ขอบคุณรูปพี่ซินจากChandelier Music และรูป(พี่ณัฐ)ไม่ทราบเครดิต
“ผมกับเค้า
เราห่างกันมาได้สักพักแล้วครับ ส่วนเหตุผลนั้น ผมขอไม่พูดถึงดีกว่า”
ดูเหมือนวันนี้จะเป็นอีกหนึ่งวันที่ไทม์ไลน์หน้าเฟสของใครหลายๆคนดูจะมีความสุขกันน่าดู
เพราะเมื่อวันก่อนนั้นเพลงประกอบละครของใครบางคนเพิ่งถูกปล่อยให้โหลดเป็นเพลงรอสายในโทรศัพท์
แน่นอนว่าข่าวนี้คงจะถูกแชร์ และคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนคลับ ‘Singular’ ก็คงได้ฮือฮากันน่าดูเพราะเสียงของคนที่พวกเค้ารอคอยกำลังจะกลับมาอีกครั้ง
แต่ไม่ใช่สำหรับเขา...
กล่องพัสดุหลายสิบอันวางเรียงรายอยู่บนพื้นห้องเพื่อเตรียมนำไปส่ง
ในขณะที่เจ้าของห้องกำลังกดปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงพร้อมถอนหายใจออกมาเบาเบา
ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันนานมากแค่ไหนแล้ว
รู้แค่ว่าตอนนี้เราต่างเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองด้วยกันทั้งคู่
ผมยินดีถ้าเค้าจะมีความสุข
เส้นทางของเค้าไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไรผมยังคงยิ้มรับและให้กำลังใจเสมอ
“ณัฐวันนี้มาประชุมที่ค่ายด้วยนะ” นั่นคือสายจากพี่ที่ทำงานเมื่อเย็นขณะที่ในตอนนี้ฝีเท้าผมกำลังเหยียบคันเร่งลูกรักเพื่อไปยังที่นั่นซึ่งผมไม่ได้ไปเหยียบมันสักพักใหญ่แล้ว
มันคงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปเหยียบที่นั่นอีก แต่วันนี้กลับแปลกไปกว่าเดิม...
“มาแล้วเหรอณัฐ” ปกติผมต้องโดนด่าประจำทุกๆครั้งที่เข้ามาถึงค่ายเพราะผมมักจะเป็นคุณชายสายเสมอของที่นี่แต่นั่นมันหลายเดือนมาแล้ว
“ครับ” ผมเพียงยิ้มพยักหน้าตอบออกไปก่อนจะเดินเข้าไปในห้องประชุมใหญ่อย่างรู้งาน
“เอ้อ เดี๋ยวรอซินสักแป๊ปนะ
เห็นว่าใกล้จะถึงแล้ว” ขาผมถึงกับชะงักเมื่อพี่ชายคนสนิทเอ่ยถึงบุคคลนั้น
หัวใจผมกลับเต้นแรงแปลกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับซิน ผมไม่ได้ดีใจที่ได้เจอกับเค้า
ผมแค่กำลังหวั่นกับเรื่องบางเรื่องอยู่ หลังจากพี่แกพูดเสร็จผมก็เดินเข้าห้องประชุมโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
ผมเข้าไปนั่งรอในห้องประชุมได้ไม่นาน สักพักประตูห้องก็เปิดออกมาพร้อมกับชายหนุ่มร่างบางที่วันนี้ใส่เชิ้ตสีน้ำตาลอ่อนคลุมทับด้วยเสื้อบางๆสีดำกับกางเกงเข้ารูป
หมวกและแว่นตาสีดำแบรนด์หรูที่เจ้าตัวสวมอยู่ถูกถอดออกและวางมันไว้บนโต๊ะตรงหน้าที่เจ้าตัวนั่งลง
ผมไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพราะคิดว่าอีกคนก็คงไม่ได้สนใจผมที่นั่งอยู่ในห้องนี้เหมือนกัน
เรื่องประชุมในวันนี้ก็คือเรื่องการทำอัลบั้มเดี่ยวของซินที่เจ้าตัวเคยเปรยๆเอาไว้ว่า
Soon
นั่นแหล่ะ
พี่ๆเค้าอยากจะเรียกเราสองคนมาคุยให้รู้เรื่องว่าการทำอัลบั้มครั้งนี้มันเป็นยังไง
ซึ่งจริงๆผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันจำเป็นถึงขนาดต้องเรียกผมมาคุยด้วยเลยเหรอ
นี่มันงานของซินคนเดียวทั้งนั้น
“ตกลงก็เอาตามนี้ เข้าใจมั้ยณัฐ?”
ผมที่กำลังเหม่อๆคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยต้องสะดุ้งเมื่อพี่พี่เค้าเรียกถามผม
ผมเพียงพยักหน้าตอบกลับไปด้วยท่าทีไม่ค่อยใส่ใจอะไรมากนัก แต่ใครเล่าจะรู้กันว่าผมตั้งใจฟังมันทุกๆคำพูดทุกๆรายละเอียดซะมากกว่า
“เข้าใจก็ดีแล้ว
วันนี้พี่ก็เรียกมาประชุมแค่นี้แหละ แยกย้ายๆ” พี่แกก็ยิ้มๆตอบกลับมาก่อนจะกอบเก็บแฟ้มงานแล้วเดินออกไปจากห้องเหลือผมกับซินไว้สองคน
ในทีแรกผมก็รอให้เค้าเดินออกไปก่อนแล้วเดี๋ยวผมค่อยออกไปเพราะผมไม่อยากไปเจอเค้าที่ด้านนอกรอให้เค้ากลับไปก่อนดีกว่าแล้วเราจะได้ไม่ต้องเจอกัน
แต่นี่กลับไม่ใช่ ต่างคนต่างไม่มีทีท่าจะลุกจากเก้าอี้จนผมต้องฮึดลุกขึ้นใจแข็งก้าวเท้าเดินออกไปจากประตู
“ณัฐ”เสียงของใครบางคนเอ่ยชื่อผมก่อนที่ผมจะเอื้อมมือไปเปิดประตู
ผมชะงักฝีเท้าและยืนค้างอยู่ตรงนั้นสักพักใหญ่
จนคนที่เอ่ยชื่อเรียกผมจะยอมพูดอะไรออกมา
“สบายดีมั้ย”
ผมควรจะตอบไปว่ายังไง อยู่คนเดียวก็สบายดี แบบนี้รึเปล่า
“ก็ดี” ผมตอบไปสั้นๆง่ายๆที่ซินคงเข้าใจความหมายมัน
ปากผมเกือบจะเอ่ยคำบอกลาพร้อมเดินหนีออกไปอยู่แล้วถ้าซินไม่พูดอีกประโยคขึ้นมาซะก่อน
“ณัฐโอเคใช่มั้ยเรื่องที่ซินจะทำอัลบั้มนี้”
ผมก็นึกว่าเจ้าตัวจะพูดอะไรออกมา จริงๆซินไม่จำเป็นต้องถามผมหรอกนะ
ไม่จำเป็นเลยเพราะยังไงซินก็ต้องทำ
“อย่าถามณัฐเลยซิน
ยังไงก็..ยินดีด้วยนะ” ผมพูดออกไปจากความรู้สึกข้างใน
ผมบอกแล้วว่าผมจะยินดีกับทุกเรื่องที่ซินทำ ยินดีถ้าอีกคนจะมีความสุขกับสิ่งที่ทำ
“...” ดูเหมือนอีกคนจะไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย
ผมก็ได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนให้ตัวเองก่อนจะบอกลาซินจริงๆ
“ยังไงณัฐกลับก่อนนะ โชคดีนะซิน”
ผมตัดใจเดินออกไปจากห้องประชุมโดยที่อีกคนไม่ได้รั้งไว้อีก
ผมพยามสลัดความคิดเหล่านี้ออกจากหัวตัวเองออกไป แต่ดูเหมือนมันคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เพราะมันคือเรื่องของซิน คนคนเดียวที่ทำให้ความคิดผมยังจมปลักอยู่กับเรื่องนี้
ผมยืนพิงรถตัวเองที่จอดอยู่บนชั้นก่อนจะเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้าตรงหน้า
บางทีการที่ผมอยู่คนเดียวเงียบๆบ่อยๆก็ดีเหมือนกัน มันทำให้ผมจัดการกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้มาก
เรื่องราวที่ทั้งดีและไม่ดีเหล่านั้นที่เคยผ่านมา
อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมรู้ว่าความสุขมันเคยเกิดขึ้นแล้วจริงๆ
“ณัฐ..” มันคงเป็นความบังเอิญล่ะมั้งที่อีกคนเพิ่งลงลิฟต์ที่อยู่ไกลๆนั่นออกมาพร้อมเร่งฝีเท้ามายังลานจอดรถก่อนจะสอดสายตามองหาอะไรบางอย่าง
ซึ่งดูเหมือนเจ้าตัวจะตกใจเล็กน้อยที่เห็นผมยืนอยู่ตรงนี้
และไม่รู้ว่าเพราะอะไรซินถึงได้เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆผม
“รอป๊ามารับเหรอ” ผมก็ถามออกไปตามมารยาทจริงๆเพราะปกติเวลาเราเลิกงานป๊าก็มักจะมารับซินแต่บางครั้งผมเองนี่แหล่ะที่เป็นคนไปส่ง
“เปล่า..” ซินหันมามองหน้าผมก่อนจะหันกลับไปทางเดิมและตอบกลับมา
ใช่ว่าผมไม่สังเกตว่าเจ้าตัวถอดแว่นออกแล้วเหลือไว้แค่หมวกใบเดียว
“อ้าว แล้วนี่กลับยังไง” ผมขมวดคิ้วน้อยๆทั้งๆที่ไม่ได้หันกลับไปหาคนถูกถามแม้แต่นิด
“ซินบอกป๊าว่าณัฐจะไปส่ง” ประโยคนี้ทำเอาผมต้องหันไปหาคนที่พูดมันออกมา
ไม่รู้เจ้าตัวต้องการอะไรและไม่รู้ว่าที่พูดออกไปนั่นจริงรึเปล่า
แต่ผมก็ไม่ได้ขัดอะไรเพราะมันก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว
“หรอ งั้นรีบไปเถอะ
ณัฐไม่อยากอยู่นานกว่านี้” ผมตัดบทสั้นๆก่อนจะหยิบกุญแจรถออกมาแล้วเข้าไปในรถ
ซึ่งอีกคนก็ทำทีงงๆอึ้งๆก่อนจะเดินเข้ามานั่งยังฝั่งข้างคนขับ
ถนนเส้นนี้ตอนกลางคืนไม่ได้เงียบเหงาสักเท่าไหร่เพราะยังมีรถแล่นอยู่บ้าง
สิ่งที่ทำให้ภายในรถไม่เงียบก็คงจะเป็นเสียงเพลงที่ผมเปิดมันฟังล่ะมั้ง
คนข้างๆผมก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่นิดหลังจากผมพูดประโยคนั้นออกไป ผมเห็นซินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูนั่นนี่แล้วสักพักก็เก็บมันไปอยู่แบบนี้จนกระทั่งผมเลี้ยวเข้ามาในซอยหมู่บ้านของซินก่อนจะจอดรถยังหน้าประตูบ้านที่ผมไม่ได้มาสักพักใหญ่แล้ว
“วันนี้ป๊ากับม๊าไม่อยู่
ณัฐอยู่เป็นเพื่อนซินได้มั้ย” อยู่ดีดีเจ้าตัวก็พูดออกมาทั้งยังไม่มีท่าทีจะลงจากรถแต่อย่างใด
“ซิน” ผมหันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆด้วยความไม่เข้าใจแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม
กลับนั่งก้มหน้านิ่งอยู่แบบนั้น
“ทำแบบนี้เพื่ออะไร” จนมาถึงขั้นนี้ใช่ว่าผมจะไม่รู้สึกกับสิ่งที่ซินพยามทำ
แค่คิดว่ามันจะจบลงตรงนี้ แค่ผมมาส่งแล้วเราก็แยกกัน แต่นี่กลับไม่ใช่
ผมไม่รู้ว่าซินกำลังจะทำอะไรแต่ที่รู้ๆตอนนี้คือความรู้สึกของผมเหมือนโดนซินหยิบขึ้นมาเล่นอีกครั้ง
ความรู้สึกของผมที่ผมเก็บมันไว้ในใจลึกๆถูกซินเข้าไปสัมผัสมันอีกครั้งโดยที่ผมก็ห้ามไม่ได้
“ถ้าซินไม่ตอบ
ณัฐจะลงไปเรียกแท็กซี่กลับบ้านเดี๋ยวนี้แหละ”
ผมยื่นคำขาดเพราะเจ้าตัวก็ไม่มีท่าทีจะลงจากรถ
ผมก็ไม่รู้จะเอาอะไรมาคาดคั้นนอกจากจะเป็นคนเดินจากไปเอง
ซึ่งนั่นมันก็เป็นหน้าที่ผมอยู่แล้ว หน้าที่ที่ต้องเดินจากไป...
“ไม่เอา ซินไม่ให้ณัฐไปอีก ฮ..ฮึก”
ซินโถมตัวเค้ามารั้งผมเข้าไปกอดไว้แน่นพร้อมเสียงสะอื้นที่ดังลอดออกมา
ทำเอาผมใจหายไม่น้อยที่อยู่ดีดีเจ้าตัวก็มาร้องไห้ใส่กันแบบนี้ แต่มาถึงตอนนี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะลุกเดินออกไปจากรถเลย
“ซินไม่อยากให้ณัฐไป ได้ยินรึเปล่า”
เสียงหวานพร่ำเพ้อคำคำนี้ออกมาหลายครั้งจนผมไม่รู้ว่าซินเสียสติไปแล้วรึเปล่า
ผมไม่อยากจะโกหกตัวเองว่ารู้สึกดีที่ได้ยินคำคำนี้ออกมาจากปากซิน
แต่ผมก็ไม่อยากกลับไปรู้สึกแบบเดิมอีก ไม่เอาแล้ว...
“ใจเย็นก่อนซิน” ผมค่อยๆขยับมือตัวเองขึ้นมาลูบหลังซินเบาเบาเพื่อปลอบใจจนเสียงสะอื้นค่อยๆเงียบไป
แต่ความชื้นแฉะของหยดน้ำตาที่ซินปล่อยให้มันหลั่งไหลออกมายังคงเปียกอยู่บนบริเวณเสื้อของผมและดูเหมือนจะไม่น้อยลงเลย
“รีบเข้าบ้านไปนอนพักนะ
เดี๋ยวจะไม่สบาย” พอผมพูดจบอีกคนดันค่อยๆคลายอ้อมแขนของตัวเองออกในขณะที่ร่างทั้งร่างยังคงสะอื้นร้องไห้อยู่
ดวงตากลมที่แดงก่ำยังคงเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำที่พร้อมจะไหลออกมา
“ณัฐลืมเรื่องของเราไปหมดแล้วจริงๆเหรอ” ผมจ้องมองดวงตากลมที่ส่งความรู้สึกตัดพ้อมาให้ด้วยความรู้สึกจุกในอก
มันพูดอะไรไม่ออกเหมือนกันเมื่อเห็นแววตาแบบนั้น ในหัวตอนนี้ก็ตื้อไปหมดแล้ว
ผมหมดทุกอย่างกับคนคนนี้แล้ว ซินเป็นคนคนเดียวที่ทำให้ความคิดของผมขาวโพลนและว่างเปล่าได้เสมอเพียงเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำ
“ณัฐไม่ได้ลืมนะซิน แต่ณัฐไม่อยากให้มันต้องจบลงเหมือนครั้งก่อนอีก
ไม่อยากให้เรื่องงานและเรื่องอื่นๆมันมาบีบให้เราต้องเลิกกันอีก” ผมพูดออกไปจากความรู้สึกจริงๆ ทั้งผมและซินเราต่างรู้ดีว่าทำไม
ทำไมระหว่างเราถึงเป็นแบบนี้
ผมและซินเราไม่ได้เอ่ยคำคำนั้นออกมาแต่การกระทำของเรามันแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเราห่างกันออกมามากแล้ว
ห่างกันมากจนบางทีมันอาจจะต่อไม่ติดแล้ว
“แต่ณัฐสำคัญกับซินทุกเรื่องนะ
ฮึก...ก
ซินบอกให้พี่เค้านัดให้ณัฐมาประชุมด้วยเพราะซินอยากรู้ว่าณัฐคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้
ถ้าณัฐบอกว่าไม่โอเคซินก็จะไม่ทำ ฮ..ฮึก ก็แค่บอกมา ฮ..ฮือ”
ร่างบางสะอื้นหนักมากกว่าเก่าเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ผมอึ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าซินเป็นคนจัดการให้ผมไปประชุมด้วย
ผมไม่รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่ถึงทำแบบนี้ ไม่รู้ว่าทำไมต้องแคร์กันขนาดนั้นด้วย
ทั้งที่ไม่น่าเลยด้วยซ้ำ..ไม่น่าเลย
“ฮ..ฮืก ถ้ายังรักกันอยู่
เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม..ได้มั้ย”
มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาตัวเองบนแก้มก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นที่เจ้าตัวคงพยามควบคุมมันเอาไว้
“ณัฐยังให้คำตอบซินไม่ได้หรอกนะรู้มั้ย”
ผมพูดจบก็เปิดประตูรถออกไปในขณะที่ซินก็ทำทีเหมือนจะปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง
แต่เหมือนเจ้าตัวจะกลับยิ่งงงเมื่อผมเดินไปเปิดประตูบ้านของซินออกกว้าง
ก่อนจะกลับเข้ามาในรถและขับมันเข้าไปจอดข้างใน
“ฮ...ฮึก” ผมถอนหายใจออกมาเมื่ออีกคนยังปล่อยสะอื้นไม่หยุดอยู่แบบนี้
ผมไม่ชอบน้ำตา ไม่ว่าจะเป็นน้ำตาของใครก็ตาม โดยเฉพาะของซิน
“พอแล้วซิน
ร้องไห้มากเดี๋ยวก็ไม่หล่อหรอก” ผมเอื้อมมือไปก่อนจะใช้นิ้วโป้งปาดหยดน้ำตาอีกคนด้วยความอ่อนโยน
โดยที่เจ้าตัวก็ยกมือตัวเองขึ้นมาจับมือผมไว้แน่นเหมือนไม่อยากให้ผมปล่อยมือออกไป
“เข้าบ้านกันเถอะ” ผมผละมือตัวเองออกก่อนจะออกไปจากรถโดยที่อีกคนก็เดินตามออกมา
ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องของซิน
มันยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย
ทุกอย่างยังคงวางอยู่ที่เดิมและกีต้าร์ของผมที่เคยมาทิ้งไว้ที่ห้องนี้ก็ยังคงอยู่
ผมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าซินอยากจะเก็บมันไว้เพราะผม
ซินอาจจะเก็บมันไว้เพราะเสียดายก็ได้
ผมนั่งเหม่อมองนั่นนี่ได้สักพักเจ้าของห้องก็กลับเข้ามาในสภาพชุดนอนเรียบร้อย
ผมไม่รอให้ซินพูดอะไรรีบๆลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวในตู้เสื้อผ้าของซินด้วยความเคยชินเพราะก็เคยมาค้างอยู่บ่อยๆ
ก่อนจะรีบเดินออกไปโดยไม่ปล่อยช่องว่างให้เจ้าของห้องพูดอะไรแม้แต่นิด
ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจะคุยกับซินถึงเรื่องนั้นอีก
แต่ผมไม่อยากให้ซินใช้อารมณ์ที่อาจจะชั่ววูบของตัวเองกลับมาทำให้เราไปเป็นเหมือนเดิม
ซึ่งถ้าเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมมันอาจจะจบแบบครั้งที่แล้วอีกก็ได้ ซึ่งผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้นอีก
ผมรู้สึกได้ว่าใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานมากเกือบจะชั่วโมง
ที่จริงก็ตั้งใจ กะจะให้อีกคนหลับไปก่อนแล้วค่อยกลับเข้าไป
แต่ผมก็ต้องแปลกใจที่ซินยังคงนั่งตาปรือกอดเข่าอยู่บนเตียง
“ทำไมยังไม่นอน” ผมเดินมาหยุดอยู่ปลายเตียงเพราะสังเกตเห็นว่าอีกคนแอบสะอื้นเบาเบาอยู่ในความเงียบ
คงจะแอบร้องไห้แน่ๆตอนที่ผมลงไปอาบน้ำข้างล่าง
“ณัฐยังไม่มา” เพียงคำตอบสั้นๆที่เสียงหวานตอบกลับมา
ทำให้ผมอยากจะนึกขำตัวเองที่คิดไปเองว่าซินกลัวผมจะหนีกลับบ้านไปรึเปล่า
“ก็เลยร้องไห้ซะเลย” ผมตอบกลับไปกวนๆเพราะไม่อยากให้ซินมานั่งร้องไห้อะไรแบบนี้เพราะผมอีก
แค่นี้ก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว
“...” เจ้าตัวไม่ตอบอะไรกลับมาพร้อมทั้งค่อยๆปล่อยแขนตัวเองที่กอดเข่าไว้บนเตียงออก
ร่างบางๆของซินยกตัวเองขึ้นก่อนจะนั่งอยู่ในท่าคุกเข่า แขนเรียวที่เป็นอิสระเอื้อมขึ้นมาดึงคอผมให้โน้มตัวลงไปก่อนริมฝีปากบางได้รูปของซินจะเข้าสัมผัสกับริมฝีปากของผมนิ่ง
ความเค็มปร่าของหยดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนและยังคงไหลอยู่ทำให้ผมต้องค่อยๆผละคนตรงหน้าออกและทิ้งตัวนั่งลงยังปลายเตียง
ผมจรดศีรษะตัวเองกับซินไว้แบบนั้นพักใหญ่เพราะต้องการจัดการกับความคิดและความรู้สึกของตัวเอง
สับสน...
“กลับมานะ กลับมาได้มั้ย” แล้วก็เป็นซินที่ทำลายความเงียบระหว่างเราลง
เสียงหวานที่สั่นเครือเอ่ยถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะอ่อนแรงลง
ผมไม่รู้ว่าเค้าจะเหนื่อยกับการที่ต้องทำแบบนี้รึเปล่า เหนื่อยกับคนใจแข็งอย่างผมแบบนี้
“เหนื่อยมั้ยซิน พอเถอะ” ผมยกมือขึ้นไปลูบศีรษะซินก่อนจะเอ่ยถามออกไป ผมไม่อยากให้ซินต้องมาเสียเวลาเรื่องนี้กับผม
เสียเวลากับความรักที่มันคงไม่หวนกลับมาอีก
“ไม่มีทางเลยจริงๆเหรอ” เหมือนซินจะพยามข่มใจตัวเองเอาไว้ไม่ให้ร้องไห้ออกมาอีก
แค่น้ำเสียงผมก็รู้แล้วว่าซินกำลังรู้สึกยังไง
“ไม่ซิน พอแล้ว... พอแล้วจริงๆ”
ผมดึงซินเข้ามากอดแน่นก่อนจะซบหน้าตัวเองลงบนไหล่กว้างของซิน
โดยที่เจ้าตัวก็ยังคงนิ่งและปล่อยให้ผมกอดอยู่แบบนั้น
“พอกับเรื่องบ้าๆพวกนี้สักทีเถอะ
ขอโทษที่หายไป ขอโทษที่ไม่เหมือนเดิม” ผมพรั่งพรูคำที่อยากจะพูดออกไปให้อีกฝ่ายฟังบ้างเพราะผมฟังซินมามากพอแล้ว
ผมอยากให้ซินฟังผมบ้าง ฟังคำขอโทษจากคนคนนี้ คนที่สุดท้ายก็ไม่อาจเปลี่ยนใจตัวเองไปได้เลย
“ฮึก...ฮ..ไม่เป็นไร ซินยกโทษให้ณัฐ”
ซินเอ่ยออกมาก่อนจะกอดตอบผมแน่นเหมือนกัน
ผมคิดว่ามันน่าจะพอแล้วกับเรื่องราวทุกอย่างและเวลาที่เสียไป พอกับการจมอยู่ในความเหงาความเดียวดายสักที
เราทั้งสองคนไม่มีใครผิดที่ให้เวลากับตัวเองในช่วงหลายเดือนเพื่อหาสิ่งที่สำคัญในชีวิตตัวเอง
ไม่ผิดที่เราห่างกันไปเพราะถึงเราจะห่างกันไปแต่เราไม่ได้ลืมคำว่ารักที่มีให้กัน เราแค่ใช้ระยะทางพิสูจน์หัวใจกันและกันเท่านั้นเอง
End.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น