[VRSF-Singular] Make Me

Make Me

By Water_Cool

Talk before ..

สั้นมากนะเพราะชั่ววูบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกถึงมากที่สุด

อารมณ์ไม่ดีเลยลงกับฟิค -..-

เสียงวี้ดว้าดของนางเอกและตัวร้ายที่กำลังจิกตบกันในละครดังออกมาจากจอทีวีที่ถูกสายตาหวานจับจ้องอยู่อย่างไม่เข้าใจ 

มือข้างที่ว่างจากการจับรีโมทเอื้อมไปหยิบป๊อปคอร์นที่เพิ่งซื้อเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

สายตาของคนที่นั่งอยู่ข้างข้างมองหน้าของคนผมยาวที่ช่วงนี้กำลังติดละครอย่างหนัก ซึ่งทุกคืนวันพุธพฤหัสเขาเองก็ต้องจำยอมมานั่งดูเป็นเพ่อนทุกครั้ง ไม่ใช่ว่าอยากดูหรอกนะ แต่เพราะคนผมยาวนี่สิ ถ้าไม่ดูเป็นเพื่อนก็คงได้นอนนอกห้อง

“นัท....ทำไมเค้าต้องแย่งผู้ชายกันด้วยเนอะ” ใบหน้าหวานหันมาถามคนที่นั่งโอบเอวเขาอยู่ข้างด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมละครไทยถึงต้องให้นางเอกมาแย่งผู้ชายกับนางร้ายด้วย ทำไมต้องทำให้คนที่ดูทางบ้านอินตาม  มีแต่คำถามที่ขึ้นด้วย ‘ทำไม’ มากมายผุดขึ้นมาในหัวของคนผมยาวที่เคี้ยวป๊อปคอร์นตุ้ยๆ

“ผู้ชายคงหล่อมั้ง” นัทตอบกลับไปตามสบายขี้กวน ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนตักนิ่มๆของคนที่เอาแต่จ้องหน้าจอทีวี  นึกขำที่คนตรงหน้าถามในเรื่องที่ตัวเองกลับสนใจ

“ซินหล่อยังไม่เห็นมีใครมาแย่งเลย” ริมฝีปากบางเบ้อย่างเห็นได้ชัด ก็ใช่น่ะสิ เขาออกจะดูดีทั้งยังน่าหลงใหลขนาดนี้ทำไมถึงไม่มีผู้หญิงคนไหนมาแย่งเขาบ้างเหมือนในละครเลย

“ก็เค้ารู้ไงว่ามีเจ้าของแล้ว” เห็นซินทำหน้าอย่างนั้น พลันพูดจบก็รั้งคอเจ้าของตักลงมารับจูบรสหวานทันที  

“อื้ออ!!” มือเรียวเอื้อมมาดันหน้าคนตรงหน้าออก ใบหน้าหวานเห่อร้อนอย่างเห็นได้ชัด แก้มสีขาวก็ออกแดงระเรื่อจนคนที่นอนหนุนตักนึกขำ ดวงตาคู่สวยรีบหลบสายตานัททันทีหลังจากผละออก

“ซินจะดูละคร...” พูดไปทั้งยังเมินหน้าคนบนตัก  ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปบนหน้าจอทีวีอีกครั้งทั้งทั้งที่แก้มยังเห่อแดงอยู่

“ซินก็ดูไปสิครับ...”  รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อคมโดยที่เจ้าของตักก็ไม่ทันรู้ ยิ่งเห็นใบหน้าสวยขึ้นสียิ่งนึกอยากจะแกล้ง จากการที่ลากเขามานั่งดูละครด้วยหลายสัปดาห์แล้ว

“อื้อ...น..นัท ไม่เอาน่า” เมื่อรู้สึกได้ว่าถูกฝ่ามือของใครบางคนสัมผัสผ่านไปภายใต้เสื้อ ทั้งยังฝังจมูกไล้ไปตามหน้าท้อง ซินก็พลันเอ่ยเบรกคนบนตักทันที ก็เขากำลังสนุกอยู่กับละครนี่นา..

“ซินก็ดูไปไงครับ ส่วนนัทก็จะทำให้ซินสัมผัสได้ถึงบทบาทในละครเลย” สิ่งที่นัทพูดคือฉากตรงหน้าที่นางเอกของเรื่องกำลังยั่วยวนพระเอก ก่อนจะโดนอุ้มเข้าห้องนอน เรียกให้ซินอดนึกเขินไม่ได้  ไม่รู้ว่าที่ร่างกายรุ่มร้อนขึ้นมาเพราะเขินจากละครหรือว่ารุ่มร้อนจากการกระทำของคนบนตักมากกว่า

“น..นัท” ร่างสูงบนตักหยัดกายขึ้นมา ก่อนจะย้ายตัวเองไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าร่างบางที่ไม่ยอมละสายตาจากละครแต่อย่างใด  มือหนาจัดการถกกางเกงของซินออกมาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะโยนกางเกงนอนขาสั้นของซินออกไปข้างโซฟา มือหนาไล้วนบริเวณส่วนอ่อนไหวที่ถูกปิดบังไว้ด้วยกางเกงชั้นในสีขาวที่เริ่มชุ่มฉ่ำ พลันสายตาคมก็แอบลอบมองใบหน้าสวยที่เห่อแดงขึ้นยิ่งกว่าเก่า ทั้งทั้งที่สายตาก็ยังคงไม่ละจากจอทีวีเหมือนเคย

ดูซิจะทนได้สักแค่ไหน...   ใบหน้าหล่อยกยิ้มขึ้นจางๆเมื่อเห็นซินยังคงเมินต่อการกระทำของเขา

“อา..” มือหนาจัดการถอดชั้นในของซินอย่างเชื่องช้า ก่อนจะสัมผัสลงไปบนปลายส่วนอ่อนไหวที่ตั้งชูชันขึ้นมาในทันทีที่กางเกงชั้นในถูกถกลงไป ลิ้นร้อนสัมผัสลงบนส่วนปลายอย่างต้องการหยอกล้อ ตอนนี้ร่างบางบนโซฟาทิ้งรีโมทบนมือให้ตกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งยังทิ้งตัวพิงกับโซฟาเมื่อถูกครอบครองส่วนอ่อนไหวนั้นด้วยโพรงปากอุ่นร้อนของนัท

ลิ้นร้อนดุนดันส่วนอ่อนไหวนั่นอย่างชำนาญ ก่อนจะค่อยๆรูดมันขึ้นลงด้วยปากของตัวเอง ใบหน้าสวยที่ยังคงไม่ละสายตาจากจอทีวีเชิดขึ้นในทันใดที่ถูกครอบครองส่วนอ่อนไหว ริมฝีปากบางเม้มแน่นเมื่อความต้องการของเขาแทบจะระเบิดออกมาทุกครั้งที่ถูกโพรงปากอุ่นดูดรัดแน่น  ไม่นานมากนักของเหลวขุ่นสีขาวก็พุ่งทะลักออกมาจากส่วนแข็งขืนของซินที่อ่อนตัวลงลงจากได้ปลดปล่อยความสุขออกมา

“ละครยังไม่จบเลยนะ” พูดจบสายตาคู่สวยที่ยังฉ่ำไปด้วยความต้องการก็ผละมาจากจอทีวีทันที สบเข้ากับดวงตาคมที่พอเห็นแววตาของซินแบบนั้นก็รู้สิ่งที่ซินต้องการ

ร่างสูงหยัดลุกขึ้นมาจากพื้น จัดการกับกางเกงนอนขาสั้นของตัวเองเช่นกัน ก่อนจะเข้าจู่โจมร่างบนโซฟาที่ตอนนี้ยอมให้ร่างสูงได้กระทำทุกอย่างกับร่างกายอันบอบบางของตน  มือหนาสอดเข้าไปภายใต้เสื้อยืดตัวบางก่อนจะค่อยๆถกมันขึ้นไปไว้ที่ข้อมือของซิน  เผยให้เห็นผิวเนื้อสีขาวน้ำนมที่ดึงดูดใจของนัทมากขึ้น ยิ่งเห็นยิ่งอยากสัมผัสและลิ้มลองให้มากกว่านี้ ขาทั้งสองข้างเข้าคร่อมร่างบางให้นอนราบลงกับโซฟา ก่อนจะจัดการไล้ลำคอขาวและสร้างรอยความเป็นเจ้าของไว้เหมือนเคย ลิ้นร้อนลากไล้บนเรือนร่างขาวน้ำนมของซินอย่างโหยหา  ไม่ว่าจะได้ลิ้มรสเรือนร่างนี้ทีไรมันก็หวานชวนติดใจเหมือนเคย และยิ่งได้สัมผัสยิ่งเหมือนเป็นสารเสพติดที่ทำให้นัทเองเลิกจากการได้สัมผัสและลิ้มลองความหวานนี้ไปไม่ได้เช่นกัน

มือข้างที่ว่างของนัทจัดการสอดใส่นิ้วทั้งสองนิ้วเข้าไปยังช่องทางสีสวยของซิน ใบหน้าหวานนิ่วจากความเจ็บเล็กน้อย ริมฝีปากหยักหนาจูบลงบนริมฝีปากแดงระเรื่อของซินอย่างอดไม่ได้  ลิ้นร้อนที่ใช้ลากสัมผัสบนเรือนร่างของซินดูดดุนความหวานจากลิ้นเล็กที่ตอบรับกลับมาอย่างดูดดื่ม มือหนาที่สอดใส่นิ้วค่อยๆเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นสาม จนร่างบางถึงกับบ่นอิดออดออกมาจากความเจ็บที่แล่นขึ้นมาอีกครั้ง

“เจ็บ..นัท” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาอย่างแสนจะยั่วยวนเพราะแรงตอนนี้ของซินก็แทบจะไม่มีเมื่อความต้องการของซินพุ่งขึ้นสูงขึ้นมาอีกครั้งจากการถูกนัทลุกไล้เรือนร่างของเขาเอง

“ครับ..นัทรู้” พูดจบผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากแดงช้ำของซิน ก่อนจะกระซิบพร่าเบาข้างใบหูของซินที่แดงก่ำไม่ต่างจากใบหน้าสวย ลมอุ่นร้อนที่นัทเป่ายั่วเบาเบายิ่งทำให้ไฟอารมร์ซินคุยิ่งไปกว่าเดิม  นัทไล้จูบซินลงมาตั้งแต่แผ่นอกกว้าง หยอกล้อกับตุ่มไตสีสวยบนแผ่นอกที่ยิ่งพาให้ความต้องการของซินแทบจะระเบิดออกมาอีกครั้ง จูบไล่ลงไปยังหน้าท้องและเรื่อยต่ำลงไปยังส่วนอ่อนไหวที่ชูชันขึ้นมาอีกครั้ง  เพียงแค่จูบแผ่วเบาลงที่ปลายส่วนอ่อนไหวเล็กน้อย ความต้องการของซินก็ถูกปลดปล่อยออกมาในทันที

“สองรอบแล้วนะครับ” พูดจบก็ถอนนิ้วของตัวเองออก ใบหน้าหล่อแสดงอาการน้อยใจเล็กน้อยที่คนด้านล่างปลดปล่อยตัวเองไปแล้วถึงสองครั้ง ทั้งทั้งที่เขายังไม่ได้ปลดปล่อยตัวเองบ้างเลย นัทค่อยๆสอดใส่ส่วนแข็งขืนของตัวเองที่เตรียมจ่อรอเข้าไปสร้างความสุขให้ซิน

“ก..ก็..นัท..ท..ทำ..เอง..นี่” เสียงหวานกระเส่าอย่างทนไม่ได้เมื่อนัทค่อยๆสอดใส่ส่วนที่ใหญ่กว่านิ้วเข้ามาทางช่องด้านหลัง ความเจ็บที่มากกว่าพุ่งริ้วขึ้นมาจนร่างบางที่นอนราบอยู่กับพื้นต้องผวาจิกเล็บตัวเองลงบนพื้นโซฟาอย่างทนไม่ได้

“ใจเย็นนะครับ” พูดด้วยสีหน้าที่นัทเองก็แทบจะทนไม่ไหวเมื่อช่องทางด้านล่างตอดรัดเขาดีเหลือเกิน มือหนาค่อยๆเกลี่ยปอยผมบนใบหน้าซินออกก่อนจะจูบซับลงมาจากหน้าผากมา จูบแผ่วเบาบนเปลือกตาของซิน ยิ่งเห็นแววตาหวานฉ่ำของซิน ยิ่งอยากครอบครองได้มากกว่านี้  ริมฝีปากได้รูปจูบเรื่อยลงไปยังริมฝีปากแดงฉ่ำของซิน ก่อนจะจบด้วยการจูบเรือนร่างสวยงามตรงหน้าอีกครั้งเพื่อทำให้ซินผ่อนคลายมากขึ้น

“อ๊า....ห์” เสียงหวานเผลอครางออกมาอย่างไม่ได้ศัพท์เมื่อรับรู้ถึงแรงเคลื่อนไหวของแก่นกายร้อนของนัทที่ขยับเข้าออกอย่างเนิบช้า แก่นกายของนัทขยับออกไปจนสุดทางและก็กลับเข้ามาลึกจนซินแทบจะแหลกกับความเจ็บปวด แต่ก็กลับมีความรู้สึกที่ดีมากมากควบคู่ไปด้วย

“ร..เร็วกว่านี้นะ” ร่างบางที่โผขึ้นมาจากพื้นโซฟาเอื้อมมือไปโอบรอบคอของคนด้านบนก่อนเอ่ยอ้อนร่างสูงตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ดูจะเซ็กซี่เกินใครแล้วจริงๆ

“ได้สิครับ” พูดจบนัทก็เอื้อมมือไปโอบรั้งเอวคนด้านล่างไว้ ก่อนจะเร่งจังหวะสอดใส่ของเขาให้เร็วตามคำขอของซินอย่างไม่นึกลังเล อ้อนขนาดนี้ใครจะไปทนไหวกันล่ะ

“อ๊ะ...อา นัท”

“อืม...ซิน”

เสียงครางทุ้มสลับปนกันไปกับเสียงหวานภายในห้องนอนบนโซฟาที่ยังคงเปิดจอทีวีค้างไว้ และฉากเลิฟซีนของละครก็กำลังดำเนินไปอย่างเร่าร้อนไม่ต่างจากคนบนโซฟานี่เลย ดวงตาคู่หวานเปิดเปลือกตาขึ้นมาจ้องไปยังจอละครอย่างอดไม่ได้ แต่ก็ไม่ทันจะได้รู้เรื่องเมื่อความรู้สึกของซินเองก็แทบจะล้นปริ่มออกมาอีกครั้งแล้ว

“ไม่ไหวแล้วนะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนส่วนอ่อนไหวของซินจะปลดปล่อยออกมาเป็นอีกครั้งที่สาม

“อือ...ซิน” นัทขยับสะโพกตัวเองอีกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยความต้องการของตัวเองเช่นกันภายในช่องทางของซินที่ยังตอดรัดเขาอยู่

“เหนื่อยเลย..ซินดูละครไม่รู้เรื่องเลย” ซินทิ้งตัวเองลงบนโซฟาอีกครั้ง ใบหน้าหวานหันไปมองหน้าจอละครที่กำลังโฆษณา  เม็ดเหงื่อที่เกาะพราวปลายคางและรอบใบหน้าหวานยิ่งทำให้ซินดูเซ็กซีไปยิ่งกว่าเก่า

“รู้สิครับ..ก็นี่ไง พาเข้าไปอินในฉากนั้นด้วยเลย”นัทถอดถอนแก่นกายของตัวเองออก ก่อนความต้องการของเขาจะทะลักล้นออกมาด้านนอกจะเปรอะโซฟา พูดจบก็รั้งร่างบางขึ้นมานอนพิงบนแผ่นอกแกร่งของตัวเองแทน จูบซับเบาเบาบนหน้าผากที่มีหยดเหงื่อพราวเต็มไปทั่ว

“จะบ้าหรอ...” ใบหน้าหวานที่เห่อร้อนหันขึ้นมาสบตากับนัทอย่างเขินอาย  แขนเรียวเอื้อมไปโอบกอดเจ้าของอกแกร่งบ้าง ก่อนจะซบหน้าลงอย่างหมดแรง ก็เขาเล่นเสร็จเองไปตั้งสองรอบนี่....

“ถ้าไม่รู้เรื่องเดี๋ยวนัทจัดให้อีกรอบก็ได้นะครับซิน...”

“บ้า!! พอเลยนะ เหนื่อยอ่ะ” ซินยังคงซบหน้าลงบนอกแกร่งทั้งทั้งที่ร่างกายเขาเองก็เห่อร้อนไปหมดแล้ว

“ตอบแทนที่นัทมานั่งดูละครเป็นเพื่อนซินไงครับ...นะ” คำสุดท้ายของประโยคที่หวานกว่าปกติทั้งยังดูออดอ้อนทำให้ใจแข็งๆของซินก็อ่อนยวบไปได้ในทันที  ใบหน้าสวยยกยิ้มขึ้น ก่อนจะเป็นฝ่ายกดจูบเร่าร้อนลงบนริมฝีปากของเจ้าของอกแกร่งแทน

และแล้วละคร(รักอันเร่าร้อน)ก็ยังดำเนินต่อไปทันทีเมื่อมันยังไม่ถึงเวลาจบ...

END >,,<