ขออนุญาตและขอบคุณเจ้าของรูปด้วยนะคะ
“ง่า..นะๆๆพี่นัทนะ ให้ซินไปด้วยเถอะนะ” ไอ้คนร่างบางหน้าสวยที่กำลังเกาะแขนผมแน่นแล้วร้องงอแงลั่นกลางโรงอาหารนี่คือซินครับ
ผู้ชายที่สวยที่สุดในคณะสถาปัตฯและเป็นที่หมายปองของทุกคน
แต่โชคร้ายไปหน่อยนะที่มันดันมาตกหลุมพรางคนหล่อๆอย่างผมได้เนี่ย
“พี่ไปกับคณะ เราจะไปได้ยังไงล่ะซิน อย่างอแงสิ” ผมจับร่างเล็กๆของซินมาจ้องตากันดีดีโดยที่มันก็ยึ้งเบะปากพองลมเข้าแก้มทำทีงอนอยู่เหมือนเดิม
มันงอแงใส่ผมตั้งแต่เมื่อวานแล้วเรื่องที่ผมจะต้องไปทำกิจกรรมกับที่คณะสองวันหนึ่งคืนนอกสถานที่เนี่ย
ไม่รู้ที่ร้องงอแงนี่อยากไปเที่ยวหรือยังไง
“ฮึ! ก็ได้ แต่ไม่รู้แหละซินโทรไปต้องรับ
ส่งข้อความไปต้องส่งกลับด้วยนะ” นั่นไงครับเจ้าแม่จอมเอาแต่ใจอีกแล้ว
ซินมันก็เป็นแบบนี่เสมอแหละซึ่งผมก็ไม่เคยคิดจะเบื่อนะ
เวลาเห็นซินมันทำทีโมโหนี่ผมยิ่งชอบ จะว่าโรคจิตก็อาจใช่ 555
“ไอ้เชี่ยนัท! กูตามหามึงจนทั่วคณะมึงกลับมายืนจู๋จี๋ดู๋ดี๋อยู่กับเมียสุดที่รักตรงนี้เนี่ยนะ”
บาส
เพื่อนสนิทร่วมชีวิตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ผมเรียนอะไรมันก็เรียนด้วย
ทำอะไรก็ทำด้วย เอะอะก็ตามผมตลอด
แฟนก็ดันหาไม่ได้สักทีไม่รู้ชีวิตนี้ผมจะต้องติดอยู่กับมันยันแก่เฒ่าเลยรึเปล่า
“อ้าว กูมีแฟนกูก็ต้องเทคแคร์ดูแลสิครับ
มึงต่างหากมีอะไรทำไมไม่โทรมา”
มือที่ว่างๆอยู่ก็เลื้อยไปโอบไหล่ไอ้ตัวเล็กข้างๆกายที่ทำเพียงยิ้มบางๆให้ไอ้บาส
มันก็ทำหน้าหมั่นไส้ผมกลับจนผมอยากจะประทับฝ่าเท้าบนร่างมันสักที
“อาจารย์ตามตัวมึงแน่ะ”
สิ่งที่มันบอกทำให้ผมต้องงงเป็นไก่ตาแตก อาจารย์เนี่ยนะตามตัวผม
นับวันพันปีก็ไม่เคยจะเรียกหา ปัญหาอะไรผมก็ไม่ได้ก่อไว้เลย
“มึงรีบไปเหอะว่ะ” บาสทำหน้าเครียดใส่ก่อนจะตบบ่าผมเบาเบาแล้วพูดอีกคำที่ทำให้ผมอยากจะถีบปากมันจริงๆถ้าไม่ติดว่าซินยืนอยู่ข้างๆ
“กูขอให้มึงตายดีนะเพื่อน 555” พูดจบมันก็ปรี่ตัววิ่งหนีเท้าผมไปไกลทันที
“เดี๋ยวกูไปส่งซินก่อนแล้วจะตามไป” ตะโกนไล่ตามหลังมันก่อนมันจะตะโกนตอบรับกลับมาลั่นโรงอาหาร
ระหว่างทางเดินไปส่งซินที่คณะก็ไม่วายโดนเจ้าตัวถามเรื่องเมื่อครู่อยู่ดี
“ไปก่อเรื่องอะไรไว้เนี่ยพี่นัท เดี๋ยวก็ไม่จบหรอก”
นั่นไงครับ
ว่าแล้วไอ้ตัวดีมันต้องดุผม
“นี่มีแฟนรึมีแม่เนี่ย
นับวันยิ่งเหมือนแม่เข้าไปทุกทีนะซิน” พูดจบก็ได้ฝ่ามือแมวมาเต็มๆแขนทันที
ปากผมนี่พาซวยได้อีกนะ
“พูดดีๆ แล้วตกลงมีเรื่องอะไรเนี่ย”
ดูๆปรับเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วมาก แฟนใครวะครับเนี่ย ทำหน้าเครียดใส่ผมไปอี้ก
“ไม่รู้ พี่ไม่ได้ทำไรเลยนะ
ก็อยู่กับซินทั้งวันทั้งคืนเนี่ยจะให้ไปทำอะไรไหนบอก” ผมยื่นหน้าเข้าไปถามเจ้าตัวใกล้ๆโดยที่ลูกตาใสๆกลมๆของซินก็รีบหลุบมองไปทางอื่นทันที
ไอ้เวลาอยู่ในที่สาธารณะเนี่ยเขินได้เขินดี
พออยู่กันสองคนนี่มันจ้องผมอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อให้ได้
“เขินอีก ฮ่าๆ ไป ไปเรียนได้แล้ว
เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับ” มันส่งฝ่ามืออรหันต์มาให้ผมอีกทีแรงๆข้อหาแซวให้มันหน้าแดงก่อนจะแยกย้ายกันไป
...
..
.
“เชิญนั่งสินายโชติวุฒิ”
อาจารย์ป้าสุดเนี้ยบของคณะผมเชิญผมให้นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะแกโดยเก้าอี้ข้างๆผมอีกตัวกลับมีหญิงสาวสวยหุ่นดีที่ผมคาดว่าน่าจะเป็นน้องปีสองในคณะเดียวกันนั่งอยู่ด้วย
“เอ่อ..ครับ อาจารย์มีอะไรครับ” ผมเพียงยิ้มให้เธอไปตามมารยาทแต่ดูเหมือนเธอจะส่งสายตาพิศวาสผมกลับมาแปลกๆนะ
นี่ผมไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองเกินไปใช่มั้ยเนี่ย??!
“พรุ่งนี้ใช่มั้ยที่จะไปทำกิจกรรมกันที่หัวหินน่ะ
อาจารย์จะฝากเธอเป็นพี่เลี้ยงดูแลหลานสาวอาจารย์ให้ทีสิ”
และนั่นคือคำสั่งของอาจารย์ป้าที่ผมไม่อาจขัดขืนได้แม้แต่นิดครับ
ก็เมื่อตอนปีหนึ่งปีสองผมก่อเรื่องไว้เยอะเลยต้องมานั่งทำความดีชดเชยทีหลังแบบนี้แหละ
“หนูชื่อวาค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะพี่..?”
เธอยิ้มรับทันทีเมื่อผมหันหน้าไปสบตา ผมว่าเธอกับอาจารย์ป้านี่คงต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ
“นัทครับ พี่ชื่อนัท”
ผมแจกยิ้มหล่อๆไปตามประสาแต่เหมือนผมจะเจอปัญหาหนักใจเข้าแล้วสิ นี่ถ้าไอ้ซินมันรู้มันคงตามประกบผมทุกฝีก้าวเป็นแน่
….
..
.
.
“แม่งโว้ยย!!
ทำไมอาจารย์ไม่ให้มึงเป็นคนดูแลน้องแทนวะ แม่งมีแผนอะไรกับน้องเค้าเปล่าวะ”
ผมระบายใส่เพื่อนรักอย่างอัดอั้นทันทีเมื่อเดินออกมาจากห้อง
“มึงก็เข้าข้างตัวเองเกินไปละ น้องเค้าสวยและเรียบร้อยขนาดนั้นคงจะวางแผนกับอาจารย์ป้าจับมึงหรอก”
ไอ้บาสถ่มถุยใส่ผมด้วยความหมั่นไส้อีกครั้ง
แต่ผมว่าผมไม่ได้หลงตัวเองไปจริงๆนะ ดูสายตาที่น้องวาส่งมาให้มันไม่ธรรมดาเลย
“เออ กูไม่คิดมากก็ได้
ไปหาอะไรกินดับร้อนดีกว่าว่ะ มึงเอาอะไรมั้ย?” ผมตัดปัญหาด้วยการไปหาน้ำดื่มเย็นๆชื่นใจแทน
จริงอย่างที่ไอ้บาสว่าน้องวาอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ ผมขี้ตู่มากไปล่ะมั้ง
…..
..
.
วันเดินทาง~
วันเดินทาง~
“เฮ้ยซิน!!” ผมแทบจะสะดุ้งพรวดเมื่อในขณะที่ทุกคนกำลังจัดแจงที่นั่งบนรถทัวร์
สายตาผมที่กำลังมองหาที่นั่งตัวเองดันไปเจอไอ้แฟนผู้น่ารักนั่งยิ้มอยู่เบาะข้างๆกัน ทั้งที่เมื่อเช้ามันยังอวยพรให้ผมเดินทางโชคดีทีความสุขกับทริปอยู่เลย
“มาได้ไงเนี่ย ใครอนุญาตมา” ผมยกกระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นไปเก็บก่อนจะเหลือบเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของซินอยู่ด้านในอีกใบ
ไม่รอช้านั่งลงก่อนจะถามด้วยความร้อนรน
“พี่บาส” มันตอบผมแค่นั้นก่อนจะหยิบหูฟังในกระเป๋าขึ้นมาเสียบแล้วฟังเพลงอ่านหนังสือของมันไปโดยไม่ได้สนใจอะไรสักเท่าไหร่
“โอ๊ย!” อยู่ดีดีเสียงหวานใสของใครบางคนก็ดึงความสนใจให้ผมต้องหันไปดู
น้องวาครับ น้องวานั่งอยู่เบาะตรงข้ามผมอีกฝั่งนึงเลย
“อ้าวพี่นัท สวัสดีค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาหลังจากเก็บของที่ตกพื้นได้แล้วก่อนจะยิ้มและเอ่ยทักทายผม
ผมก็ได้แต่พยักหน้ายิ้มตอบกลับไปเหมือนกัน ไม่รู้ไอ้ตัวข้างๆผมมันจะรู้มั้ยเนี่ยว่าผมต้องไปเป็นพี่เลี้ยงน้องเค้า
“สวัสดีวา เราซินนะ” ไอ้ตัวดีชะโงกหน้าออกมาก่อนจะเอ่ยทักทายวาด้วยรอยยิ้มที่ผมว่ามันเสแสร้งแน่ๆ
“อ๋อ..อื้ม ยินดีที่ได้รู้จักนะ” วามองผมสลับกับซินไปมาก่อนจะยิ้มและตอบกลับซิน
“สวยเนอะ” อยู่ดีดีซินมันก็พูดขึ้นมาไม่รู้ต้องการอะไร
ผมก็เลยเอออาตอบมันไป
“แต่ร้ายไม่เบา” ผมหันขวับไปมองไอ้ตัวดีที่ทำหน้ายิ้มแสยะออกมาก็อดจะขำไม่ได้
ไม่รู้มันไปรู้อะไรมารึเปล่า แต่ผมว่าทริปนี้ชักจะเริ่มสนุกขึ้นแล้วสิ
…
..
.
กับเวลาสองชั่วนิดๆกับการเดินทางที่แสนจะเมื่อยล้าในที่สุดพวกเราชาวคณะก็เดินทางมาถึงที่โรงแรมริมหาดที่ถูกจองไว้อย่างดิบดี
พอผมลงรถได้ก็รีบปลีกตัวมาเคลียร์กับไอ้เพื่อนตัวดีทันทีว่าอยู่ดีดีแฟนสุดที่รักของผมมันมาโผล่ในทริปด้วยได้ยังไง
“ไอ้บาส! มึงมานี่เลย” ผมแค่นเสียงเรียกมันก็จะกอดคอลากมันหลบมาอีกทางทันทีที่ซินเผลอ
“ซินมาได้ยังไง ตอบกูเดี๋ยวนี้” ผมทำสีหน้าจริงจังใส่มันแต่มันกลับหัวเราะร่าออกมาคืออะไรวะครับไอ้เพื่อนเลว
“เอ้า ก็น้องเค้ามาอ้อนบอกว่าอยากมากับมึง
กูก็เลยให้มา แค่นั้นแหล่ะ จบนะ กูจะไปดูแลคณะเว้ย” ไอ้บาสไม่รอให้ผมซักอะไรต่อมันรีบย้ายสารระร่างตัวเองหนีผมไปทันที
“พี่นัท ไปไหนมาคะ” ผมเห็นซินกำลังจะเอ่ยปากเรียกอยู่แล้วเชียวเสียงใสๆของวาก็ดันแทรกขึ้นมาซะก่อน
พร้อมร่างสวยที่อยู่ดีๆก็เอามือมาเกาะแขนผมแน่นเชียว
“เอ่อ พี่ไปคุยธุระมา พี่ว่าวาเอาของไปเก็บเถอะนะ
พี่ขอตัวก่อน” ผมพยามแกะมือของวาออกโดยสายตาก็ยังหันไปมองซินอยู่
โชคดีที่ผมเห็นเจ้าตัวกำลังหันหน้าไปทางอื่นอยู่
ไม่งั้นผมคงได้เห็นลิงหน้าบูดยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว
“ด..เดี๋ยวสิคะ” ผมรีบปลีกตัวหนีไปหาซินทันที
โดยที่ไม่ได้หันไปสนใจวาอีก
“เอากระเป๋าไปเก็บกันเถอะ” ผมสะกิดเรียกซินที่เหมือนจะเหม่อๆมองอะไรอยู่สักอย่างให้หันมาสนใจ
ไม่รู้มันเห็นภาพเมื่อครู่รึเปล่า แต่นิ่งแบบนี้อาจจะไม่เห็นก็ได้มั้ง
และเมื่อมันไม่ได้ถามผมก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ผมสะพายเป้สองใบบนไหล่ก่อนจะเอื้อมแขนไปโอบไหล่ซินมันเข้ามาแนบกายแน่นและพากันเดินไปบ้านพัก
“ตอนเย็นมีปาร์ตี้ใช่มั้ยพี่นัท” อยู่ๆไอ้คนที่นั่งจดจ่อกับทีวีก็หันมาถามผมด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“อื้ม เราจะไปมั้ยล่ะ” ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงก่อนจะรั้งซินให้ลงมานอนทับอีกที
จมูกเรียวโด่งก็อดจะสูดดมความหอมหวานของแฟนสุดที่รักให้ชื่นใจไม่ได้
“อื้อ จั้กจี้นะ คงไม่มั้ง”
ซินมันดิ้นขลุกขลักไปมาเมื่อผมแกล้งหอมมันไปทั่วร่าง
เวลามันน่ารักมันก็น่ารักซะแบบนี้แหละ ไม่ให้รักได้ไงกัน
“ถ้างั้นก็รออยู่ในห้อง
ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดเข้าใจมั้ย มีอะไรก็โทรมา เข้าใจรึเปล่า” ผมสั่งมันยาวเหยียดจนมันต้องหันหน้ามาค้อนใส่วงโต
“ตาแก่ขี้บ่น” มันเบ้ปากน้อยๆก่อนจะดึงแก้มผมเล่นแล้วหัวเราะคิกคักสะใจ
“แก่อีกแล้ว เดี๋ยวคืนนี้ได้รู้แน่แก่ไม่แก่ยังไง”
ผมระซิบข้างหูมันเบาเบาก่อนจะขบกัดเล็กน้อยให้มันขนลุกเล่นๆ
“พี่นัทบ้า!” มันสะบัดหน้าหนีก่อนจะยันตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วหนีเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำซะดื้อๆ
ผมก็ได้แต่หัวเราะลั่นกับอาการเขินของมันก่อนจะโดนเสียงหวานตวาดลั่นออกมาจากห้องน้ำอีกที
...
..
.
“อ้าว? น้องซินของมึงอ่ะ” พอถามย่างกรายเข้ามาในปาร์ตี้เล็กๆริมหาดไอ้เพื่อนรักตัวดีก็เอ่ยถามแฟนสุดที่รักของผมเป็นอย่างแรกแทนที่จะถามไถ่เพื่อน
“มันไม่มา อยู่ในห้องนู่น
กูบอกให้เตรียมใจไว้คืนนี้ ที่รักอยากตามมาเองกูช่วยไม่ได้จริงๆนะ”
ผมเอ่ยเยาะเย้ยโอ้อวดมันไปงั้นแหละ
เห็นมันทำหน้าเอือมๆใส่ผมก็หลุดหัวเราะออกมาไม่ได้เหมือนกัน
“กูละหมั่นไส้มึงจริงๆเลยว่ะไอ้นัท แม่ง!! แฟนก็สวย
หญิงก็ตรึม” ยังไม่ทันให้ผมได้โต้ตอบมันกลับ
หญิงสาวแสนสวยในชุดเดรสเกาะอกผ้าบางที่ดูจะใส่สบายกาปรากฎร่างอยู่ตรงหน้าผมแทน
“พี่นัทคะ” ไม่ผิดคลาดครับ
วานั่นเอง
ผมยอมรับว่าคืนนี้เธอสวยจริงๆแต่ผมว่าถ้าซินมาใส่ชุดนี้คงจะสวยมากกว่าเป็นล้านเท่าแน่ๆ
แต่มันก็คงเป็นฝันเฟื่องล่ะครับ
ขืนไปเอ่ยปากบอกแฟนสุดที่รักแบบนั้นโดนตีหัวตายก่อนแน่
“มีอะไรรึเปล่า” ผมเอ่ยถามเธอกลับไปก่อนจะหันไปหลุดขำกับไอ้เพื่อนรักที่อ้าปากค้างไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เอื้อมมือไปตบหัวมันเบาเบาเพื่อเรียกสติทันที
“มึงแม่ง!” นั่นไงมันงอนแล้วเดินหนีทันที
แล้วมันก็ทิ้งผมไว้กับวาเนี่ยนะ ให้ตายเถอะ ขอบคุณมากเพื่อน!
“ไปเต้นกันมั้ยคะพี่นัท เพลงนี้วาชอบมากเลย”
อยู่ดีดีเธอก็ยื่นมือมาฉุดกระชากลากแขนผมเข้าไปร่วมในฟลอร์ทันทีทั้งๆที่ผมยังไม่ทันเอ่ยปากตอบอะไรเลย
แต่เข้ามาแล้วจะให้เดินหนีออกไปก็เสียมารยาทอยู่ไม่น้อย ผมก็เลยตามน้ำเต้นๆไปถือว่าเอามันส์ละกัน
พอเพลงนี้จบอีกเพลงก็เริ่มแทรกจังหวะเข้ามาใหม่ แต่ไอ้ที่เรียกความสนใจได้มากกว่าบทเพลงก็ดูเหมือนจะเป็นเสียงไอ้บาสที่ปล่อยสัตว์ออกมาเดินเล่นนอกสถานที่ให้ลั่นจนทุกคนต้องมองตามสายตามันไป
เห็นหรือเปล่าน่ะ
หรือเปล่าน่ะ รู้หรือเปล่าใครเค้ามองอยู่น่ะ
มองใบหน้าเธอ
มองจ้องเธอ เหมือนโดนสะกด(โอ้ย)
ฝันหรือเปล่าน่ะ
คงไม่น่ะ รู้ว่าคนอื่นเค้าก็มองน่ะ
ตัวเธอถูกจับจองไปด้วยสายตา
“สวยสัสอ่ะมึง” ไอ้น้องผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆผมหันไปพูดักบเพื่อนจนผมต้องหันไปมองบ้าง
ทีนี้ล่ะเหี้ยจริงอย่างไอ้บาสพูดเลย
“เหี้ย......ซิน!” ผมแทบอ้าปากค้างเมื่อไอ้คนสวยในชุดเกาะอกผ้าบางกระโปรงสั้นตรงหน้านั่นคือแฟนสุดที่รัก
ถึงมันจะเป็นบุญตาที่ผมได้เห็นก็ตามเถอะ แต่นี่ทุกคนจ้องมันตาวาวเลย
ใครทนได้ก็เป็นพระอิฐพระปูนดีๆนี่ล่ะครับ
“ใครให้ออกมา
แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้” ผมแทบจะอุ้มมันแล้ววาร์ปหายออกไปจากงานด้วยซ้ำถ้ามันไม่ออกแรงขึนผมไว้แล้วไม่ยอมเดินไปไหน
“ก็อยู่ในห้องมันเบื่อ
เห็นเค้าแต่งตัวสวยๆออกมางานกันเลยอยากแต่งมั่ง หิวแล้ว ไปหาอะไรกินก่อนนะ” ดู
นอกจากจะไม่ฟังและเกรงใจผมมันยังทำไม่สนใจแล้วเดินไปที่บาร์สลัดทันที เดือดร้อนผมต้องเดินตามติดเป็นเงาไปกับมัน
“เอ้า
คลุมซะ เดี๋ยวก็หนาวหรอก” ผมถอดเชิ้ตบางๆของตัวเองออกเปลือยอกแกร่งก่อนจะเอาเสื้อคลุมร่างบางๆของซิน
มันหันหน้ามาตวัดสายตาใส่ผมก่อนจะถอดเสื้อคืนผมหน้าตาเฉย
“ดูดิ๊คนเค้ามองกันทั่วเลยเนี่ย
แล้วย..” ผมทำทีจะบ่นมัน ใจจริงก็ไม่ได้กลัวซินมันหนาวหรอก หวงมากกว่า ดูแต่งตัวโชร์หวิวซะขนาดนี้ ไม่หวงก็บ้าแล้ว แต่ไม่รู้ชาติที่แล้วผมไปทำอะไรไว้มีตัวขัดขวางชีวิตตลอด
“พี่นัทคะ
หนีวามาแบบนี้วาเสียใจนะ ไปเต้นกันต่อเถอะ” คุณเธอปรี่เข้ามาดึงแขนผมทันทีโดยไม่ถามความเห็นผมสักนิดว่าอยากจะปล่อยแฟนสุดที่รักอยู่โชร์ความขาวอยู่คนเดียวตรงนี้หรือไม่?!
แกร๊ง !!! ยังไม่ทันถูกฉุดออกไปผมก็ได้ยินเสียงส้อมกับจานกระทบกันอย่างแรงมาจากตรงบาร์สลัด จนทั้งผมทั้งวาต้องหันไปมองซินที่ยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว
“เลือดด..!! ซิน!!”
ผมวิ่งเข้าไปหาซินทันทีเมื่อเจ้าตัวหันมาพร้อมเลือดสีแดงสดที่หยดติ๋งๆไหลลงมาจากฝ่ามือขาวนั่น ใบหน้าสวยเบะอย่างเต็มที่เหมือนจะร้องไห้เรียกให้ผมใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที
“เจ็บอ่ะพี่นัท..ฮรึก..” ไอ้ตัวแสบอวดเก่งของผมหายไปทันทีเมื่อได้แผล
ผมโอบไหล่มันมาลูบเบาๆก่อนจะใช้สายตาดูขนาดแผล
แต่พอจะพามันเดินออกไปจากตรงนี้ ซินกลับยืนนิ่งเบะน้ำตาเป็นเด็กเลยต้องอุ้มมันขึ้นและพาไปทำแผลแทน
“อ..เอ่อ..พ..พี่นัท” วาที่หน้าซีดเพราะเห็นเลือดดูจะตกใจไม่น้อยก็ได้แต่อ้ำๆอึ้งๆเรียกผม
แต่นาทีผมไม่สนใจอะไรเท่าซินแล้ว บางคนในงานที่เห็นเหตุการณ์ก็พากันตีหน้างงกันไปใหญ่
ดีที่ไอ้บาสมันเปิดเพลงกลบเกลื่อนเหตุการณ์ไปทุกคนจึงไม่ได้สนใจอะไร
...
.
“ทำอีท่าไหนเนี่ย
ยืนอยู่ดีดีให้มีดบาดมือ” ผมดุซินที่ดูจะหงิมๆลงไปทันที
มันเอาแต่นั่งก้มหน้าสำนึกผิดอยู่อย่างนั้นในขณะที่ผมทำแผลในมือให้
“ไม่รู้” กว่ามันจะตอบออกมาได้ผมนี่หมั่นไส้มันเหลือเกิน
สงสารก็สงสารนะแต่ก็ขำที่มันซุ่มซ่ามจนได้แผลมาเนี่ยแหล่ะ
ผมเอื้อมมือไปขยี้หัวมาปลอบใจเล่นๆมันถึงได้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันสักที
“หายแล้วเพี้ยง” ผมหยิบมือเล็กๆบางๆที่ถูกผ้าพันแผลสีขาวพันไปซะส่วนใหญ่ขึ้นมาก่อนจะเป่าลมเบาเบาใส่
ผมเห็นมันฉีกยิ้มก่อนจะก่นด่าออกมาอีก
“ไม่ใช่เด็กๆนะพี่นัท” ผมหัวเราะก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆมันบนเตียง
“แล้วตกลงงอนอะไรทำไมแต่งตัวงี้ออกไปได้
หื้ม?” ผมลูบหัวมันเบาเบาขณะที่มืออีกข้างก็เอื้อมไปโอบเอวมันไว้แน่น
ไม่ให้มันหนีด้วย มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆเลย
“ไม่ได้งอนสะหน่อย” ปากแข็งอีกแล้ว
นี่ผมอยากจะตะโกนบอกมันดังๆเหลือเกินว่าผมไม่ได้โง่นะคร้าบบบคุณน้องซินสุดที่รัก คบกันมาตั้งนานมีหรอที่ผมจะไม่รู้ว่ามันนอยด์อะไรตั้งแต่มาทริปแล้ว
มึนๆตึงๆแปลกๆ ปกติซินน่ะร่าเริงจะตายแต่พอมาทริปดูเงียบผิดปกติ
“คิดว่าพี่ดูไม่ออกรึไงซิน
มีอะไรก็พูดมาตรงๆ”
พอผมพูดน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาเท่านั้นล่ะมันก็หันมาตวัดสายตาใส่ทันที
ซินไม่ชอบให้ผมดุใส่สักเท่าไหร่ ผมก็ไม่ชอบที่มันไม่ยอมพูดออกมาตรงๆเหมือนกัน
“ก็แค่ไม่ชอบวาเฉยๆ” นั่นไงผมก็คิดแล้วไม่มีผิด มันจะงอนอะไรผมได้ล่ะนอกจากเรื่องวา
“มันจำเป็น
ไม่ทำพี่โดนคาดโทษได้นะซิน”
ผมบอกเหตุผลมันไปตรงๆมันก็พยักหน้าหงึกหงักเข้าใจแต่ก็ดูไม่เข้าใจอยู่ดี
“รู้แล้วน่ะ ถามพี่บาสมาแล้ว”
มันทำหน้ามึนตอบผมมา ไม่รู้มันไปถามไถ่อะไรมาจากไอ้บาสบ้าง แต่เท่าที่รู้ไอ้บาสคงโดนสอบจนหมดเปลือกแน่ๆ ว่าแต่ถ้าซินรู้แล้วมันจะมานอยด์ผมเรื่อง??
“อ้าว แล้วงอนเรื่องไร” มันก็นิ่งอีก ไม่ตอบอีก ลุกเดินหนีผมไปริมระเบียงอีก อะไรของซินวะครับ
โชติวุฒิงงมากมาย
“พี่นัท..” ซินมันทำปากพะงาบๆเอ่ยเรียกผมเบาเบาเหมือนจะถามอะไรแต่มันก็นิ่งไป
ผมเลยเนียนๆทำทีไปกอดมันจากข้างหลังซะเลย แปลกที่มันไม่ขัดขืนกลับยืนนิ่งก่อนจะหันหน้ามาคลอเคลียกับแก้มผม
“มีอะไรครับ” นานๆที๊ที่ผมจะพูดเพราะกับมันจริงๆจังๆ แต่ผมยังไม่ทันตอบอะไรเลยอยู่ดีดีคนตรงหน้าก็พลิกตัวหันหน้าเข้าหากันแล้วเอื้อมแขนมาโอบรอบคอก่อนจะมอบจูบหวานๆให้เฉยเลย
แต่มีหรอที่ผมจะทำงงเป็นไก่ตาแตก มีโอกาสก็คว้าไว้สิครับ!
“ซินรักพี่นัทนะ รักมากๆด้วย
ห้ามไปรักคนอื่นนะ” หลังจากจูบอันแสนหวานที่เจ้าตัวมอบให้ผมแล้ว ซินผละตัวเองออกก่อนจะใช้ท่าไม้ตายสุดโมเอ้ด้วยการทำตาแป๋วๆใส่และเบะปากนิดๆให้ดูน่าสงสารอย่างกับมันจะร้องไห้ออกมาซะอย่างนั้นแหละ
“ไม่รักครับ พี่รักซินคนเดียวนะ”
ผมตอบกลับไปทันทีเหมือนโดนมนต์สะกดอะไรสักอย่างไว้
พอเห็นซินมันยิ้มเขินๆออกมาผมก็ประทับจูบแผ่วเบาลงบนริมฝีปากสวยๆนั่นอีกครั้งแทนคำมั่นสัญญา
ก่อนเจ้าตัวจะตอบรับจูบของผมกลับมาเป็นอย่างดี
“อ..อื้อ” เสียงหวานของซินครางเบาเบาแต่ทำให้สติผลเตลิดไปไกลมากในตอนนี้
ร่างสวยที่ผมอุ้มมาวางลงบนเตียงบิดเร้าไปมาเพราะเหมือนซินก็กำลังต้องการสิ่งเดียวกับผมอยู่ในตอนนี้
ผมลงมือปลดชุดซินออกอย่างเชื่องช้าเพื่อที่จะได้ลิ้มรสความหวานไปทีละส่วนของซิน
ผมสวยที่ยาวจรดก้นของซินแผ่กระจายไปทั่วที่นานจนเผยให้เห็นต้นคอขาวๆที่ดึงดูดให้ผมไปประทับรอบไว้ซะเหลือเกิน
“อื้อ!” ซินมันฟาดมือมาที่ต้นแขนผมเบาเบาเมื่อผมดูดต้นคอมันจนเป็นรอยไว้อย่างแรง
ก่อนผมจะค่อยๆไล่จูบลงบาเรื่อยๆยังแผ่นอกกว้างของซินที่เปลือยเปล่าให้เห็นชัดเจนเมื่อผมค่อยรั้งชุดกระโปรงของมันลงมาต่ำเรื่อยๆ
ตุ่มไตสีชมพูที่เป็นจุดดึงดูดสายตาผมที่สุดไม่ได้ถูกปล่อยไว้เปล่า
ผมใช้มือของตัวเองข้างที่ว่างจากการปลดชุดของซินหยอกล้อมันเล่นจนร่างสวยๆต้องครางอื้ออึงออกมาไม่หยุด
ผมยกยิ้มน้อยๆที่ซินแสดงความพอใจออกมาได้เรื่อยๆ เสียงมันหวานจะตาย
ยิ่งพอมาฟังในเวลานี้ยิ่งพาลทำให้อารมณ์ผมปะทุมากขึ้นไปเรื่อยๆ
“อ๊ะ พี่..น..นัท” เพียงแค่ผมใช้ลิ้นหยอกล้อกับจุดกลางอกมันก่อนจะไล้ต่ำลงมาเรื่อยยังส่วนอ่อนไหวที่ตั้งชูชันซินมันก็จิกมือตัวเองลงบนหมอนใบนุ่มข้างๆทันที
“อื้อ อย่าแกล้งสิ” ซินมันแอบจิ๊ปากเบาเบาเมื่อผมละออกมาจากส่วนนั้นแต่ยังไม่ทันด่าอะไรผมก็ใช้ทั้งโพรงปากอุ่นครอบครองมันเข้าไปทั้งหมดก่อนจะงัดกลยุทธ์วิธีที่คิดว่าดีที่สุดออกมาหยอกล้อกับส่วนนั้นของซิน
ไม่ใช่ว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกของเราสองคน
แต่ผมอยากจะให้ซินมันจดจำทริปอันแสนเร่าร้อนครั้งนี้ไว้ให้ดีมากกว่า
“พ..นัท..ไม่ไหวแล้ว” เพียงแค่สุดที่รักเอ่ยปากบอกออกมาอย่างนั้นผมกลับยิ่งดุนดันส่วนอ่อนไหวที่อยู่ในปากเพื่อนำพาซินไปอย่างที่สุดทันที
ยังไม่ทันตั้งตัวของเหลวสีขาวที่หวานเฝื่อนก็ถูกปลดปล่อยออกมาเต็มโพรงปากอุ่นของผมทันที
ผมใช้ลิ้นไล้เลียริมฝีปากตัวเองที่เปรอะเปื้อนเบาเบาก่อนจะมองคนที่นอนหายใจหอบแฮกๆบนเตียงด้วยแววตาเจ้าเล่ห์
“อะไรเล่า ไม่ต้องมองเลยนะ”
ซินมันเผลอหันมาสบตาผมพอดีมันเลยทำทีเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
ผมล่ะอยากให้ซินเห็นหน้าตัวเองตอนนี้เหลือเกินทั้งแดงทั้งพราวไปด้วยเหงื่อ
ผมไม่รอช้าถอดเสื้อผ้าตัวเองออกก่อนจะเขวี้ยงมันไปกองจมอยู่กับเดรสสีขาวแสนสวยของซินบนพื้นข้างเตียง
ในขณะที่ซินมันหลบสายตาผมแล้วมองไปทางอื่นผมก็ไม่รอช้า
ยกนิ้วตัวเองขึ้นมาแลบลิ้นเลียจนชุ่มก่อนจะสอดเข้าไปยังช่องทางด้านล่างของซินทันทีสองนิ้วในครั้งเดียวกัน
“อ๊ะ!” ร่างบางๆที่หอบหายใจพลันสะดุ้งตัวเกร็งขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้าไปในช่องทางอุ่นร้อนนั้น
ผมก้มตัวลงมอบจูบอันดูดดื่มให้ซินทันทีเพื่อให้เจ้าตัวได้ผ่อนคลายตัวเองลงบ้าง
ลิ้นเล็กถูกผมต้อนจนมุมจนซินแทบจะหมดลมหายใจมันถึงได้เอากำมือตัวเองทุบๆลงบนอกผม
“ด..เดี๋ยวสิ!” ผมไม่รอให้ซินพูดจบก็แทรกแก่นกายของตัวเองเข้าไปในช่องทางที่เตรียมพร้อมไว้เมื่อครู่ทันที
ซินผวาเด้งตัวขึ้นมาโอบรอคอผมไว้แน่นในขณะที่ผมรู้สึกว่าช่องทางนั้นของซินมันกำลังตอดรัดผมแน่นเกินไปจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว
“อื้ม..ซิน พี่จะคลั่งตายเพราะเราอยู่แล้วนะ”
ผมกระซิบข้างหูซินมันไปเบาเบาก่อนจะใช้ปากขบกัดให้ซินมันบิดกายเสียวเล่นๆ
ผมไล่จูบซอกคอขาวอีกครั้งโดยที่ส่วนล่างก็ค่อยๆเริ่มขยับทีละนิดเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงผ่อนของคนที่ตอดรัดมันไว้
“อ๊ะ..อา..พ..พี่นัท” เพียงแค่ผมขยับสะโพกให้แรงและเร็วขึ้นซินมันก็ครางลั่นออกมาอีกก่อนจะใช้ปากงับเข้าที่บ่าผมพร้อมจิกเล็บบนแผ่นหลังกว้าง
เอาเข้าไปครับ ระบายให้เต็มที่เลยที่รักเพราะพี่ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
งานนี้ผมบอกเลยว่ามีแต่เรื่องเจ็บตัว
แต่มันก็คงคุ้มกันแหละ!!!
“อึก..พี่รักซินนะ”
ผมออกแรงขยับสะโพกตัวเองเข้าไปอีกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยความต้องการที่อัดแน่นออกไปภายในร่างกายสวยๆตรงหน้าที่ชุ่มเหงื่อไปจนหมด
ผมทิ้งตัวซบหน้าลงบนไหล่ของซินก่อนจะกดจูบเบาเบาบนเนินไหล่จนขึ้นรอยแดงอีกรอย
เห็นหน้าซินมันแดงๆเขินผมก็อดหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆ อยากจะกดจูบให้เป็นรอยไปทั่วทั้งตัวเลยถ้าไม่ติดว่าผมอาจจะโดนมันตีหัวแล้วฆ่าหมกบ้านพักก่อนน่ะนะ
“ซินก็รักพี่นัทนะ รักมากๆจริงๆ”
ซินมันรั้งผมเข้าไปกอดไว้แน่นก่อนจะกระซิบตอบจนพอสักพักก็ผล็อยหลับไปเพราะคงเพลียไม่น้อยเหมือนกัน
ผมจัดการเช็ดตัวนั่นนี่ให้ซินเสร็จก็เข้ามาฝังกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับมัน
ผมเอื้อมมือไปรั้งร่างเล็กๆเข้ามากอดไว้แน่น รั้งศีรษะเล็กๆของซินมาพิงอกแกร่ง
ก่อนจะรั้งฝ่ามือข้างที่พันแผลไว้ขึ้นมาจูบลงบนนั้นเบาเบาและปิดเปลือกตาหลับลึกตามร่างในอ้อมกอดไป
น่ารักแบบนี้จะให้ไปรักใครได้ยังไงกันล่ะครับคุณแฟน
...
..
.
“มึง กูว่าแม่งโคตรแปลกเลยว่ะ
ดูดิน้องวาของมึงไม่เข้ามาเซ้าซี้เลยนะเว้ยตั้งแต่เช้าเนี่ย” ผมที่กำลังจัดการกับอุปกรณ์นั่นนี่สำหรับกิจกรรมในวันที่สองอยู่ก็โดนไอ้บาสเข้าแทรกพร้อมใบหน้าที่ดูจะหาเรื่องเผือกอีกแล้ว
“มึงจะไปยุ่งอะไรกับเค้าวะ
น้องเค้าไม่มายุ่งกับกูก็ดีแล้ว กูจะได้ตัดปัญหาไป มึงรู้มั้ย ง้อเมียมันยากนะเว้ย” ผมสะบัดเสียงพูดตอบกลับมันไปก่อนจะปลีกตัวเดินหนีออกมาหาแฟนสุดที่รักที่ผมจัดการหาที่นั่งร่มๆไว้ให้
มือเรียวยื่นขวดน้ำดื่มเย็นๆมาให้ผมทันทีที่เดินเข้าไปหา อะไรจะน่ารักขนาดนั้น
“เบื่อมั้ย ไปรอที่ห้องก็ได้นะ”
ผมเอ่ยถามซินออกไปเพราะเป็นห่วง เห็นอากาศมันก็ร้อนใช่เล่น
แล้วนี่มันยังต้องมานั่งรอผมทำนั่นนี่อีก
ก็เมื่อเช้าผมดันสัญญาว่าจะพามันไปเดินช้อปที่ตลาดใกล้ๆนี้ไว้น่ะสิ
“ไม่อ่ะ พี่นัททำไปเหอะซินรอได้”
เพียงใบหน้าสวยฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้แค่นี้ผมก็มีกำลังใจทำงานต่อแล้ว
ผมไม่วายขยับหน้าเข้าไปใกล้ซินจนมันต้องถดหน้าห่างแต่ก็ไม่เร็วเท่าผมที่รีบมฝังจมูกลงบนแก้มแล้วสูดดมมาเต็มปอดก่อนจะวิ่งรี่กลับไปหาไอ้บาสทันที
แอบเหล่มองซินมันอยู่เหมือนกัน เห็นมันนั่งแก้มแดงหน้าแดงก่ำเลยล่ะ
คงจะเขินไม่เบาที่ถูกผมขโมยหอมแก้มกลางที่สาธารณะแบบนี้
…
..
.
“พี่นัท! ไปไหนคะ
วาไปด้วยสิ” น้องต้องการอะไรจากพี่กันแน่คร้าบบบบ
ทั้งวันไม่มีเรียกดันมาเรียกหากันตอนที่ผมจะออกไปเดินสวีทกับซินสองคนอีก
ผมเหล่ตาหันไปมองคนที่ยืนเกาะแขนผมอยู่ข้างๆเพื่อดูอาการแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ยอมพูดอะไร
“เอ่อ..”
“ไปกันเถอะพี่นัท” ซินแทรกเสียงขึ้นมาทันทีก่อนจะกระตุกแขนให้ผมเดินตามไป
และมันจะไม่น่าอึดอัดมากเท่านี้ถ้าน้องวาสุดสวยนั่นไม่เดินตามมาด้วยอย่างไม่มีความบางบนใบหน้าเลยแม้แต่นิด
“อื้ม..พี่นัท ซินหิวน้ำอ่ะ
ไปซื้อมาให้หน่อยสิ” เดินผ่านร้านมาไม่กี่ร้านแฟนสุดที่รักก็ดันบ่นออกมาซะดื้อๆ
ผมก็ได้แต่ตอบรับไปก่อนจะให้ซินหาที่นั่งรออยู่แถวนี่ก่อน
ย้ำนะครับว่าผมหาให้แค่ซิน แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นดั่งใจอีกเมื่อ...
“พี่นัท วาขอไปด้วยค่ะ
หิวน้ำเหมือนกัน” เธอส่งยิ้มหวานมาให้ผมแถมพร้อมจะดีดีตัวเดินมาขนาบผมทันทีถ้าไม่โดนซินสะกิดและรั้งไว้ก่อน
“ไม่ต้องไปหรอกวา ผู้หญิงเป็นเพศบอบบางนั่งรออยู่นี่ก็ได้”
ผมเห็นซินมันทำเสียงใสตาแป๋วใส่วาก็แอบหวั่นไม่ได้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนซินจะไม่ได้อยากให้ผมอยู่ด้วยสักเท่าไหร่
ผมจึงรีบปรี่ไปซื้อน้ำแล้วรีบกลับมาให้ทัน
กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับสองคนนี้ไปซะก่อน
…
..
.
“อ้าว? น้องวาเค้าหายไปไหนแล้วล่ะ” เพียงแค่ผมหายไปไม่กี่นาที กลับมาอีกทีน้องสาวคนสวยก็หายไปซะละ
เหลือแต่ซินที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว
“ทำไมล่ะ จะตามไปหาเค้ารึไงพี่นัท”
ซินมันหันมาทำตาเขียวใส่ผมจริงจังจนผมต้องหลุดขำมันออกไป
หึงได้น่ากลัวมากๆเล้ยย น่ากลัวแบบทำยังไงก็ยังน่ารักอยู่ดี
“ไม่ตลก” ซินมันยกมือขึ้นมากอดอกไว้พร้อมเบ้ปากนิดๆด้วยความไม่พอใจ
ซินคนเมื่อวานหายไปไหนแล้ว คนที่ไม่ขี้งอนแบบนี้น่ะ
“โอ๋ๆ ป่ะ ป่ะ
ไปเดินดูของกันต่อเนอะ” ผมก็ทำหน้าที่ง้อสุดตัวด้วยการทำเสียงอ้อนไอ้คนหน้าบูดพร้อมท่าทีน่ารักที่พยามมากแล้วจริงๆและดูเหมือนซินมันคงจะชอบใจด้วยล่ะมั้งถึงได้หลุดยิ้มออกมาจนได้
“พี่นัทแม่งบ้า” จากหน้าที่บึ้งกลับกลายเป็นเบะยิ้มด้วยท่าทีเขินอายตามประสาของซินมันทำให้ผมอดยิ้มตามไม่ได้เลยจริงๆ
ไม่มีวันไหนเลยนะที่ผมจะคิดเบื่อซิน จะทะเลาะจะงอนกันทุกวันก็ได้ถ้ามันทำให้ผมได้เห็นท่าทีน่ารักๆแบบนี้ของซินมันอีกไปนานๆ
“รอด้วยสิซิน” ผมตะโกนไล่ตามคนที่เขินจนต้องเดินหนีไปไกลให้หยุดรอกันก่อน
ซินมันก็หยุดก่อนจะหันมายิ้มให้ผมแล้วยื่นมือตัวเองออกมาให้ผมจับจูงได้อย่างง่ายดาย
ผมรีบวิ่งไปจับมือกับซินก่อนซินมันจะเอนหัวตัวเองซบลงบนไหล่กว้างๆของผมด้วยท่าทีออดอ้อน
น่ารักกว่านี้ไม่มีอีกแล้วจริงๆ!
...
..
.
.
Sin VS Va
หลังจากที่เราให้พี่นัทไปซื้อน้ำมาให้ซึ่งจริงๆแล้วมันก็เป็นขออ้างนั่นแหล่ะ
ไหนๆก็ไหนๆละอยากรู้ว่าทำไมคนหน้าหนาแสนสวยคนนี้ยังตามติดพี่นัทไม่เลิกสักที
“ตามมาทำไม ต้องการอะไรเหรอ เรื่องเมื่อคืนยังไม่ชัดพอ?”
เราเท้าแขนข้างที่ไม่ได้เจ็บตัวจากเรื่อง(ที่สร้างขึ้น)เมื่อคืนลงบนไหล่ของวาก่อนจะเอ่ยถามออกไปตามตรง
จะว่าไปเมื่อคืนก็ยังสะใจอยู่ดีแม้จะต้องเจ็บตัวมาเล็กน้อยก็เถอะ
แค่รอยแผลบนฝ่ามือที่จงใจเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่างมันก็คุ้มกันล่ะ
“วิปริต!” เธอไม่เพียงด่ากลับมา
ยังพยามฟาดฝ่ามือตัวเองลงบนแก้มของเราอีกด้วย ดีนะที่หลบทัน
เราหันกลับไปตวัดสายตาใส่อย่างโมโห ก็ไม่คิดว่าจะเล่นแรงขนาดนี้เหมือนกันนะแต่ภาพที่เรากับพี่นัทกอดกันแนบแน่นตรงระเบียงบ้านพักตอนที่เธอมาเห็นพอดีมันก็คงทำให้ช้ำใจอยู่เหมือนกันแหละ
มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆอยากยุ่งกับใครไม่ยุ่งดันมายุ่งกับพี่นัท คิดผิดแล้วล่ะวา...
เพี๊ยะ!! ฝ่ามือของเราข้างที่ไม่ได้เป็นแผลฟาดลงไปบนแก้มนุ่มๆจนขึ้นสีแดงเป็นรอยขึ้นมาทันที
วาทำทีเหมือนจะตกใจปนอึ้งๆอยู่ไม่น้อยที่เรากล้าตบหน้าเธอลงไปจริงๆ
“อย่ามายุ่งกับพี่นัทอีกไม่งั้นเจอยิ่งกว่านี้แน่!”
วายกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองเบาเบาก่อนน้ำตาเม็ดใสจะคลอขึ้นมาในดวงตากลมสวย
มันไม่ได้น่าสงสารแม้แต่นิดเลยด้วยซ้ำถ้าเทียบกับสิ่งที่เรากำลังรู้สึก
“คนของเรา เรารัก เราหวง!” เรากระแทกเสียงใส่วาไปอีกครั้งก่อนหล่อนจะเลิกๆลั่กๆลุกขึ้นแล้ววิ่งแจ้นหนีไปพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
ใบหน้าสวยยกยิ้มมุมปากจางๆก่อนจะหัวเราะสะใจในลำคอลึกๆ
ใบหน้าสวยยกยิ้มมุมปากจางๆก่อนจะหัวเราะสะใจในลำคอลึกๆ
“สวยเนอะ...แต่ร้ายไม่เบา”
จบเถอะเนอะ 555555555 ฟิคชั่ววูบ บายๆ 55
แถมเพลง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น