'กรึก....แกรก ' เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออกมาพร้อมกับร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนอนเรียบร้อยแล้ว เส้นผมยาวเหยียดถึงหลังหมาดไปด้วยหยดน้ำ เพราะเจ้าตัวเพิ่งจะสระผมใหม่
ดวงตากลมลุกโตวาวทันทีเมื่อห้องมืดมิดเพราะถูกปิดไฟ
แต่กลับผูกโบร์ที่คิ้วอย่างสงสัยเมื่อมีเทียนหอมถูกจุดอยู่ตามจุดต่างๆภายในห้อง
สว่างพอที่จะทำให้เห็นบางสิ่งบาง
อย่างที่ถูกจัดวางอยู่เต็มทุกพื้นที่ภายในห้องจนแทบไม่เหลือที่ให้เดิน
“....” น..นี่คืออะไร? ร่างบางที่ยืนนิ่งทำหน้าเป็นแมวงง
สอดสายตามองไปรอบรอบห้อง
แต่กลับไม่พบกับใครอีกคนที่นอนดูทีวีอย่างสบายอยู่ก่อนหน้านี้
“ชอบไหม...”
เสียงที่ดังออกมาจากด้านหลังซินพร้อมกับฝ่ามือที่รวบกอดรอบเอวซินเข้าไปหาเรียกให้ซินสะดุ้งตกใจไม่น้อย
“อ๊ะ!
ตกใจหมดเลย..เล่นอะไรเนี่ยนัท”
ซินตีมือลงไปบนแขนของนัทเบาเบาอย่างโมโหที่ทำเขาสะดุ้งตกใจ
“ขอโทษ...ยังไม่ได้ตอบเลยว่าชอบหรือเปล่า?”
นัทเอ่ยถามซ้ำข้างใบหูซินอย่างแผ่วเบา
“ไม่ชอบ..”
น้ำเสียงหวานเอ่ยสั้นสั้นห้วนห้วนเรียกให้นัทแอบเสียความรู้สึกไปไม่น้อย
“ทำไมอ่ะ?
นัทอุตส่าห์ทำให้เชียวนะ” นัทซบหน้าลงบนไหล่กว้างของซินอย่างออดอ้อน
“ก็งั้นๆอ่ะ
ขอบคุณละกัน” ซินเอ่ยตอบกลับไปสั้นสั้นเหมือนเคย
อาจเป็นเพราะความมืดที่ทำให้นัทไม่รู้เลยว่าแท้ที่จริงใบหน้าหวานตรงหน้านี้ยิ้มแก้มปริไปถึงไหนแล้ว
“อะไรวะ....งอนละ อาบน้ำดีกว่า!” นัทสะบัดตัวออกจากซิน
ก่อนจะทำทีงอนเข้าไปในห้องน้ำ
ลับหลังเมื่อคนขี้งอนหายเข้าไปในห้องน้ำ
ใบหน้าหวานที่แสร้งจะทำแน่นิ่งก็ได้แต่หลุดรอยยิ้มออกมาไม่หยุดพื้นที่ทุกอณูบนพื้นห้องเต็มไปด้วยกลุ่มดอกกุหลาบสีแดงที่ถูกจัดวางติดกันแน่นจนแทบมองไม่เห็นพื้นห้องฝีเท้าบางค่อยๆก้าวข้ามเหล่าดอกไม้พวกนี้ไปช้าช้า
พลางอดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาสักดอก
“ขอบคุณนะนัท..”
แม้แต่ซินเองก็คิดเลยว่าคนอย่างนัทจะทำอะไรโรแมนติคขนาดนี้ได้
ริมฝีปากบางจุมพิตเบาเบาบนกลีบกุหลาบสีแดงอย่างนุ่มนวล
“อ่ะแฮ่ม!”
เสียงกระแอมจากคนที่ยืนค้ำประตูเรียกให้ซินที่กำลังจ้องมองดอกกุหลาบในมือถึงกับต้องผงะ
“อ...อาบน้ำเสร็จแล้วหรือไง!”
ใบหน้าที่ดูออกก็รู้ว่ากำลังอายพูดพลางทำสีหน้าเคร่งเครียดใส่
“นัทไม่ใช่ซินนะ
ห้านาทีก็เสร็จแล้ว” นัทจัดการวางนั่นโยนนี่ไว้แถวนั้นเสร็จเรียบร้อยก่อนจะกระโจนลงมานอนบนเตียง
บนตักอุ่นๆของซิน
“นัทอุตส่าห์ลงทุนไปซะเยอะเลยนะ”
ว่าพลางเอื้อมมือไปแย่งดอกกุหลาบในมือของซินมา
ก่อนจะจุมพิตทับลงไปบนรอยเดิมที่ถูกริมฝีปากของเจ้าของตักอุ่นๆนี่ทาบทับลงไปก่อนหน้านี้
“แล้วใครให้ทำล่ะ..”
ซินเบะปากอย่างนึกหมั่นไส้คนบนตักที่ทำสีหน้าน้อยอกน้อยใจจนน่าหมั่นไส้
“ซินอ่ะ....ไม่มีหรอก
นัท แค่อยากทำให้
แค่อยากให้รู้ว่าทุ่มเทให้ .. ทั้งตัว ... และหัวใจ”
คำหวานที่อาจชวนเรียกให้ซินรู้สึกเลี่ยน
เพราะนัทก็ไม่เคยที่จะมีอารมณ์โรแมนติคแบบนี้กับใครเค้า
มือหนาละจากดอกกุหลาบเอื้อมไปหยิบฝ่ามือของซินขึ้นมา
ก่อนจะสัมผัสริมฝีปากแผ่วเบาลงไปบนฝ่ามือนุ่ม
“รู้แล้วครับ...ซินขอบคุณนัทมากนะ ซินไม่ได้ไม่ชอบซะหน่อย ใครไม่ชอบก็บ้าละ” ฝ่ามือน้อยๆเอื้อมไปบีบจมูกนัทเล่นอย่างหมั่นไส้คนขี้งอน
“เพราะนัทรู้ว่าซินชอบไง”
พูดจบไม่พอร่างสูงยันตัวเองขึ้นมาจากตัก
ก่อนจะโน้มหน้าเจ้าของตักมาจูบอย่างแนบแน่น
“อื้อ...จะทำอะไรเนี่ย”
ซินที่สะบัดหน้าหนีนัททันทีอย่างอยากจะแกล้งคนขี้งอน
“เมื่อเช้าแค่มัดจำ...แต่ตอนนี้นี่สิ” ว่าพลางจับคางมนให้หันมาสบตากัน
ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลงไปกดจูบบนริมฝีปากที่ร้อนผ่าวขึ้นมาของซินลิ้นร้อนดูดดุนความหวานจากริมฝีปากบางจนทำให้ซินแทบจะหมดลมหายใจ
ความหวานแบบที่นัทไม่เคยได้สัมผัสก็เพียงเพราะไม่เคยคิดว่าจะได้มาลงเอยกับคนคนนี้น่ะสิ
แม้จะเป็นแค่ครั้งแรกที่ได้ลิ้มลองกลับทำให้นัทรู้สึกติดใจมากขึ้นซะแล้วสิ
“อื้อ...หายใจไม่ออก”
กำมือน้อยๆทุบลงไปบนอกของร่างสูงตรงหน้าที่ขึ้นมาคร่อมเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหงื่อเม็ดโตกลับผุดขึ้นมาไม่มีปีไม่มีขลุ่ย ทั้งทั้งที่อากาศด้านนอกก็ต่ำพอดู
แต่ไหงซินกลับรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ทวีคูณเพิ่มขึ้นในร่างกายซะอย่างนั้น
“เป็นของนัทนะซิน”
พูดจบก็จัดการสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อของซิน
ส่วนอีกข้างก็จัดการแกะกระดุมด้านหน้าออกผิวขาวเนียนดุจน้ำนมที่ค่อยๆเผยออกมาเรียกให้นัทอารมณ์พุ่งขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเสื้อนอนของซินถูกจัดการแกะกระดุมออกจนหมด
มือหนาก็ทำหน้าที่ลูบไล้ไปบนทุกสัดส่วนที่น่ามองของร่างตรงหน้า จมูกโด่งเรียวกดสัมผัสดูดดมความหวานหอมในตัวซิน
ความหอมหวานที่ยิ่งได้สัมผัสยิ่งอยากได้ครอบครอง
“อ๊ะ..น
นัท”
เสียงหวานหลุดครางออกมาอย่างเผลอตัวเมื่อฝ่ามือของคนตรงหน้าเลื่อยสัมผัสลูบไล้ผ่านไปยังจุดกึ่งกลางของซิน
“ครับ...”
น้ำเสียงทุ้มอ่อนหวานกระซิบเบาเบาข้างใบหูที่แดงก่ำของซินพร้อมลมอุ่นที่กระทบลงบนใบหูแล้วยิ่งทำให้อารมณ์ซินปะทุขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวเอื้อมไปถอดเสื้อนอนของนัทที่ยังไม่ได้ทันจะติดกระดุมแต่อย่างใด เผยให้เห็นแผ่นอกแกร่งที่เรียกให้ซินหน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็น
นัทเห็นอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งคนขี้อาย
นัทหยุดการกระทำทั้งหมดก่อนจะหันไปถอดเสื้อของตัวเองอย่างเชื่องช้า
เรียกให้ร่างที่นอนแนบกับพื้นอยู่นั้นอยากจะอารมณ์เสียใส่ซะให้ได้
“ชักช้า..”
เสียงหวานแอบพูดขึ้นเบาเบาอย่างไม่พอใจที่อารมณ์ของตัวเองค้างเติ่งอยู่อย่างนี้
“ว่ายังไงนะ..”
เมื่อจัดการกับเสื้อของตัวเองเสร็จนัทก็ก้มลงมากระซิบข้างหูซินอีกครั้ง
“เปล่าซะหน่อย”
แต่ครั้งนี้ซินกลับเป็นฝ่ายกดลงบนร่างกายกำยำของนัทแทน
ร่างบอบบางดันกายตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง
ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบรัดรอบคอคนตรงหน้าให้เข้ามาแนบชิดกาย
“หรอครับ”
พูดจบนัทก็ยอมโอนอ่อนให้ซินทำตามในสิ่งที่ต้องการ
ส่วนมือของเขาที่กำลังลูบไล้บริเวณเรียวขาของซินก็จัดการถลกกางเกงนอนขาสั้นของคนตรงหน้าลงมาทีละน้อยโดยที่เจ้าตัวก็ยังคงไม่รู้ตัว
“อื้อ
นัท....อย่าโดนตรงนั้น” สัมผัสสะท้านวาบเขามาให้เรี่ยวแรงซินแทบจะหมดจากการทำตัวเก่งเป็นฝ่ายรุกไล่นัทบ้าง
ร่างบอบบางบิดเร้าอย่างรู้สึกเสียวซ่านเมื่อมือหนาเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหวนั้นและลูบไล้มันเล่นอย่างสนุกมือ
“อื้ออ...”
ริมฝีปากบางเผยอขึ้นอย่างทนไม่ไหว
ดวงตาหวานโปรยฉ่ำไปด้วยแรงอารมณ์สบเข้ากับดวงตาคมที่จับจ้องมองเรือนกายของเขาไม่หยุด กลับทำให้รู้สึกมากขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อดวงตาคมโลมเลียเรือนร่างของซินด้วยสายตา
“น..นัท” เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อมือหนาเริ่มขยับมือที่กอบกุ่มสิ่งนั้นไว้อย่างเชื่องช้า
แต่กลับทำให้ซินรู้สึกดีมากอย่างบอกไม่ถูก
“ซินจะเป็นคนแรกและเป็นคนเดียวที่นัทจะทำให้”
พูดจบโพรงปากอุ่มร้อนก็เข้าครอบครองส่วนนั้นของร่างกายซินในทันที
ขาเรียวค่อยๆชันตั้งขึ้นและปล่อยให้โพรงปากอุ่นนั่นจัดการกับส่วนอ่อนไหวของตัวเองต่อไป มือเรียวหยิกจับลงบนเส้นผมสั้นที่ชี้ฟูไปมาของนัทอย่างต้องการหาที่ระบาย
“อื้อออออออ..ซิ...ไม...ไหวแล้ว” หยิบส่วนนั้นถูกดุดดุนด้วยลิ้นร้อนมากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ความรู้สึกของซินลอยละล่องออกไปไกล
ไม่นานมากนักโพรงปากอุ่นที่ครอบครองส่วนนั้นของซินก็เต็มไปด้วยหยาดหยดสีขาวขุ่นที่พุ่งออกมาจากปลายส่วนอ่อนไหวนั้น
“มันจะหวานเหมือนซินไหมนะ” นัทพูดพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ร่างบอบบางที่ดูจะหมดแรงจากอารมณ์ที่เพิ่งดับมอดลงไป
มือหนาเกี่ยวขอบกางเกงที่ถูกถกลงมาอยู่ที่ต้นขาไปยังปลายเท้าของซิน
ก่อนนัทจะค่อยๆใช้มืออีกข้างถอดกางเกงตัวเองไปด้วยเหมือนกัน
ร่างบอบบางสะดุ้งเฮือกขึ้นมาอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมเย็นๆที่เข้าไปในช่องทางด้านล่าง
“อ๊า....เจ็บนะนัท”
เสียงหวานครางออกมาอย่างสุดจะทน
นี่เป็นครั้งแรกของซินและนัทก็อ่อนโยนมากที่สุดแล้ว
“ใจเย็นๆสิ
อย่าเกร็งนะ” ร่างสูงค่อยๆกดจูบลงไปบนเนินไหล่กว้างที่มีรอยกุหลาบตราทับไว้ทั่ว
ก่อนจะค่อยๆลากไล้ชิมรสเรือนร่างของซินอีกครั้งเพื่อให้คนตรงหน้าได้ระบายอารมณ์ของตัวเองลง
“อื้ม”
เสียงหวานครางเบาลงเมื่อถูกสัมผัสวาบหวิวไปทั่วร่างกาย
นิ้วเรียวเพิ่มจำนวนขึ้นทีละนิดเพื่อขยายช่องทางที่ไม่เคยโดนแตะต้องให้พร้อมกับสิ่งที่ใหญ่กว่า
พร้อมทั้งจูบปลอบประโลมร่างบางตรงหน้าที่ค่อนจะร้องโอดครวญตลอดเวลาที่นัทกดสัมผัสลงไปในช่องทางนั้น
“พอหรือยัง?” เสียงหวานเอ่ยออกมาพร้อมสีหน้าอุบอิบเมื่อถูกแกล้งอยู่อย่างนั้น
“นัทกลัวซินจะเจ็บน่ะสิ”
ว่าพลางเอื้อมมืออีกครั้งไปลูบไล้ต้นขาของซิน
ลากผ่านส่วนอ่อนไหวที่เริ่มแข็งขืนขึ้นมาเรื่อยๆ
“ใครบอกกัน..”
พูดจบมือเรียวเล็กของซินก็เอื้อมไปถอดถอนมือของนัทออก ก่อนจะกอบกุมแก่นกายของนัทที่แข็งขืนเตรียมจ่ออยู่ที่ช่องทางสีสวย
มือเรียวเล็กจับอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะค่อยสอดแก่นกายของนัทเข้าไปยังส่วนล่างของตัวเองช้าๆ
“อ๊า.....”
ยังไม่ทันที่จะได้สอดใส่ไปได้ถึงครึ่งร่างบางก็ผวาตัวปล่อยมือจากสัดส่วนของนัท
ก่อนจะเอื้อมไปจิกนิ้วลงบนแผ่นหลังกว้างของนัทอย่างระบายความเจ็บปวด
“ชู่....ใจเย็นนะ อย่าเกร็งสิครับ” นัทที่มองการกระทำของซินมาตั้งแต่เริ่มอดที่จะอมยิ้มให้กับความน่ารักของซินไม่ได้ ก่อนมือหนาจะเอื้อมไปโอบรอบสะโพกของซิน
กดร่างบอบบางให้รับส่วนอ่อนไหวของเขาเพิ่มเข้าไปทีละนิด
“อ..อื๊อ
เจ็บ” ใบหน้าหวานชุ่มเหงื่อซบลงบนแผ่นไหล่กว้างอย่างต้องการที่พักพิง
เพราะยิ่งส่วนนั้นของนัทสอดใส่เข้าไปมากเท่าไหร่
ร่างกายซินยิ่งกลับรู้สึกเหมือนจะแหลกสลายซะตรงนี้ ไฟอารมณ์ที่ปะทุขึ้นไม่ได้เร่าร้อนแต่กลับให้ความรู้สึกที่ลึกซึ้ง
“เดี๋ยวมันจะดีขึ้นนะ”
นัทกระซิบเบาเบาลงบนใบหูของซิน
ก่อนจะสอดใส่แก่นกายไปจนมิดและปล่อยแช่ไว้อย่างนั้นให้ซินได้รู้สึกผ่อนคลายมากกว่านี้หน่อย แต่ถึงแม้จะยังไม่ได้สอดใส่จังหวะกายเข้าไป
ร่างกายของนัทก็แทบจะระเบิดออกมาให้จนได้ เพราะช่องทางของซินตอดรัดนัทจนทำให้ส่วนนั้นพร้อมที่จะปลดปล่อยออกมาได้เลยด้วยซ้ำ
“รักนะถึงยอม”
ซินผละออกมาพูดพร้อมสบตากับนัทแน่นิ่ง
ใบหน้าหวานที่มีหยดเหงื่อเกาะพราวกับแก้มสีแดงระเรื่อที่ชวนให้น่ามอง
น่าสัมผัส และน่าครอบครองมากขึ้นไปอีก
“รักเหมือนกันถึงทำให้”
พูดจบมือหนาก็เอื้อมไปจับขาเรียวของซินให้พาดกับขาของเขาไว้
ก่อนนัทจะค่อยๆสอดใส่ส่วนนั้นด้วยจังหวะช้าๆ
กดลึกจนสุดและสอดออดมาจนเกือบจะหมด
“อาห์~น..นัท
อิ้”
เสียงหวานครางไม่ได้ศัพท์มากขึ้นเมื่อร่างกายที่สอดใส่ในจังหวะที่ลึกซึ้งแบบนี้ยิ่งทำให้ซินรู้สึกดี
“อือ....ซิน”
ใบหน้าหล่อคมเผยอขึ้น เปลือกตาคมปิดแน่น
คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันดด้วยอารมณ์ที่พุ่งขึ้นจวนจะถึงขีดสุดมือเรียวเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าหล่อคมอย่างเบามือ ดวงตาหวานปรือฉ่ำจ้องมองนัทอย่างอยากจดจำ
ใบหน้าหล่อคมตอนนี้ที่ดูจะเซ็กซี่ชวนหลงไม่ต่างกัน
“อึก....อื้อ”
ซินครางกระเส่าเมื่อนัทเร่งจังหวะในการสอดใส่เพิ่มขึ้นจนร่างกายซินสั่นสะท้านไปทั้งตัว
นัทสอดใส่ส่วนนั้นเข้าไปอีกสองสามครั้งก่อนจะหยุดลงพร้อมกับของเหกลวสีขาวขุ่นที่พุ่งเข้าไปในช่องทางนั้นจนล้นปริ่มออกมา ไม่ต่างอะไรจากซิน สัดส่วนที่นัทไม่ได้แตะต้องแม้แต่นิดเปี่ยมล้นออกมาด้วยของเหลวสีขาวขุ่นเช่นกัน
ขาเรียวเล็กหมดแรงก่อนจะทิ้งลงมาขนาบกับพื้นเตียงพร้อมของเหลวสีขาวที่ไหลล้นออกมาเลอะต้นขาขาวและผ้าปูที่นอนไปจนทั่ว และพลันเมื่อไฟรักมอดลง
ความหนาวเย็นที่ร่างกายของทั้งสองคนเพิ่งจะได้สัมผัสก็เข้ามากระทบเรือนร่างเปลือยเปล่าทั้งคู่
“หนาวจัง...” ซินซบลงบนแผ่นอกที่หายใจกระเพื่อมๆ ก่อนจะบ่นอุบอิบ
“นัทมีวิธีแก้..”
ว่าพลางสบนัยน์ตาหวานด้วยเลศนัยน์
“บ้า
!! พอก่อนเลย
ซินเหนื่อยแล้ว เจ็บด้วย” ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดอย่างน่าอายกับการกระทำเมื่อครู่ คนบ้าอะไรเพิ่งจะเสร็จไปหมาดๆดันส่งสายตาอารมณ์อยากขึ้นมาอีก
“ครับๆ
ฮ่าๆ นัทรู้หรอกน่า
ไปล้างตัวก่อนไหมซิน
จะได้นอนหลับสบายๆ”
นัทเชยคางมนที่หลบสายตาลงต่ำขึ้นมาถามด้วยความเป็นห่วง
“ซินลุกไม่ไหวแล้วอ่ะ...”
เสียงหวานเอ่ยอย่างออดอ้อนคนตรงหน้า
“อยากให้ทำอะไรก็บอกมาเลย”
นัทเห็นอย่างนั้นใครจะไปอดใจไหวล่ะ
เอ่ยถามเพราะอยากให้เอาใจ
“อุ้มซินไปหน่อยนะ” นัทสบเข้ากับดวงตาหวานที่ทำตัวเหมือนแมวอ้อน
ทำให้ต้องยอมแพ้แล้วทุกทางเลย
ทั้งร่างกายทั้งหัวใจที่ตอนนี้ก็ยกให้คนคนนี้ไปหมดแล้วจริงๆ
นัทปล่อยซินให้ได้ทำความสะอาดร่างกายก่อนเขาจะมาจัดการกับเตียงนอนที่เปรอะไปด้วยของเหลวขุ่นเหล่านี้เทียนหอมที่ถูกจุดก็หลอมละลายไปจนเกือบจะหมด
แต่ยังคงทำให้ห้องๆนี้มีกลิ่นหอมหวานตลบอบอวลอยู่อย่างน่าเคลิบเคลิ้ม
แกรก..
ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบอบบางที่ค้ำร่างตัวเองด้วยมือทั้งสองข้างที่จับอยู่กับขอบประตู
“อาบเสร็จแล้วทำไมไม่บอกนัทล่ะหืม?”
นัทที่นั่งมองความสำเร็จของตัวเองไปจนทั่วห้อง
ดอกกุหลาบเป็นพันดอกที่อุตส่าห์ทุ่มทุนใหน้องสาวแอบซื้อและติดมากับรถตู้นั่นไม่ทำให้รู้สึกเสียดายเลยจริงๆ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปช้อนร่างบางตรงประตูห้องนอนมาวางลงบนเตียงอย่างเบามือ
“เห็นนู่นไหม?”
นัทเอ่ยถามคนในอ้อมกอดที่ทำตาปริบๆ
ก่อนจะกระชับผ้าห่มผืนหน้าเข้ามาปกปิดเรือนร่างหนาวสั่นของซิน
“สวยจัง...” เสียงหวานเอ่ยอย่างอ่อนแรง
ดวงตาหวานพยามเพ่งมองไปยังภาพนอกหน้าต่างบานใสนั่นที่นัทเป็นคนเปิดม่านออกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ดวงดาวที่สุกสกาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนมองเห็นได้ชัดกว่าในเมืองกรุงด้วยซ้ำ
“นัทรู้ว่าซินต้องชอบไง...ถึงเลือกบ้านพักหลังนี้” นัทเอ่ยบอกกับร่างในอ้อมกอดก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากมน
“ขอบคุณมากๆนะนัท” เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาเบาด้วยรอยยิ้มที่ไม่อาจปกปิดไว้ได้
“ครับ....ฝันดีนะซิน”
“ฝันดีนะนัท”
ใบหน้าหวานขยับขึ้นมาจุมพิตบนริมฝีปากได้รูปของนัทแผ่วเบา
ก่อนจะปิดตาลงและผล็อยหลับไปด้วยกันทั้งคู่
.......................................................................................................................
“เป็นอะไรรึเปล่าลูก ทำไมเดินกะเผลกๆแบบนั้นล่ะ” ม๊าเอ่ยถามลูกชายที่เดินโดยมีนัทประคองแขนไว้
“อ..เอ่อ
พอดีซินลื่นนะฮะม๊า เท้าเลยแพลง” ซินตอบปัดๆไป
แต่ใบหน้าหวานกลับร้อนผ่าวๆขึ้นมาน่ะสิ
“ตายแล้ว...แล้วเป็นอะไรมากไหมลูก”
ม๊าทำสีหน้าตกใจเพราะลูกชายตัวเองซุ่มซ่ามจนต้องเจ็บตัว
“ไม่เป็นไรฮะ...ม๊าเดินไปกับแม่ของนัทก่อนเลยก็ได้”
ซินเอ่ยพ้อมยิ้มบางบาง
“แล้วเราล่ะจ้ะ?”
ม๊าเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ก่อนจะเอื้อมมือมาช่วยพยุง
“ไม่เป็นไรครับม๊า เดี๋ยวถ้าไม่ไหวยังไง
เดี๋ยวนัทอุ้มซินไปเองครับ”
นัทพูดแทรกขึ้นมาก่อนจะได้รับคำตกลงจากปากของม๊าพร้อมด้วยรอยยิ้ม
“ก็แน่ล่ะสิ...นัทต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว”
ซินหันไปเบะใส่นัทหลังจากที่ม๊าเดินออกไปไกลแล้ว
“ก็เมียทั้งคนไม่รับผิดชอบได้ไง ยินดีรับผิดชอบทั้งชีวิตเลยด้วยซ้ำ”
นัทพูดอย่างมั่นใจก่อนจะโดนฝ่ามือบอบบางตบไปหนึ่งทีเต็มๆให้รู้สึกอายกับคำพูดของตัวเองซะบ้าง
“เมีย..เมออะไร”
ซินเอ่ยอย่างอายๆ
พร้อมกับแก้มขาวที่เปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน
“ครับๆ..ไปต่อกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่ได้ดูวิวสวยๆนะ” นัทรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนเขาจะเจ็บตัวเพราะคำพูดตัวเองอีกครั้ง
และออกแรงพยุงซินเดินต่อไป
วันนี้นัทตั้งใจจะพาทั้งซินและครอบครัวมาดูวิวบนยอดสูงสุดของเขาลูกนี้ที่จะมองเห็นสวนดอกไม้ที่ลาดเชิงเขาลงไปบริเวณกว้างใหญ่
นัทเชื่อว่าทุกคนต้องชอบมันแน่ๆ รวมทั้งซินด้วย
....................................................................
ระหว่างทางที่เดินขึ้นไปบนเขาแม่ของนัทก็อดจะถามไถ่อาการของลูกสะใภ้ไม่ได้
“เธอ...หนูซินเป็นอะไรน่ะ เห็นเดินกะเผลกแต่เช้าเลย”
แม่ของนัทหันไปถามม๊าซินอย่างห่วงใย
เพราะเห็นเดินกะเผลกออกมาตั้งแต่อยู่ที่ร้านอาหาร
“ซุ่มซ่ามน่ะสิ
.. เท้าแพลงนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”
ม๊าเอ่ยพร้อมระบายยิ้มบางบาง
ทั้งทั้งที่ในใจก็คิดว่ารู้ดีว่าลูกชายสุดที่รักคงไม่ได้ซุ่มซ่ามจริงๆหรอก
“มีตานัทคอยดูแล คงไม่ต้องห่วงแล้วล่ะมั้ง”
แม่ของนัทเอ่ยแค่นหัวเราะออกมา
เพราะนัทก็คอยดูแลซินไม่ห่างเลย
“หนูดีใจมากกว่าที่ได้พี่สะใภ้มาเต็มตัวสักที”
เนยเอ่ยลั่นออกมาแทรกบทสนทนา
“ปากนะเราน่ะ?”
ก่อนจะโดนแม่ของนัทตีไปเบาเบาให้รู้จักมีมารยาทกว่านี้
เพราะเธอก็รู้ดีว่าคงไม่ได้ซุ่มซ่ามซะหรอกมั้ง
แต่ก็ไม่ได้พูดออกไปให้ดูไม่ดี
“อ้าว!”
เนยยังไม่ทันพูดอะไรก็โดนแม่ปิดปากให้เงียบไปซะก่อน
“แล้วเมื่อคืนเราไปทำอะไรมาล่ะหนูเนย
เหงื่อซกเชียว”
ม๊าเห็นหญิงสาวโดนดุจึงชวนคุยเปลี่ยนอารมร์แทน
“ไปช่วยพี่ชายทำเซอไพรส์มาค่ะ...”
เนยพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น ใจจริงก็อยากรู้ว่าตกลงเมื่อคืนพี่ซินชอบไหมกับผลงานที่อุตส่าห์วิ่งกระหืดกระหอบขนไปมาตั้งหลายเที่ยว
“ต๊าย...เซอไพรส์อะไรกันจ้ะ?”
ม๊าเอ่ยถามอย่างสงสัย
เพราะเซอไพรส์ที่ว่าคงต้องมีเกี่ยวกับลูกชายสุดที่รักของเธอแน่แน่
“ใช่...เซอไพรส์อะไรกันหรอลูก เล่ามาให้หมดเลยนะ”
แม่ของนัทเอ่ยขึ้นเสริมด้วยสิ่งที่อยากรู้เหมือนกับม๊า
“คืออย่างนี้ค่ะ.......”
...................................................................................................................
“ซินชอบไหม...”
เมื่อก้าวมาถึงยอดสุด นัทจึงปล่อบร่างบางในอ้อมอกลงบนพื้น เพราะเนื่องจากเห็นว่าสุดที่รักมีทีท่าจะเดินขึ้นมาไม่ไหว นัทก็เลยจัดการอุ้มขึ้นมาแทนซะเลย
“ถามคำถามนี้อีกละ..”
ซินบ่นด้วยสีหน้า(แสร้ง)ไม่พอใจ
“ก็อยากรู้ไงว่าชอบหรือเปล่า..”
นัทกลับถามต่อด้วยรอยยิ้มที่ป้ายอยู่บนใบห้นาหล่อไม่หยุด
นัทกลับถามต่อด้วยรอยยิ้มที่ป้ายอยู่บนใบห้นาหล่อไม่หยุด
“ก็...”
ซินทำเมินให้นัท ก่อนจะหันหน้าออกไปมองวิวด้านหน้า
“โห.......” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างแปลกตาแปลกใจ
เพราะวิวด้านหน้านี่มองเห็นได้ชัดถึงภูเขาลูกนู้นเลย ซ้ำด้านล่างที่ลาดเนินลงไปยังเป็นสวนดอกไม้หลากสีมากมายตระกาลตา แสงแดดอ่อนอ่อนกระทบลงมาทำให้ภาพตรงหน้ากลับยิ่งน่าสนใจมากกว่าเดิม
“ชอบไหมครับ” นัทเอื้อมมือมาโอบรอบเอวของคนตรงหน้า
ก่อนจะกระชับกอดแน่น
กระซิบถามแผ่วเบาอย่างต้องการคำตอบ
“ทำไมต้องถาม...ทำให้ขนาดนี้...พามาขนาดนี้ใครเค้าจะไม่ชอบกันล่ะ”
ใบหน้าหวานฉีกยิ้มกว้างก่อนจะหันไปฝังจมูกลงบนแก้มเนียนนุ่มของนัทเป็นการตอบแทน
“โอเคครับๆ”
นัทเอ่ยอย่างจำยอมคนตรงหน้า..ก็ให้ไปหมดทุกอย่างแล้วนี่
ทำให้ไปหมดทุกอย่างถ้าจะต้องเสียอะไรเพื่อคนตรงหน้าก็ยอมทั้งนั้นแหละ
“ซิน”
น้ำเสียงทุ้มทอดอ่อนลงเรียกชื่อคนตรงหน้าที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับวิวสวยงามตรงหน้านี้
“หืม...”
ร่างบางโอนเอนหัวเข้าไปหานัทอย่างน่ารัก ก่อนจะเอ่ยถามเบาเบา
...
..
.
“แต่งงานกันไหม?”
คำถามที่เรียกให้ซินแทบผงะ
โลกของซินคือทุกอย่างกำลังหยุดนิ่ง
เพียงแค่ประโยคๆเดียวที่นัทพูดออกมาเรียกให้หัวใจซินเต้นแรงอย่างแปลกๆ
“ห๊ะ..ต..แต่งหรอ” ซินทวนคำพูดของนัทอยู่ในหัวอีกครั้ง
ต่างกับนัทตอนนี้ที่รอลุ้นแทบตายกับคำตอบที่จะได้รับรอว่าคนตรงหน้านี้จะยอมตกลงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเขาหรือเปล่า...
“ว่ายังไงล่ะจ้ะลูกสะใภ้” ซินรีบหันไปตามเสียงของใครอีกคนที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นมาจากด้านข้าง
เสียงที่ยืนอยู่ห่างไกลกันไม่มากนัก
“..ม๊า...คุณแม่” ซินแทบอยากจะตะโกนออกมาดังดังเหลือเกินว่าเขาก็อายเป็นเหมือนกันนะ รู้สึกได้ถึงใบหน้าของตัวเองที่ร้อนผ่าวๆขึ้นมาแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกอายทวีคูณ
“แต่งงานกับนัทนะซิน”
นัทเห็นอย่างนั้นก็ได้โอกาสเอ่ยทวนถามซินอีกครั้ง ใบหน้าหวานออกจะครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะเอ่ยตอบ
.......
....
..
“ก็ยกให้ทั้งตัวและหัวใจขนาดนี้แล้ว......."
"นัทต้องรับผิดชอบดูแลซินดีดีนะ”
เสียงหวานเอ่ยเป็นนัยน์อย่างเคอะเขิน จะให้ตอบตกลงไปตรงๆดูจะธรรมดาไป..
“สัญญาครับ...” นัทฉีกยิ้มหวาน
ก่อนจะจุมผิตแผ่วเบาไปบนแก้มขาวเนียนของซิน
ก็เพราะเธอคือ....จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
เพราะเธอคือ...ส่วนเติมเต็มที่ทำให้ฉันมีความสุข
เพราะเธอคือ...สิ่งสำคัญที่ฉันไม่อยากสูญเสียมันไปอีก
และทั้งหมดทั้งมวลก็เพียงเพราะเธอคือดวงใจของฉัน
Because You Are
The End..
“Water_Cool”
*ฺBack To Comment*
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น