โชคดีเหลือเกินที่วันนี้เป็นวันว่างของเรา
ร่างบางตัดสินใจแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาวแล้วคลุมทับด้วยเสื้อแขนยาวลายสวยๆอีกตัวอย่างที่เคยเห็นๆกันอยู่บ่อยๆ
ถ้าแฟนคลับมาเห็นก็คงสงสัยว่าทำไมถึงได้แต่งตัวแต่แนวแบบนี้กัน แต่เราเองก็ไม่มีเหตุผลเหมือนกัน
รู้แค่ว่าเราชอบ เราเลยทำ
ร่างบางมัดรวบผมที่ยาวสยายให้เรียบร้อยก่อนจะเช็คตัวเองในกระจกบานใหญ่อีกครั้งเพื่อเตรียมตัวออกไปโลดแล่นข้างนอกในวันหยุดของตัวเอง
โดยไม่ลืมที่จะหยิบกล้องถ่ายรูปตัวโปรดติดกระเป๋าไปด้วย
รถแท็กซี่คันสีเหลืองถูกร่างบางโบกเรียกก่อนเจ้าตัวจะเอ่ยบอกสถานที่ที่อยากไปกับคนขับและเข้าไปนั่งบนเบาะหลังด้วยความอารมณ์ดี
เนื่องจากวันนี้ท้องฟ้าสีหม่นเหมือนฝนจะตกตั้งแต่เช้าเลยทำให้ไม่ร้อนมาก เราเองก็พลอยอารมณ์ดีไปด้วยเพราะบางทีความร้อนก็ทำให้เราหงุดหงิดได้เหมือนกัน
ดวงตากลมเหม่อมองออกไปยังนอกกระจกใสด้วยความคิดมากมายที่มีอยู่ล้นสมอง แต่พลันเสียงเพลงของบทเพลงหนึ่งจากคลื่นวิทยุชื่อดังถูกเปิดขึ้น
ทำให้คนที่นั่งเงียบคิดนั่นนี่ต้องชะงักความคิดทั้งหมดแล้วตั้งใจฟังบทเพลงที่กำลังดังขึ้นด้วยความตั้งใจ
“Good
bye”
ร่างบางยกยิ้มน้อยๆกับผลงานเพลงของตัวเองที่ดีเจเอ่ยขึ้นพร้อมกับการประกาศลำดับชาร์ตเพลงที่ไต่ขึ้นมาเรื่อยๆของกู้ดบาย
เขาภูมิใจที่ผลงานเพลงที่ตนเองตั้งใจทำที่สุดได้รับกระแสตอบรับที่ดีมากอย่างนี้
มันทำให้เป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีซะยิ่งกว่าดีอีก
“เดี๋ยวก่อนครับ จอดแยกหน้านี่เลยครับ” เสียงหวานรีบเอ่ยบอกคนขับแท็กซี่ด้วยความรวดเร็วเนื่องจากกลัวว่าจะขับเลยไป
“แต่มันยังไม่ถึงเลยนะครับ” พี่คนขับตอบกลับมาด้วยความสงสัย
เพราะไอ้สถานที่ที่ร่างบางบอกจะไปนั้นอยู่ห่างอีกไกลเลยทีเดียว
“ไม่เป็นไรครับ” เสียงหวานยิ้มตอบกลับไปก่อนพี่คนขับจะยอมจอดรถให้ยังแยกตรงหน้า
หลังจากลงมาจากรถได้
ร่างบางก็ได้แต่ยืนมองร้านๆนึงตรงหน้าด้วยความคิดลังเลที่จะเข้าไปในร้าน
ลมหายใจถูกถอนออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อฝ่าเท้ากำลังจะก้าวเข้าไปก็หยุดชะงักอยู่แบบนี้หลายต่อหลายครั้ง
...
..
.
กริ๊ง~
เสียงโมบายอันสวยกระทบลงกับบานประตูกระจกใสเพื่อเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามีคนเข้ามาในร้านแล้ว
เรียกให้เจ้าของร้านที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ต้องรีบหันหน้ามาทักทายทันที
“ยินดีต้อนรับค่า เชิญเลือกดูได้ตามสบายเลยนะคะ”
เจ้าของร้านคนสวยส่งยิ้มหวานมาให้ลูกค้าที่เข้ามาใหม่อย่างเป็นมิตร
“ขอโทษนะครับ พอจะจัดช่อสแตติสให้ผมสักช่อได้มั้ยครับ” ร่างบางเดินไปหยุดตรงเคาน์เตอร์ก่อนจะเอ่ยกับเจ้าของร้าน
“ได้สิคะ กรุณารอสักครู่นะคะ” เธอรีบฉีกยิ้มกว้างและตอบรับทันทีเมื่อได้ลองพินิจพิจารณาใบหน้าแสนสวยของลูกค้าคนนี้ดูดีๆก็พลันนึกได้ทันทีว่าเป็นใคร
“ขอบคุณครับ” พอได้รับคำตอบดังนั้นร่างบางก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า
พลันหันไปใส่ใจกับดอกไม้ชนิดอื่นๆภายในร้านและยกกล้องตัวโปรดของตนเองขึ้นมาเก็บภาพไว้อย่างเพลิดเพลิน
เราไม่รู้หรอกว่าชอบถ่ายภาพมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่ามันคงเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยเตือนความจำและความรู้สึกที่เคยผ่านไปได้มากขึ้น
และเพียงไม่นานร่างบางก็ได้ช่อดอกไม้ที่อยากได้มาไว้ในมือ
ใบหน้าสวยมองช่อดอกไม้ในมือพลันยกยิ้มขึ้นมาก่อนเจ้าตัวจะก้าวเท้าออกจากร้านและเริ่มออกเดินทางต่อไปด้วยรอยยิ้มและความสุขที่ก่อเกิดขึ้นในใจ
...
..
.
กึก กึก กึก
“แม่ ใครเอาดอกไม้มาให้เหรอ” เสียงตะโกนลั่นบ้านเอ่ยถามถึงช่อดอกไม้บนโต๊ะที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
แต่เมื่อเจ้าของเสียงกลับไม่ได้รับคำตอบใดๆจากคนเป็นแม่กลับมาจึงตัดสินใจวางกระเป๋าพร้อมหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาดูเพื่อมองหาโน้ตที่อาจจะถูกติดไว้
ใบหน้าหล่อเผยรอยยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อดวงตาคมสะดุดอยู่กับกระดาษโน้ตที่ห้อยอยู่ข้างๆ
ขอบคุณมากนะสำหรับดอกไม้ช่อที่แล้ว Sin
ชายหนุ่มวางมันลงบนโต๊ะอย่างเบามือเมื่อรับรู้ได้ว่าใครเป็นคนนำช่อดอกไม้นี้มาให้เขา
จริงๆเขาก็ไม่น่าจะสงสัยตั้งแต่ที่มันเป็นดอกstaticeแล้วล่ะ เพราะคงไม่มีใครคนไหนให้ช่อดอกไม้นี้กับเขาหรอกนอกจากเพื่อนของเขาเอง
เพื่อนคนที่ได้ไปเริ่มต้นใหม่กับสิ่งที่ดีกว่า
เพื่อนคนที่ไม่ได้พบหน้ากันนานแต่ความรู้สึกดีดีที่เคยมีให้กันยังไม่เคยหายไปและจะยังคงอยู่ตลอดไป
เหมือนกับความหมายของดอกstatice ที่เราก็คงรู้กันดีนั่นล่ะ :)
By Water_Cool
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น