลายเตียง ก่อนจะเดินเข้ามาช่วงชิงมือของนัทไปได้ทันก่อน

“ทำไมล่ะ ก็แต่งให้นัทดูไม่ใช่หรอ?”

นัทกลืนน้ำลายตัวเองด้วยความอยากเห็นร่างตรงหน้าในที่สว่าง

“ก็อายเป็นนะ” ซินประกบปากตัวเองลงบนริมฝีปากหยักหนาตรงหน้าทันที

 ก่อนที่นัทจะเถียงอะไรออกมาได้เสียก่อน

มือหนาที่ลดละออกมาจากผนังห้องด้านข้าง ลูบไล้วนตั้งแต่แผ่นหลังของคนตรงหน้า เรื่อยลงมาบริเวณเอวคอด ก่อนจะลูบไล้สะโหกของร่างบางตรงหน้าอย่างสนุกมือพลันจมูกเรียวโด่งก็ไซร้ไปตามลำคอขาวของร่างบางตรงหน้า ก่อนจะกดจูบลงไปอย่างแรง โดยไม่คิดเลยว่าจะสร้างรอยให้กับคนตรงหน้ามากเพียงไหน

“ไปที่เตียงกันนะ..” น้ำเสียงทุ้มออกจะเซ็กซี่ปนยั่วเย้าร่างบางตรงหน้า ก่อนจะจัดการยกซินขึ้นมา ขาเรียวเกี่ยวพันกับลำขาแข็งอย่างแน่นเพราะกลัวจะตกซะก่อนจะถึงเตียง  ระหว่างนั้นนัทไม่รอช้าที่จะยั่วยวนคนตรงหน้าไปพร้อมกับรสจูบอันดูดดื่มที่ถูกส่งผ่านไปอย่างเร่าร้อน

“อื้มม..ทำให้นะ” ซินทุบอกคนตรงหน้าสองสามทีเมื่อตัวเองแทบจะไม่เหลือลมหายใจ ก่อนจะกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของนัท ลิ้นเล็กร้อนหยอกล้อกับใบหูพลางขบกัดอย่าออดอ้อน

“ตามใจเลยครับ” พูดจบนัทก็ถูกผลักตัวลงบนเตียงนุ่ม ก่อนผ้าขนหนูที่ผูกไว้ที่เอวจะถูกนิ้วเรียวคลายออกจนหมด นิ้วเรียวไล้ลงมาตั้งแต่บริเวณกล้ามหน้าท้องจนมาถึงส่วนกลางของร่างกายที่แข็งขืนขึ้นมาทันทีเมื่อถูกนิ้วเรียวสัมผัสซินไม่เลือกที่จะยืดเยื้อเวลาหรือเตรียมตัวหตัวเองสักเท่าไหร่เพราะอารมณ์ความต้องการที่พุ่งปะทุขึ้นมาก็แทบจะเก็บกลั้นมันเอาไว้ไม่ได้แล้วเหมือนกันร่างเล็กค่อยๆยกตัวขึ้น มือข้างนึงจับแก่นกลางของนัทเอาไว้ก่อนจะสอดใส่มันเข้าไปในช่องทางของตัวเองอย่างช้าช้า

“อ๊ะ...” ร่างบอบบางแทบสะดุ้งมือเขาเลือกที่จะกดตัวลงไปเองจนมิด นิ้วเรียวทั้งสองฝ่ามือจิกลงไปบนต้นขาของนัทอย่างต้องการระบาย

“อื้ม...ซ..” นัทที่รู้สึกดีมากจนอธิบายออกมาไม่ถูกเมื่อช่องทางนั้นตอดรักเขาแน่นมากเกินไป               มือหนาค่อยๆลูบไล้วนบริเวณต้นขาขาวที่โผล่พ้นจากชายกระโปรงสั้นของชุดขึ้นมาอย่างยั่วเย้าและเบนความสนใจของซินออกไป

“ง้อแล้วนะ...” สิ้นเสียงพูดอันหวานระเส่าของเจ้าของร่างบนกายนัทก็ค่อยๆขยับตัวเองขึ้นลงตามจังหวะช้าๆ เมื่อรู้สึกถึงความผ่อนคลายจากช่องทางนั้นขึ้นมาได้บ้าง

ภาพตรงหน้าที่ออกจะสลัวแต่ก็ทำให้นัทมองเห็นใบหน้าหวานที่สุดจะเซ็กซี่อย่างชัดเจน 

ผมยาวสลวยถึงก้นของซินโยกไปมาตามแรงขยับของเจ้าของกาย 

ใบหน้าหวานเผยอปากขึ้นเล็กน้อยตามขีดอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

“อื้อ....นัท” ร่างบางขยับกายเร็วขึ้น ตามด้วยเสียงครางหวานที่ยังเอ่ยไม่หยุด

“ครับ” สิ้นเสียงตอบของนัท อารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงก็ปะทุออกมา ของเหลวก็พุ่งออกจากส่วนแข็งขืนที่เสียดสีกับช่องทางของซินจนค่อยๆเอ่อล้นออกมาเปรอะเปื้อนเตียง ไม่แตกต่างกับบนหน้าท้องของนัทที่เต็มไปด้วยของเหลวขุ่นที่พุ่งออกมาจากแก่นกายของซินเหมือนกัน

“ให้นัททำให้ไหม?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาอย่างยั่วเย้าร่างบอบบางบนกายที่ทิ้งตัวลงนอนทับ

“ไม่เอาหรอก...นัทนอนพักเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” 

ซินโอบแขนเอื้อมไปกอดคนตรงหน้าอย่างรักใคร่ ซบหน้าลงบนแผ่นอกกว้างอย่างหวงแหน

“ขอบคุณมากนะครับซิน..” 

จุมพิตลงเบาเบาบนกลุ่มเส้นผมหนาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ กอดจะกอดตอบคนบนกายอย่างแน่น

กว่าที่ทั้งสองจะได้นอนจริงๆก็ปาไปเช้าของอีกวัน ร่างสองร่างกอดกันกลมภายใต้ผ้าห่มผืนหนา

เปลือกตาบางของคนผมยาวค่อยๆเปิดลืมตามองดูคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ตื่นแล้วก็ไม่ปลุก”

ซินซบหน้าลงบนอกแกร่งของคนตรงหน้า ก่อนจะกระชับอ้อมกอดเข้ามาหาตัวเองแน่น

“ก็ไม่อยากกวน” มือหนาเกี่ยวพันเส้นผมของซินเล่นอย่างสนุกมือ

“ไม่ไปทำงานหรือไง?”

เสียงหวานเอ่ยถามอย่างสงสัย ถ้าเป็นปกตินัทอาจจะออกไปทำงานแล้วก็ได้นี่นา

“ไม่ต้องรีบก็ได้” นัทแค่นหัวเราะคนตรงหน้าออกมา ก่อนจะฝังจมูกลงบนแก้มสีขาวนวลรัวๆ

“ก็นึกว่าอยากจะไปเจอน้องเค้า” ใบหน้าหวานเบ้ใส่นัท  ก่อนจะหลีกเลี่ยงสายตาไปทางอื่น

“หึง?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“แค่ไม่ชอบ” ร่างบาดสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น ก็เขาไม่ชอบนี่นา เวลาเห็นนัทข้าไปใกล้ผู้หญิง           

คนอื่น แล้วก็ไม่ชอบให้ผู้หญิงพวกนั้นเข้ามาใกล้ด้วย

“หลงอยู่คนเดียวเนี่ย จะให้ไปมองใครได้ล่ะ หืม?” นัทเห็นท่าทีของซินก็อดที่จะยิ้มไมได้เลยจริงๆ 

มือหนารวบคนตรงหน้าเข้ามากระชับกอดแน่นๆ

“ให้มันจริงเถอะพ่อมาเฟียรูปหล่อ!” ซินหันกลับมามองก่อนจะแลบลิ้นใส่คนตรงหน้าอย่างหมั่นไส้

"จริงสิคร้าบบบบอาหมวยของมาเฟีย" 

จุมพิตเบาเบาลงบนริมฝีปากสีชมพูยั่วยวนก่อนจะเรียกให้ใบหน้าหวานแดงขึ้นมาทันที

ฝากกลับไปคอมเม้นท์ด้วยนะคะ ~

http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=930156&chapter=25