“ทำไมรับช้า..” เสียงหวานจากปลายสายเอ่ยขึ้นกับชายหนุ่มที่ยกผ้าขนหนูผืนเล็กในมือซับเหงื่อที่เกาะพราวบริเวณคางและตามลำตัว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนิ่ม
“เพิ่งออกกำลังกายเสร็จอ่ะ” เนื่องจากน้ำเสียงของปลายสายก็พอรู้ได้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดเล็กคิดน้อยอยู่แน่ๆ พลอยทำให้ชายหนุ่มพูดออกไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างเคยชิน
“แล้วไม่ไปซ้อมละครรึไง” น้ำเสียงปลายสายที่ดูโอนอ่อนลงก็พอทำให้นัทใจชื้นขึ้นมาบ้าง
“ไม่ไปครับ..นัทมีซ้อมมะรืนนั่นล่ะ”
ตอบไปก็พลางยกน้ำเปล่าขวดตรงหน้าดื่มไปแก้กระหายเรียกความสดชื่นให้กลับมาสู่ร่างกาย
“จะโทรมาบอกว่าวันนี้ไม่ต้องมาหานะ มีไปซ้อมคอนฯกะพี่โต๋” คำตอบของปลายสายแทบจะทำให้นัทต้องรีบกลืนน้ำในลำคอทันที ไหงวันนี้มีซ้อมแล้วไม่โทรบอกแต่แรก ดูในตารางงานซินมันก็ไม่มีนี่หว่า
“อ้าว แล้วไปตอนไหน ไปยังไง ซ้อมกะใครบ้างเนี่ย” คำถามที่ถูกยิงรัวจากฝ่ายนี้เรียกเสียงหัวเราะของปลายสายขึ้นมาในทันที พอที่จะได้ยินมันเล็ดลอดผ่านมาด้วยซ้ำ
“ใจเย็นดิ ทีละคำถามได้ป่ะ ทำอย่างกับป๊าซินแน่ะ”
“ไม่ได้หรอก ป๊าอุตส่าห์ฝากฝังซินไว้กับนัทแล้ว ต้องดูแลอย่างดี มดไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม” พูดไปถึงตอนงานมงคล(?)ของเค้าทั้งสองคนเมื่อสองปีก่อน ซึ่งยังคงไม่มีใครรู้ว่าวันนั้นมันเป็นวันมงคลสำหรับนัทและซินจริงๆ ไม่ใช่แค่คอนเสิร์ตของวง Singular หลังจบงานนัทก็อุตส่าห์พูดถ้อยคำซึ้งๆให้ว่าที่พ่อตาได้ใจอ่อนยกซินให้ แต่เกมส์กลับพลิกเมื่อพ่อตาบอกว่าฝากเอาเจ้าแมวตัวน้อยนี้ไปอยู่ด้วย ว่าที่พ่อตาของเขาก็ใจดีซะจริงๆยกซินให้อย่างว่าง่าย
“เว่อร์ !!” ถ้าเห็นหน้าได้นัทก็คงเห็นว่าตอนนี้ใบหน้าสวยเบะปากอย่างหมั่นไส้
“แล้วจะบอกได้ยังว่าไปอะไรยังไง” นัทออกน้ำเสียงมาดโหดขึ้นมา ไม่ใช่ว่าไม่ชอบให้ซินไปทำงานร่วมกับคนอื่น แต่แค่เป็นห่วงว่าคนตัวเล็กนี่จะไปทำงานยังไง จะกลับดึกรึเปล่า ไม่รู้เหมือนกันว่านัทกลายเป็นคนจุกจิกไปตั้งแต่เมื่อไหร่
“ก็เดี๋ยวป๊าไปส่ง อีกสักพักก็จะไปแล้วล่ะ ก็ไปซ้อมกันแค่ไม่กี่คนหรอกแต่แป๊ปเดียวก็เสร็จ” เมื่อโดนคุณพ่อประจำตัวอีกคนถามซินก็ตอบไปตามตรง มันก็ไม่มีอะไรให้โกหกอยู่แล้วนี่ เพียงแต่ในใจกำลังอมยิ้มกับการเป็นห่วงของอีกฝ่ายที่แสดงออกมาชัดเจนเหลือเกิน
“แล้วจะกลับยังไง ให้นัทไปรับมั้ย?”
“แน่ใจว่าจะมารับ..วันก่อนให้ซินรอเก้อตั้งสองชั่วโมง” พูดออกไปด้วยความอารมณ์เสีย ก็เมื่อวันก่อนนัทบอกจะมารับแล้วเป็นยังไงล่ะ ให้ซินนั่งรอเก้ออยู่ที่สตาร์บัคตั้งสองชั่วโมง แล้วมารู้ทีหลังว่าแอบหนีไปซิ่ง มันน่าโมโหมั้ยล่ะ
“โถ่ นัทขอโทษ...เดี๋ยววันนี้นัทไปรับนะ” พูดออกไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเบาเบา ก็รู้ว่าตัวเองผิดเต็มๆที่ลืมเวลาไปรับซินวันนั้น แต่อีกคนก็ยังโกรธไม่หายสักที
“ไม่ออกไปแรดที่ไหนหรอครับคุณนัท” ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดประชด ใบหน้าหล่อยกยิ้มหัวเราะชอบใจเมื่อโดนปลายสายด่าทางอ้อม
“ก็ไม่รู้สินะ” น้ำเสียงที่ตอบกลับไปนัทยอมรับว่ากวนประสาทมาก แต่ไม่รู้เขากลายเป็นคนอะไรแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเป็นความเคยชินแล้วล่ะที่จะทำให้อีกคนของเขาหัวเราะและยิ้มได้
“แค่นี้ล่ะ ซินไปซ้อมก่อน บาย~” ปลายสายไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรก็รวบรัดประโยคบอกลาแล้วกดวางสายไป
สองสามชั่วโมงต่อมา.....
“กลับก่อนนะครับ..สวัสดีครับพี่พี่” ใบหน้าสวยยกยิ้มพร้อมกับยกมือไหว้พี่พี่ที่มาร่วมซ้อมงานคอนเสิร์ตด้วยกัน ก่อนจะปลีกตัวออกนอกห้องและกดโทรศัพท์หาใครอีกคนที่บอกว่าจะมารับ แต่ก็ไร้การตอบรับแต่อย่างใด ใบหน้าสวยบึ้งขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อรู้สึกว่าตัวเองต้องอยู่กับการรอคอยอีกครั้ง มืออีกข้างที่ว่างเท้าเอวขึ้นมาอย่างอารมณ์ไม่ดีในขณะที่มืออีกข้างก็กดโทรศัพท์ไปด้วย บอกว่าจะมารับแต่ไม่รับสายเนี่ยนะ..!! ให้ตายเถอะ!! เอาจริงๆซินก็ไม่อยากนั่งรอเก้อแบบครั้งที่แล้วเหมือนกัน กว่าจะมารับเล่นเอาซะซินหลับไปหลายตื่นเลย
โทรศัพท์คู่ใจในมือถูกยัดลงไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนเจ้าของเรือนร่างบอบบางผมยาวที่กำลังอารมณ์เสียจะเดินไปนั่งม้านั่งไม้ด้านหน้าห้องซ้อม..เสียงหายใจฮึดฮัดกับสีหน้าหงุดหงิดของซินพอที่จะทำให้คนอีกคนที่มองมาในระยะร้อยเมตรเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ
“งอนหรอ?” จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของคนที่กำลังนั่งหน้าบึ้งตึง เรียกให้ร่างบางที่นั่งยันคางตัวเองสะดุ้งตัวรีบหันไปมองเจ้าของเสียงที่เอื้อมมือมาแตะไหล่เขาด้วยเบาเบา
“เฮ้ย! เล่นไรเนี่ย” จากใบหน้าสวยที่บึ้งตึงอยู่แล้วกลับเบะไปใหญ่อย่างอารมณ์เสีย เมื่ออีกคนทำเขาอกสั่นขวัญหายด้วยการโผล่มาเงียบๆแบบนี้
“โอ๋ๆ นัทขอโทษนะ นี่มาตั้งนานแล้วแต่นั่งเหม่ออยู่เลยลืม” นัทแกล้งพูดหาข้ออ้างไปเรื่อยทั้งทั้งที่จริงเขาเองก็นั่งมองประตูบานใหญ่ที่จะเปิดออกพร้อมกับคนของเขาที่เดินออกมาอยู่ตั้งนานสองนานแล้ว
“เหม่อดูผู้หญิงที่ไหนล่ะ” ร่างบางฮึดฮัดลุกขึ้นยืนแถมยังสะบัดหน้าเมินคนข้างหลังด้วยความไม่พอใจ
“คนที่ผมยาวๆทำหน้าบูดเป็นตูดลิงแถมนั่งอยู่ตรงม้านั่งด้วย” นัทก็พูดเรื่อยไปด้วยสีหน้าพอใจเมื่อคนข้างหน้าหันไปมาอย่างอยากรู้อยากเห็นว่าคนที่เขาพูดถึงคือใคร
“คนไหน..” เสียงหวานกดต่ำอย่างพอใจพร้อมหันหน้ากลับมาหาร่างสูงอย่างเอาเรื่อง
“คนนี้ไง” พูดจบมือแกร่งก็เอื้อมไปดึงเอวคนตรงหน้าเข้ามาแนบชิด พร้อมฝังจมูกโด่งลงไปบนแก้มขาวและสูดดมความหอมที่เคยชินจากร่างบางอย่างถือวิสาสะและไม่กลัวใครจะมาเห็นเลย
“อ๊ะ !! นัทบ้า...หยุดเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวใครมาเห็นขึ้นมาจะทำยังไง ... อ้ะ พอเลยย!!” ร่างบางของคนหน้าแดงพยามดิ้นออกจากอ้อมกอดของนัทแต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่มีก็ไม่เคยสู้ร่างกำยำตรงหน้าได้สักทีเลย แก้มขาวยิ่งถูกฉีดสีมากขึ้นเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมหยุดหอมแก้มเขาสักที
“พอแล้วก็ได้ ฮ่าๆ ป่ะ...กลับบ้านกันเนอะ” นัทยอมคลายอ้อมกอดคนตรงหน้า ก่อนจะขโมยมือของคนตรงหน้ามากอบกุมไว้แน่นและออกเดินนำไปยังลูกชายคนโปรดที่จอดแน่นิ่งรออยู่
“อื้ออ” ร่างบางจำยอมให้คนร่างสูงกว่าเดินจูงไปยังรถ รอยยิ้มหวานฉีกยิ้มขึ้นมาในทันทีเมื่อแอบลอบมองฝ่ามือหนาที่กอบกุมมือบอบบางไว้
อยากให้เราจับมือกันอย่างนี้ตลอดไป....
“ซิน..พรุ่งนี้สงกรานต์ไปไหนรึเปล่า” นัทเอ่ยแทรกความเงียบภายในรถกับเสียงดนตรีที่ดังคลอขึ้นมาเรียกคนที่นั่งหันหน้าออกนอกหน้าต่างรถให้หันขวับกลับมาทำหน้าสงสัยหนัก
“ถามทำไม...ปกติก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว นัทก็รู้นี่” คนที่เอาแต่นั่งเท้าคางมองถนนหันขวับกลับมาทำหน้าเป็นแมวงง ปกติเขาก็ไม่ได้ออกไปไหนอยู่แล้ว เบื่อจะตายกับความวุ่นวายช่วงสงกรานต์สู้นอนเล่นสบายเพลินๆที่บ้านดีกว่าอีก
“เผื่อซินอยากจะออกไปเล่นบ้าง ไม่เบื่อหรือไงเนี่ยอยู่บ้านทุกปีๆ” มือหนาย้ายจากพวงมาลัยรถมาขยุ้มเส้นผมที่ยาวเหยียดเล่นอย่างหมั่นไส้คนที่นั่งจ้องตาแป๋ว
“ไม่เห็นน่าเบื่อเลย...ทำไมอ่ะ จะหาเรื่องอะไรมาแกล้งซินอีกหรอ?” สายตาหวานใสเมื่อครู่ดูจะขุ่นมัวขึ้นมาเมื่อนึกได้เมื่อปีทีแล้วที่นัทมาแกล้งเขาวันสุดท้าย เข้ามาสาดน้ำในห้องหาเรื่องให้เหงื่อออกอีก
“เปล่าซะหน่อย...รึอยากโดน” ถามกลับไปด้วยแววตามีเลศนัยน์ก่อนจะโดนฝ่ามือบางตีไปบนแขนอย่างแรง
“บ้า!! แล้วปีนี้ไม่ไปต่างจังหวัดกับครอบครัวแล้วหรือไง”
พูดประชดไปอย่างหมั่นไส้คนเจ้าเล่ห์ที่ยิ้มกรุ้มกริ่มกลับมาให้อย่างเดียว
“ไม่ไปแล้ว อยู่กับเมียดีกว่า”พูดออกไปทั้งทั้งที่รู้ชะตาตัวเองว่าต้องโดนฝ่ามือบางฟาดเข้าให้อีกรอบ คนอะไรเขินน่ารักชะมัดเลย เป็นยังไงตั้งแต่วันแรกที่เจอกันซินก็ยังเป็นอย่างนั้นเรื่อยมา
“ปากมันดีอย่างนี้นี่เอง!” เสียงหวานกระแทกเน้นอย่างต้องการจะประชดคนปากไม่ดีข้างๆทั้งทั้งที่พวงแก้มขาวกลับขึ้นสีแดงจัดโดยไม่รู้ตัว
“ก็ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเลยอ่ะ นัทคิดถึ๊งคิดถึงพี่ซิน” น้ำเสียงออดอ้อนของคนขับที่ทำหน้าหมาหงอยทำให้ซินแทบอยากจะฟาดหน้าไปรัวๆ ยิ่งทำปากจู๋หน้าอ้อนสักเท่าไหร่ยิ่งชวนให้ซินหมั่นไส้ขึ้นไปอีก
“ไม่ต้องมาอ้อนเลยก็เจอกันอยู่ทุกวัน จะมาคิดถึงอะไรอีกล่ะ”
สายตาก็พลันมองกลับไปยังคนที่หันหน้าไปมองดูถนนอย่างรู้ทัน
“โธ่...ซินอ่ะ” น้ำเสียงทุ้มอ่อนยวบลงในทันที นึกน้อยใจเมื่อคนข้างๆไม่ยอมตามใจอะไรเขาบ้าง
“ถึงแล้ว....ซินไปก่อนนะ” ประจวบพอดีเมื่อนัทขับมาถึงหน้าบ้านซิน ใบหน้าหล่อหันไปมองคนข้างๆที่กำลังปลดสายเข็มขัดด้วยแววตาละห้อย
“อะไรอีกอ่ะ...จะเอาอะไรบอกมาตรงๆ” เมื่อหันกลับไปมองคนขับอีกทีก็ได้รับสายตาเว้าวอนที่ส่งมาให้ซะอย่างนั้น
“ไปนอนบ้านนัทนะ..”ดวงตากลมกระพิบถี่อย่างน่ารักแต่หารู้ไม่มันไม่ได้ดูน่ารักอย่างที่ต้องการเลยสักนิดในสายตาของซิน แต่กลับจะพาให้ซินหลุดขำกับการกระทำแสนอ้อนของนัทมากกว่า
“ไม่ต้องเลยกลับบ้านได้แล้ว ขับรถดีดีนะ เป็นห่วงรู้มั้ย” พูดจบก็เขยิบหน้าเข้าไปใกล้ สัมผัสริมฝีปากตัวเองลงไปอย่างแผ่วเบากับริมฝีปากของคนตรงหน้าก่อนจะลงจากรถและเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้คนหล่อขับรถกลับบ้านไปอย่างเซ็งๆ
13 เมษายน ..... สวัสดีวันปีใหม่ไทย : )
เมี้ยวววว~ ตุ้บบบบ!! หลังจากที่เจ้าแมวตัวอ้วนกลมร้องเสียงดังเพื่อปลุกคนบนเตียง ฝ่าเท้าเล็กก็กดน้ำหนักลงบนตัวของคนที่นอนซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มทันที
“อื้อ....แสงดาว! ซินจะนอน” ดวงตากลมปรือขึ้นมามองดูสิ่งมีชีวิตบนตัวก่อนจะเอื้อมมือไปปัดเบาเบาให้ลงไปจากที่นอน ร่างบางพลิกตัวหนีเจ้าแมวตัวกลมไปอีกทาง ก่อนจะหลับตาพริ้มอีกครั้ง
“ขี้เซาจังเลยพี่ซิน” ไม่ทันได้หลับลงอีกครั้งก็ได้ยินเสียงกระซิบเบาๆข้างๆหูดังขึ้นมาพร้อมกับลมอุ่นที่ถูกเป่าใส่
“อื้อ....” ร่างบางบิดตัวในทันทีด้วยความรู้สึกที่เสียววาบขึ้นมา ดวงตากลมปรือขึ้นมองดูอีกครั้งก็พบเข้ากับร่างสูงตรงหน้าที่อยู่ในชุดเสื้อลายดอกสีเขียวนอนเท้าแขนยิ้มแป้นให้
“ตื่นได้แล้วน่าซิน จะนอนไปถึงไหนห้ะ” เมื่อเห็นคนตรงหน้าดึงผ้าห่มขึ้นมาบังหน้าและเตรียมจะหลับลงอีกครั้งร่างสูงก็ได้บ่นออกมาเสียงดังพร้อมเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มลง
“แล้วนัทมีอะไรเนี่ย มาปลุกทำไมแต่เช้าห้ะ!”
ร่างบางลืมตาขึ้นมาเต็มตื่นพร้อมกับจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจเอาซะมากมาก
“ไปเล่นน้ำกันนะ นะ นะ” พูดจบพลางทำเบะปากอ้อนซินอย่างสุดๆ ไม่รู้นัทกลายเป็นคนขี้อ้อนมากขนาดนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เดี๋ยวนี้ก็ชักจะอ้อนเยอะเหลือเกิน
“โอ้ยยย ซินไม่ชอบออกไปเล่นน้ำนัทก็รู้นี่ จะมาตื้อทำไมเนี่ย” ซินพลิกตัวหันหนีไปอีกฝั่งที่มีเจ้าแมวตัวกลมนั่งสะบัดหางพลิกไปมาอย่างสบายใจ
“โธ่ นะครับพี่ซินนะ” มือหนาสอดรั้งเข้ามาภายใต้เสื้อนอนของคนขี้เซา ก่อนจะรั้งคนตรงหน้าเข้ามากอดแนบแน่น น้ำเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างๆใบหูของคนตรงหน้า
“ไม่เอาหรอก” กลับกลายเป็นว่าน้ำเสียงหวานติดจะอ่อนโยนลงมาแทนที่จะดุเหมือนเมื่อครู่
“นะครับ..ที่รัก” น้ำเสียงทุ้มกระซิบลงข้างๆใบหูซินอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับมีการประทับจูบเบาเบาบนโหนกแก้มให้คนขี้เซาได้แก้มแดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย
“โอ้ยย..นัทอ่ะ!! ไปก็ไป ชิ” ซินรีบดีดตัวออกมาจากอ้อมกอดของคนข้างหลังที่ติดจะอ้อนซะเหลือเกิน ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ แต่ก็ยังจะปั้นหน้ามึนตึงไม่พอใจใส่คนบนเตียงและเดินหนีเข้าห้องน้ำไปทันที
ซ่าส์~~~ น้ำอีกถังที่สาดเข้ามาอย่างจังบริเวณกระจกรถด้านหน้าที่ตอนนี้มีคราบแป้งดินสอพองเปรอะอยู่บ้างแล้ว
“โหยยย !! เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย แล้วจะได้เล่นมั้ยถามจริง?” คนที่นั่งหาววอดๆบ่นออกมาอย่างเหลืออดเพราะนี่ก็ปาไปเกือบสองชั่วโมงแล้วที่รถยังติดอยู่บนถนนเส้นนี้
“น่านะ...นัทก็อยากให้ซินออกไปสนุกบ้างก็เท่านั้น” พูดไปก็พลางหันไปหาคนที่นั่งกอดอกไม่พอใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มนิ่มเล่นอย่างเอาใจ
“รอรถติดนี่สนุกมากเลย!” เสียงหวานประชดอย่างเห็นได้ชัดทั้งยังขยับหัวหนีฝ่ามือของนัทอีกด้วย ดูก็รู้ว่างอนตัวเท่าบ้าน
“งั้นเดี๋ยวจอดไว้แถวนี้ก็ได้เนอะ เดี๋ยวเราเดินกันไปเองก็ได้” นัทหักเลี้ยวรถเข้าไปยังซอยเล็กๆที่พอจะหาที่จอดได้ ก่อนจะทิ้งรถไว้ตรงนั้นและจูงมือพาซินเดินไปแทน
“พี่สาวครับ ผมขอปะแป้งพี่ได้มั้ยครับ?” ยังไม่ทันไรเด็กผู้ชายตัวน้อยที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าซินพร้อมถังที่ใส่แป้งดินสอพองในมือ
“ครับ..ได้สิครับ” ริมฝีปากบางฉีกยิ้มหวานอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักแต่ก็จำยอมให้เด็กน้อยเอาแป้งดินสอพองมาป้ายหน้าทั้งแก้มซ้ายและขวา
“พี่สาวน่ารักจัง ฮิฮิ” เมื่อเด็กชายตัวน้อยได้ป้ายแป้งดินสอพองบนหน้าคนสวยเต็มที่แล้วจึงวิ่งหายออกไปทันที
“ไม่ต้องมาขำเลยนะนัท!”
ซินทำเสียงดุใส่คนข้างๆที่ไม่คิดจะห้ามหรือช่วยอะไรเลยยืนยิ้มยืนขำอยู่นั่นล่ะ มันน่าโมโหซะจริง
“คร้าบบบบบ ไปต่อกันเถอะเนอะ” พูดจบก็เอื้อมมือไปดึงหัวซินเข้ามาซบก่อนจะพาเดินโอบซินไปตลอดทาง เพราะรอบข้างนั้นมีแต่สายตาที่ดูไม่น่าไว้วางใจเอาซะมากมายเหลือเกิน เขาก็หวงคนของเขาเหมือนกันนะ...
“ว้ากกก” ซินตะโกนลั่นเมื่อโดนฉีดน้ำใส่มาจากด้านหลัง ก่อนคนสวยจะรีบหันขวับกลับไปมองที่มาของหยดน้ำเหล่านั้น
“ไม่เปียกเลยแล้วจะสนุกได้ยังไงกันครับ” ชายหนุ่มรูปหล่อส่งยิ้มมาให้ซินพร้อมกับเล็งปืนฉีดน้ำเพื่อจะยิ่งใส่อีกครั้ง
“ฟู่~~~” ปืนฉีดน้ำขนาดใหญ่ยิงกลับไปก่อนที่อีกฝ่ายจะยิงกลับมาทัน แต่คนที่ฉีดใส่ชายหนุ่มรูปหล่อนั้นกลับไม่ใช่ซินน่ะสิ
“ขอโทษครับ....พอดีเมียผมเค้าไม่ค่อยสบายเล่นไม่ค่อยได้น่ะครับ” ใบหน้าหล่อส่งสายตาที่ซินเองก็ไม่ทันมองใส่ชายหนุ่มรูปหล่อคนนั้น ก่อนชายคนนั้นจะทำหน้างุนงงเล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินห่างออกไป
“พูดอะไรเนี่ย !! อายเค้าบ้างมั้ย? นัทนิ่!!” ซินสะบัดหน้าใส่นัทที่พูดคำว่าเมียได้เต็มปากไม่อายคนอื่นเลย
“ก็มันจริงนี่ นัทไม่ผิดซะหน่อยนะซิน” พูดจบก็ยังตีหน้ามึนตึงใส่ซินอยู่ดีเรียกให้อารมณ์ซินแทบจะปะทุขึ้นมา
“แล้วนี่พาซินมาเล่นน้ำไม่ใช่หรอ? ไม่ให้เปียกแบบนี้จะเล่นยังไง เอามานี่เลย!!” มือเรียวบางที่ยังไม่โดนน้ำสักนิดเอื้อมไปแย่งปืนฉีดน้ำของนัทมาทันทีด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างหนัก ก่อนซินจะเดินดุ่มๆหายไปวงผู้คนที่กำลังสาดน้ำกันอย่างสนุกสนาน
“เห้ยซิน !! เดี๋ยวก่อน รอด้วย” นัทที่เผลอหันไปถอนหายใจแป๊ปเดียวหันกลับมาก็ไม่ทันเห็นร่างบางแล้วว่าเดินหายไปไหน ใบหน้าหล่อที่เคร่งเครียดชะเง้อมองหาร่างบางของเขาแต่ก็ไม่เจอสักที ก่อนจะตัดสินใจเดินตามซินเข้าไปในกลุ่มคนเหล่านั้นแทน
ฝ่ายซินที่อารมณ์เสียเดินหนีนัทเข้ามาในกลุ่มคนก็มัวเพลินเมื่อถูกคนนั้นคนนี้สาดน้ำใส่ แถมยังโดนป้ายแป้งบนใบหน้าเพิ่มอีก แล้วซินเองก็ยิงน้ำตอบกลับไปอย่างสนุกสนานจนลืมไปเลยว่าใครอีกคนที่เขาทิ้งไว้นั้นจะเป็นห่วงมากขนาดไหน....
“ฟู่~~ แกร่ก แกร่ก” ร่างบางเริ่มหมดสนุกเมื่อน้ำในปืนฉีดน้ำเริ่มหมดลง ก่อนสายตาคู่นี้จะกวาดไปรอบๆมองหาจุดเติมน้ำแต่ไม่ทันไรก็ดันโดนน้ำจากคนรอบข้างๆสาดเข้าให้ซะแล้ว
“อ้ะ...ขอทางหน่อยครับ” ซินรีบก้มหัวงุดลงหลบสายน้ำที่สาดเข้ามาอีกระลอกใหม่ นี่เขาเองก็เริ่มชักจะกลัวแล้วสิเมื่อคำขอของเขาไม่ได้ผลกับคนรอบข้างเลย
“อึก...” ซินยกมือขึ้นบังสายน้ำที่พุ่งใส่หน้าเขา ก่อนจะรีบๆวิ่งหาทางออกไป
ซินหลบมาอยู่ในมุมที่มองเห็นได้ทั่วแถมยังไม่มีคนเล่นน้ำบริเวณนี้ด้วย สายตาคู่สวยสอดส่องไปยังบริเวณถนนด้านหน้าที่เขาเองก็เพิ่งเอาชีวิตรอดออกมาได้ พยามมองหาร่างสูงของเขาที่มาด้วยกันกลับไม่ยักจะเจอสักที ร่างบางพลันรู้สึกผิดขึ้นมาตะหงิดๆที่งอนแล้วหนีมาอย่างนี้ แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ นัทอยากหาเรื่องกวนประสาทให้เขาโมโหตลอดเวลานี่ ช่วยไมได้...
แต่ไม่ทันไรที่จะกวาดมองออกไปไกลสายตาที่เฉียบคมของซินก็ดันไปสะดุดกับชายหนุ่มหัวเห็ดที่ยืนเล่นน้ำอยู่ด้านหน้าที่ห่างออกไปไม่ไกล เนื้อตัวเปียกปอนไปหมดไม่ต่างอะไรไปจากซินเลยด้วยซ้ำ แต่ที่แปลกและแตกต่างมากๆก็คือสาวๆนมโตที่ยืนรุมล้อมนั่นอยู่คืออะไร !!! นัท !!!!!!!!!!!!
“ขอโทษครับคนสวย...มาเล่นน้ำกันมั้ยครับ” เสียงเรียกจากข้างหลังเรียกให้ซินต้องหันขวับไปหา ตรงหน้าซินคือชายหนุ่มที่จัดว่าหล่อมากเลยทีเดียวแหล่ะ แถมในมือก็ยังมีขันน้ำเล็กๆที่ถือเตรียมจะสาดใส่ร่างบางที่ยืนหน้ามึนอยู่อีกด้วย
“เอ่อ...ขอโทษครับ พอดีผมจะกลับพอดี” ซินที่กำลังอารมณ์เสียตอนนี้ตัดสินใจปฏิเสธไป เขาไม่อยากไปเล่นน้ำแล้ว หมดสนุกตั้งแต่เห็นนัทสนุกสนานอยู่ท่ามกลางสาวๆพวกนั้น
“ผู้ชายหรอเนี่ย….เอาเถอะ น่านะครับ ไปเล่นน้ำด้วยกันเถอะ” ถึงชายหนุ่มจะมีทีท่าเหวอเล็กน้อยเมื่อรับรู้ว่าร่างบางที่ยืนสวยตรงหน้าเป็นผู้ชายแต่ก็ยังตื้อให้ไปเล่นน้ำด้วยอยู่ดี
“ไม่เอาหรอกครับ ผมจะกลับแล้ว”
ซินตัดสินใจพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ถ้าครั้งนี้คนตรงหน้ายังตื้ออยู่อีกเขาก็จะไม่ทนแล้วเหมือนกัน
“นะครับ..” ชายหนุ่มตรงหน้าโดนปฏิเสธไปอีกครั้งแต่ก็ไม่มีท่าทีจะเดินหนีออกไปไหน มือหนาของชายแปลกหน้าเอื้อมเข้ามาโอบเอวซินหน้าตาเฉยก่อนจะดึงให้เดินไปด้วยกัน
“เห้ย !! ปล่อยเดียวนี้เลย ผมบอกว่าไม่ก็ไม่สิ” ร่างบางที่แอบเซตามแรงดึงที่เอวสะบัดตัวหนีคนที่ถือวิสาสะโอบเอวเขาหน้าตาเฉยด้วยความไม่พอใจอย่างมาก ไม่เคยมีใครทำแบบนี้เลยยกเว้นนัทคนเดียว
“เค้าบอกว่าไม่ก็ไม่ไง!” ร่างสูงของใครอีกคนพรวดเข้ามากระชากมือชายหนุ่มรูปหล่อที่กำลังจูงมือซินออก ก่อนจะเข้ามายืนกั้นอยู่ตรงหน้าซิน
“ยุ่งอะไรด้วยวะ” จากรอยยิ้มที่หล่อๆกลับกลายเป็นใบหน้าบึ้งตึงที่ชวนหาเรื่องทันที
“นี่เมียกู มึงต่างหากยุ่งอะไรด้วย” เมื่อเห็นคนตรงหน้าทำทีท่าว่าจะเอาเรื่องฝ่ายนัทเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน ใช่ว่าเมื่อกี๊ไม่เห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง
“นัท พอเหอะ..กลับกันนะ” ซินเอื้อมมือไปดึงแขนตรงหน้าให้หันกลับมาสนใจกัน เขาเองก็ไม่อยากจะมีเรื่องกับพวกคนที่พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวเองนักหรอก ซินไม่รอคำตอบจากนัท มือบางออกแรงดึงให้นัทเดินตามออกมาในทันที
“จิ๊..!” น้ำเสียงเหวี่ยงเบาเบาของนัททำให้ซินต้องหยุดเดินลงและหันกลับไปมองคนที่ยอมเดินตามมาข้างหลัง
“ใจเย็นสิ” ซินกลับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อดับไฟร้อนในใจของนัทและเดินจูงมือนัทแหวกผ่านกลุ่มคนออกไปดังเดิม
“คนแบบนั้นมันน่าโดนสักหมักสองหมัด”ในระหว่างที่ทั้งสองอยู่บนรถด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจฮึดฮัดของคนขับเท่านั้น ซินเองก็ไม่อยากจะพูดอะไรด้วย รู้ว่าคนข้างๆกำลังโมโห แต่เขาเองก็โมโหไม่ต่างกัน
“เรื่องมันแล้วไปแล้วน่านัท” ซินพูดออกมาด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง ที่เขายังหงุดหงิดอยู่อย่างนี้ไม่ใช่เพราะเรื่องตาหนุ่มรูปหล่อคนนั้นคนเดียวหรอกนะ
“ถ้านัทมาไม่ทันซินไม่ปล่อยให้มันลูบทั้งตัวแล้วรึไง” คนขับที่กำลังอารมณ์เสียทุบมือลงไปบนพวงมาลัยรถอย่างโมโห
“นัท !! จะดูถูกซินเกินไปแล้วนะ ทีนัทยืนให้ยันผู้หญิงนมโตพวกนั้นลูบไล้ล่ะ ซินยังไม่พูดถึงเลยนะ” อีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดอารมณ์ออกมาบ้าง ก็ในเมื่ออีกคนพูดหาเรื่องเขาก่อนนี่นา
“ที่ซินโมโหคือเรื่องผู้หญิงพวกนั้นอย่างเดียวหรอ ไม่มีเรื่องของไอ้ผู้ชายคนนั้นเลยว่างั้น” ถึงแม้ในใจจะแอบรู้สึกดีที่อีกคนหึงหวงเขา แต่ดูทีท่าซินไม่มีแม้แต่จะรู้สึกโมโหผู้ชายคนนั้นสักเท่าไหร่เลย รึว่าชอบกันแน่!?
“นัท....อย่ามั่วได้มั้ย ซินว่าใจเย็นก่อนแล้วเราค่อยคุยกันดีกว่า” ในเมื่อคิดว่าพูดอะไรออกไปก็คงไม่เป็นผล ซินเลยตัดสินใจจบปัญหาด้วยการเงียบไปทั้งสองฝ่าย ปล่อยให้ไฟในใจดับมอดลงก่อนแล้วค่อยคุยกัน นั่นคือหนทางที่ดีที่สุด
สงกรานต์นี่มันร้อนสมชื่อรับเมษาจริงๆเลย
แต่ที่ว่าร้อนน่าจะเป็นใจคนมากกว่านะซินว่า......
กรึก... มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูรถทันทีเมื่อมาถึงคอนโด ซินไม่เอะใจอะไรที่นัทไม่พาไปบ้าน เพราะทั้งสองคนเคยตกลงกันไว้แล้วว่าถ้าหากทะเลาะกันหรือมีปัญหาอะไรกัน ไม่อยากให้ใครคนนึงหนีกลับบ้าน ไม่อยากให้พ่อแม่ไม่สบายใจ ขอให้มาเคลียร์กันในพื้นที่ส่วนตัวก่อน ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องเล็กแค่ไหนก็ตาม ยังไงก็ต้องเคลียร์ให้จบ ซึ่งพอมาถึงนัทไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก ปล่อยให้ร่างบางเดินตามขึ้นไปบนห้องด้วยความเงียบระหว่างเขาสองคน
ครั้งนี้นัทรู้ว่ามันเป็นการทะเลาะกันที่งี่เง่ามาก แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง แต่แปลกที่เขาเองก็ยังไม่ชินสักที
“จะอาบน้ำก่อนมั้ย?” เมื่อนัทไขกุญแจเข้ามาในห้องแล้ว ร่างสูงตัดสินใจเดินไปยังตู้เย็นก่อนจะเปิดเอาน้ำดื่มมาดื่มให้ร่างกายสดชื่นสู้กับความร้อนด้านนอกกับความร้อนในใจสักหน่อย นัทรินน้ำอีกแก้ววางไว้ให้ซินก่อนจะเอ่ยถามอีกคนที่พอเข้ามาในห้องก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาพร้อมเปิดทีวีดูเลย
“นัทไปอาบก่อนเถอะ...” ในมือของซินยังคงมีรีโมทที่เจ้าตัวกดไปเรื่อยไม่ได้สนใจใครอีกคน อาจเพราะซินเองก็ยังแอบเคืองไม่หายอยู่เหมือนกันเรื่องผู้หญิงพวกนั้น ทั้งทั้งที่รู้ว่าการออกไปเที่ยวแบบนั้นยังไงก็ต้องเจอเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว แต่ยิ่งนึกภาพหญิงสาวพวกนั้นกับใบหน้าหล่อของนัทที่ยิ้มจนแก้มจะปริแล้วยิ่งโมโหทวีคูณ
“ไม่เอาอ่ะ...อาบด้วยกันนะ” อยู่ดีดีใบหน้าหล่อที่ซินเพิ่งนึกถึงไปเมื่อครู่ก็เอาจมูกโด่งรั้นมาหายใจรินรดแก้มอยู่ข้างข้าง แถมยังกระซิบด้วยน้ำเสียงอ้อนแบบแปลกๆซะด้วย
“อื้อ... ไม่ต้องเลย ไปอาบเลยไป๊” ซินขยับตัวหนีห่างออกมาจากใบหน้าหล่อที่เกือบจะฝังจมูกลงบนแก้มแต่ก็ไร้ผล เมื่อมือข้างซ้ายของนัทรวบเอวซินไว้ไม่ให้ขยับไปไหน
“นะครับ...นะ”น้ำเสียงทุ้มที่ติดจะเซ็กซี่เอ่ยกระซิบเบาเบาข้างใบหูซิน พร้อมทั้งลมอุ่นร้อนที่พัดผ่านชวนให้รู้สึกหวิวๆ
“ขี้อ้อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” เมื่อโดนจู่โจมเข้าเรื่อยๆคนอย่างซินก็ไม่เคยใจแข็งได้สักทีหรอกกับลูกอ้อนของนัทเนี่ย ใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมาเบาเบาเมื่อโดนขโมยหอมฟอดใหญ่หลังจากพูดจบ
“ก็อ้อนแบบนี้กับซินคนเดียวแหละ” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าได้เขินอายจนหน้าแดงจัดนัทก็อดยิ้มกับความสำเร็จของตัวเองไม่ได้ ก่อนจะค่อยๆช้อนร่างบนโซฟาขึ้นมาในอ้อมอกและพาเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน
ก็เพราะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากมายที่จะต้องมาโกรธมาทะเลาะกันให้รู้สึกไม่ดีไป มันก็แค่ต้องการให้ใครสักคนรู้สึกบ้างว่าการทำอย่างนั้นเราไม่ชอบ และ แค่อยากให้ใครอีกคนเอาใจแค่นั้นเอง : )
“หายโกรธนัทแล้วยัง” คนที่นั่งซ้อนหลังร่างบางอยู่ค่อยๆนวดไหล่ของคนตรงหน้าเบาเบาอย่างเอาใจ เพราะนัทเองก็รู้ว่าตัวเองผิดที่ยอมให้ผู้หญิงพวกนั้นมาลูบไล้รุมล้อม ก็แค่อยากประชดใครอีกคนที่เดินหนีเขาไปเท่านั้นเอง
“ไม่ได้โกรธสักหน่อย” คนปากแข็งก็ยังปากแข็งอยู่วันยันค่ำอยู่ดี ใบหน้าสวยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนที่กำลังนวดไหล่ให้อย่างเอาใจเลยสักนิด
“ปากแข็งจังเลยนะ..แบบนี้ต้องโดน” ยังไม่ทันพูดจบนัทก็ขยับตัว เอี้ยวหน้าไปหาคนที่นั่งซ้อนตัวเองอยู่ก่อนจะค่อยๆจรดริมฝีปากตัวเองลงไปยังริมฝีปากอุ่นร้อนของคนด้านหน้า โดยมือทั้งสองข้างก็รวบรัดมือของซินไว้อย่างแน่นหนาไม่ยอมให้หรุบดิ้นออกจากอ้อมกอดอย่างง่ายดายเลย
“อื้ออ อึก !!” ซินออกแรงดิ้นสุดตัวเมื่อถูกขโมยจูบไปอย่างนั้น ทั้งพยามดิ้นยังไงก็ไม่หลุดจากฝ่ามือที่รวบแขนเขาไว้อยู่ดี จนเมื่อเกือบจะหมดลมหายใจนัทถึงจะปล่อยให้เป็นอิสระได้ มันน่าโมโหซะจริงๆเลย -^-
“ซินจะขึ้นแล้ว !” ร่างบางเอ่ยขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะใช้มือของตัวเองจับขอบอ่างเลยยันร่างตัวเองในอ่างน้ำให้ลุกขึ้นแต่ก็ไม่ทันมือของอีกคนอยู่เหมือนเคยที่เอื้อมมือกอดเอวเขาไว้ตอนไหนก็ไม่รู้ แถมยังไม่ยอมปล่อยให้ลุกง่ายๆด้วย
“รีบไปไหนล่ะ.. ยังไม่ตอบนัทเลยนะว่าหายโกรธรึยัง”ใบหน้าหล่อหลุดหัวเราะออกมาเบาเบากับท่าทีของซิน เนื้อตัวขาวน้ำนมออกสีแดงระเรื่อโดยที่ซินไม่ทันรู้ตัวเลย
“ก็บอกว่าไม่ได้โกรธไง....................ก็แค่หวง” น้ำเสียงหวานของซินเอ่ยอย่างแผ่วเบาจนเกือบไมได้ยิน แต่ในความเงียบแบบนี้แม้แต่เสียงลมหายใจของซินนัทก็ได้ยิน..
“หวงแบบนี้บ่อยๆก็ดีสิ นัทชอบเวลาซินหวงนัท” พูดจบก็ยิ่งรวบรัดคนตรงหน้าเขามากอดไว้แน่นจนลืมไปแล้วว่าร่างกายของทั้งเขาและซินก็ต่างเปลือยเปล่าจนสัมผัสได้อย่างแนบเนื้อมาก
“ดี...งั้นซินจะลองยอมให้คนอื่นลูบนั่นนี่บ้างจะได้เจ๊าๆกัน ... เนอะ!” ได้ยินนัทพูดงั้นใจจริงก็แอบหมั่นไส้ว่าตัวเองคงโดนแกล้งอีกแล้วแน่ๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะประชดกลับไปเหมือนกัน
“โธ่...ซินอ้ะ ล้อเล่นน่า” มือทั้งสองข้างของนัทกลับไม่ได้กอดรัดอยู่แค่ที่ตรงเอว ตอนนี้กลับลูบไล้วนลงไปยังบริเวณท้องน้อยให้คนด้านหน้าได้ขยับหยุกหยิกตัวมากขึ้นกว่าเดิมอีก
“นัท ! อย่าแกล้งกันสิ” เสียงหวานพูดชื่อของคนขี้แกล้งไปอย่างดังเมื่อมือหนานั้นไล้วนผ่านยังส่วนอ่อนไหวของซินที่มันเริ่มมีอาการแปลกๆขึ้นมาตั้งแต่ที่โดนจูบจากนัทแล้วล่ะ
“งั้นขึ้นกันดีกว่าเนอะ ..............บนเตียงนะครับ” ใบหน้าสวยแอบยกยิ้มขึ้นมาจางจาง แอบนึกอยู่ว่าถ้าหากไม่มีประโยคหลังมาต่อท้าย คืนนี้คงมีใครสักคนได้นอนนอกห้องบ้างล่ะ
พูดจบนัทก็ค่อยๆช้อนร่างซินขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ อุ้มขึ้นก่อนจะวางคนในอ้อมอกให้นั่งลงที่ปลายเตียง เรือนร่างที่เปลือยเปล่าหยดน้ำเม็ดใสเกาะพราวอยู่ทุกส่วนบนร่างกาย ซึ่งไม่ต่างอะไรจากอีกคนเลย มือหนาที่กุมผ้าขนหนูผืนน้อยไว้ค่อยไล่เช็ดตั้งแต่ใบหน้าสวยเรื่อยลงมา จากร่างกายขาวนวลที่พราวไปด้วยน้ำค่อยๆเผยให้เห็นผิวสีน้ำนมที่ชัดขึ้นเมื่อถูกผ้าขนหนูผืนน้อยซับร่างกายให้แห้ง ผ้าขนหนูในมือของนัทถูกทิ้งลงบนพื้นเมื่อซับหยดน้ำหมดแล้วทุกส่วนบนร่างกาย นัทเอื้อมมือไปหยิบบางอย่างที่หัวเตียงก่อนจะหันกลับมาสนใจกับเรือนร่างของอีกคนที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียง มือหนาสวมใส่อะไรบางอย่างไว้ที่ปลายเท้าของซิน โดยที่ดวงตาคู่กลมก็จ้องมองด้วยความสงสัย
“นัทให้ซินนะ..” สร้อยข้อเท้าอันสวยถูกสวมอยู่บนข้อเท้าข้างซ้ายก่อนจะตามด้วยการประทับจูบเบาเบาลงบนสร้อยข้อเท้าอันนั้นให้ร่างบางบนเตียงได้เขินอายไปเบาเบา เพชรรูปดาวอันน้อยที่ห้อยอยู่บนสร้อยข้อเท้าส่องแสงระยับกระทบกับแสงโคมไฟบนหัวเตียงเล็กน้อยพอให้ซินได้สังเกตเห็นได้ชัดขึ้น
“รูปดาวนี่ก็หมายถึงความรักของซินที่คอยเป็นแสงสว่างให้นัท” ริมฝีปากหนาค่อยๆเคลื่อนขึ้นมายังต้นขาอ่อนของซิน ทุกครั้งที่ริมฝีปากอุ่นทาบทับไปบนผิวเนื้อเนียนนุ่ม ไม่เพียงแต่สัมผัสเพื่อให้ร่างตรงหน้าได้รู้สึกเสียวขึ้นมาอย่างเดียว ทั้งยังดูดเม้มเล็กน้อยให้พอขึ้นรอยอีกด้วย
“อื้อ..” ใบหน้าสวยที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกต้องการที่ปกปิดไว้ไม่ได้ทั้งแววตาและสีหน้า ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อความรู้สึกวาบหวิวค่อยๆเพิ่มทวีคูณมากขึ้น
“เป็นความรักที่ส่องแสงงดงามให้นัทมาตลอด” มือหนาทั้งสองข้างไล้วนอยู่ตรงสะโพกรูปงามของซิน ทั้งริมฝีปากหนาก็ยังจูบไล่ขึ้นมาเรื่อยจนถึงส่วนกลางของร่างตรงหน้าที่ดูจะชูชันขึ้นมาเล็กน้อย ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นมาเมื่อสีหน้าของซินดูจะทรมานไม่น้อยกับความรู้สึกครึ่งๆกลางๆของตัวเอง
“นัทรักซินนะ...” ริมฝีปากหยักจูบลงบนยอดส่วนอ่อนไหวนั้นเบาเบาก่อนจะผละออกมาโดยที่ส่วนนั้นของซินก็กลับชูชันขึ้นมาทันทีเมื่อถูกสัมผัสไปอย่างแผ่วเบาจากนัท ร่างบางบนเตียงทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นเตียง มือทั้งสองของคนบนเตียงกำผ้าปูที่นอนไว้อย่างแน่นเพราะความรู้สึกตอนนี้พุ่งเข้ามาอย่างสุดขีด ความต้องการของซินมากขึ้นจนเกือบจะควบคุมไว้ไม่อยู่
“อื้อ...รู้แล้วน...น่ะ” เสียงหวานสั่นเครือตอบกลับไปตามนิสัย เปลือกตาคู่สวยหลับตาลง คิ้วทั้งสองข้างผูกเข้าหากันเพียงเพราะอารมณ์ที่พุ่งขึ้นมา
“หึหึ” นัทยกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อคนบนเตียงถูกปลุกอารมณ์ได้มากขนาดนั้น ไม่รอช้านัทจัดการใช้โพรงปากอุ่นของเขาเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหวของซินในทันที ความอุ่นร้อนของโพรงปากทำให้ส่วนอ่อนไหวนั้นตื่นตัวขึ้นมากกว่าเดิม ลิ้นร้อนไล้วนสัมผัสไปทั่วยอดปลายส่วนอ่อนไหวอย่างชำนาญ เพราะยังไงนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกของนัทและซิน เพียงแต่ครั้งนี้นัทกลับชำนาญมากขึ้นไปอีกขั้นมากกว่า
“อ๊ะ .. น..นัท อย่า..แกล้ง” ถ้อยคำที่ร่างบนเตียงพยามจะเอื้อนเอ่ยออกมาให้มากที่สุดบอกให้คนขี้แกล้งหยุดยั่วเย้าส่วนอ่อนไหวของเขาสักที แรงดูดดุนส่วนอ่อนไหวที่เป็นช่วงๆที่นัททำนั้นทำให้อารมณ์ของซินไม่ได้ปลดปล่อยสักที
“จุ้บ...” ริมฝีปากอุ่นร้อนใช้ลิ้นดุนดันส่วนอ่อนไหวของซินอย่างสนุกปากก่อนจะใช้แรงดูดอีกครั้งสุดท้ายและถอดถอนโพรงปากของตัวเองออกมา จูบลงบนปลายยอดที่ปริ่มน้ำอีกครั้งก่อนส่วนนั้นจะปลดปล่อยหยดน้ำสีขาวออกมาเปรอะใบหน้าหล่อได้พอดิบพอดี
“อึก...ส..สมน้ำหน้า” เมื่อความต้องการของซินถูกปลดปล่อยออกมา ริมฝีปากสวยก็ยกยิ้มขึ้นมาจางๆอย่างสะใจเมื่อใบหน้าหล่อเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำสีขาวข้นของเขา
“ขำอะไรครับ...หืม” ร่างสูงจากที่ทิ้งตัวนั่งคุกเข่าอยู่ค้างๆเตียงก็ค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างบนเตียงทันที มือหนาทั้งสองข้างรวบแขนของซินขึ้นสูงก่อนจะจัดการฟัดแก้มของร่างบนเตียงไปข้างละหลายๆทีอย่างหมั่นไส้
“อื้อ..ฮ่าๆ พอแล้วน่า จักจี้นะ” ใบหน้าสวยส่ายไปมาอย่างน่ารักเมื่อถูกจับฟัดไปอย่างนั้น
“ซินล่ะรักนัทมั้ย?” ใบหน้าหล่อคมตรงหน้าที่อยู่ห่างไปเพียงไม่ถึงนิ้วเอ่ยถามพร้อมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอยากต้องการคำตอบ
“รักสิ...รักมากด้วย ทั้งรักทั้งหวงเลยนะ บ่องตรง!” พูดจบก็ฉีกยิ้มหวานกว้างๆให้นัทที่คร่อมร่างของตัวเองอยู่ด้านบน
“เดี๋ยวนี้วัยรุ่นเหลือเกินนะ ทำตัวน่ารักมากอย่างนี้ต้องให้รางวัล” พูดจบก็แอบยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะยกร่างบอบบางตรงนี้ให้หัวไปถึงหมอน จมูกโด่งรั้งกดสัมผัสดมกลิ่นกายอันหอมหวานของซินทบริเวณลำคอขาวที่คอยยั่วยวนเขาตลอดเวลา ริมฝีปากหยักหนากดจูบลงไปตามๆกันจนเกิดรอยแดงขึ้นมา
ลิ้นร้อนที่เพิ่งจัดการส่วนอ่อนไหวของซินไปเมื่อครู่กำลังลากลิ้นสัมผัสความหวานของร่างตรงหน้า ร่างสีขาวน้ำนมที่หอมละมุนชวนให้กลืนกินทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ความหวานที่ยังคงตราตรึงใจตลอดเวลาที่ได้สัมผัส ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอยากสัมผัส ยิ่งสัมผัสยิ่งทำให้อยากครอบครอง เมื่อได้ครอบครองกลับกลายเป็นความหวงแหน ความหวานของซินนี้นัทอยากเก็บไว้คนเดียว อยากให้ซินมอบให้นัทแค่คนเดียวไปตลอดชีวิต...
“อ้ะ...ซินเจ็บ” มือทั้งสองข้างถูกปลดปล่อยจากคนตรงหน้าผวาเข้าโอบรอบคอนัททันทีเมื่อความเย็นจากนิ้วเรียวยาวของนัทสอดเข้าไปในช่องทางสีสวย เพียงแค่นี้ความเจ็บก็โลดแล่นเข้ามายังส่วนนั้นทันที ซินก็แอบนึกโมโหตัวเองอยู่เหมือนกันที่ยังไม่รู้สึกชินสักที
“ครับ..ใจเย็นๆนะ” นัทก็ไม่เคยคิดเบื่อที่จะต้องคอยปลอบประโลมร่างตรงหน้าทุกครั้งที่มีอะไรกัน เพียงเพราะแค่คนตรงหน้าให้ได้มากขนาดนี้เขาเองก็รู้สึกดีมากอยู่แล้ว นัทละริมฝีปากจากแผงอกกว้างของซินมายังริมฝีปากได้รูปที่กำลังขบกัดริมฝีปากด้านล่างของตัวเองเพื่อระบายความเจ็บปวด ลิ้นร้อนของนัทพยามเปิดปากของอีกคนให้ตัวเองได้ลิ้มรสชาติความหวานของซินเพิ่มขึ้นอีกในขณะที่ซินก็ยอมอ่อนคล้อยตามไปเมื่อถูกมืออีกข้างของนัทไล้วนเล่นอยู่บริเวณยอดอกสีสวย
“อืม...เข้ามาเถอะ” ซินละริมฝีปากออกจากนัท และพูดอย่างนั้นเพราะความต้องการของซินก็พุ่งแล่นตามขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ร่างบางไม่รอคำตอบจากคนตรงหน้า มือเรียวเล็กเอื้อมไปถอดถอนนิ้วเรียวยาวของนัทออกในทันทีก่อนจะค่อยๆสัมผัสแก่นกายของคนตรงหน้าและจ่อบริเวณช่องทางของตัวเอง
“ใจร้อนไปไหนเนี่ย..หืม” รอยยิ้มหล่อถูกฉีกขึ้นจางๆกับการกระทำของซินที่ดูจะน่ารักไปหมด แก้มสีขาวก็แดงจัดจนน่าจับมาฟัดเล่นอีกสักสองสามที นัทปล่อยให้ซินจับแก่นกายของตัวเองสอดเข้าไปในร่างของซินโดยระหว่างนั้นไม่ลืมที่จะเบี่ยงเบนความสนใจซินไปทางอื่นด้วยการก้มลงใช้ลิ้นจูบไล่บริเวณแผงอกขาวและหยอกล้ออยู่กับยอดอกสวยของคนตรงหน้า
“อา....อึก น...นัท” เมื่อมือเรียวเล็กสอดแก่นกายเข้าไปได้ครึ่งทางก็แทบจะกรีดร้องออกมาเมื่อส่วนนั้นของนัทมันใหญ่เกินจะรับไหว แต่ก็ทั้งทั้งที่ทำกันมาหลายครั้งแล้ว ของคนตรงหน้าก็ยังคงขนาดเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ คนบ้าอะไรใหญ่ได้ขนาดนี้ -/////- ซินก็ได้แต่แอบคิดในใจอยู่คนเดียวทั้งทั้งที่กำลังเจ็บจนร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“ชู่วห์....ใจเย็นสิครับ” นัทเอ่ยปลอบประโลมคนที่ทำตัวน่ารักข้างๆหูก่อนจะขบกัดไปเล็กน้อยอย่างยั่วยวน เมื่อรับรู้ได้ถึงความผ่อนคลายของคนตรงหน้าในขณะที่มือเรียวเล็กอีกข้างของซินก็จิกลงบนแผ่นหลังนัทอย่างต้องการหาที่ระบายความรู้สึกเหล่านี้ มือหนาจึงทาบทับฝ่ามือบางของซินก่อนจะค่อยขยับแก่นกายของตัวเองให้สอดเข้าไปให้ได้จนหมด
“อ๊าห์...” เมื่อแก่นกายของนัทเข้าไปได้จนหมด มือเรียวเล็กก็ผละออกมาจากบริเวณช่วงล่างของนัทก่อนจะย้ายมาโอบรอบคอคนตรงหน้าทันที ดวงตากลมที่ปรือฉ่ำไปด้วยความต้องการและหยดน้ำตาใสใสถูกนิ้วโป้งของนัทเกลี่ยออกไปจนหมด ริมฝีปากหนาจูบซับลงบนหน้าผากมนที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อของซินอย่างรักใคร่ ก่อนส่วนล่างของนัทจะทำหน้าที่ต่อไป
“นัทชอบเสียงซินนะ ยั่วกันสุดๆเลย” ในขณะที่ส่วนล่างของทั้งสองกำลังโยกสอดรับกันดี นัทก็ก้มหน้าไปกระซิบเบาๆข้างหูของคนที่ทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้ง มือหนาทั้งสองข้างค้ำยันกับพื้นเตียงไว้ก่อนจะสอดใส่จังหวะรักให้เร็วขึ้นไปอีก
“บ้า !” เรียวขาสวยยกขึ้นพาดเอวคนด้านบนเพื่อที่จะได้ให้นัทขยับได้อย่างถนัดและลึกขึ้นไปอีกจนซินก็รู้สึกดีตามไปด้วย ส่วนอ่อนไหวของซินที่นัทยังไม่ได้แม้แตะต้องอีกรอบชูชันขึ้นด้วยตัวเองเพียงเพราะความรู้สึกเสียวซ่านที่นัทมอบให้ ทำให้ความต้องการของซินพุ่งขึ้นสูงพอๆกับนัทในตอนนี้
“แต่ก็รักนี่....อือ..อืม” นัทจูบลงบนกลุ่มผมยาวของซินก่อนจะโยกช่วงล่างให้เร่าร้อนมากกว่านี้
เสียงเตียงที่ขยับเอี๊ยดอ๊าดยามค่ำคืนภายในห้องดังก้องชัดเจนไปทั่วห้องปนกับเสียงครางของทั้งสองคนที่ยังคงดังสลับกันไปมา บทสนทนาที่เริ่มน้อยลงแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าที่ตามมาหลังจากจบกิจกรรมรักของทั้งสอง หยดน้ำสีข้าวที่ไหลปริ่มออกมาจากช่องทางสีสวยของซินล้นออกมาเปรอะเปื้อนที่นอนรวมถึงหน้าท้องของนัทที่เปรอะเปื้อนไปด้วยความต้องการของซินที่ปลดปล่อยออกมาในระยะเวลาใกล้กัน เสียงแอร์ที่ดังหึ่งชัดเจนมากขึ้น เมื่อลมหายใจที่ดังถี่ค่อยๆช้าลงพร้อมกับร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนที่นอนกอดกันภายใต้ผ้าห่มผืนหนา..ความหนาวของทุกสิ่งภายนอกไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวอย่างที่คิด เพียงเพราะมีหัวใจของอีกคนอยู่ใกล้ๆ แค่นั้นมันก็อบอุ่นมากพอที่จะใช้ชีวิตต่อไปในแต่ละวัน...
END.
สวัสดีวันปีใหม่ไทยย้อนหลังค่ะ :)
ฟินน้อยๆแก้คิดถึงศิลปินเนอะ....
สร้อยข้อเท้าพี่ซินแต่เปลี่ยนตรงดาวให้เป็นเพชรนะ มโนเอา 55
บ่องตงงงงงง
ตอบลบโคดฟินเบยยย =.,=
คถ นาง ซกล T^T